ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.037

નમો મિત્રસ્ય વરુણસ્ય ચક્ષસે મહો દેવાય તદ્ ઋતં સપર્યત ।
દૂરેદૃશે દેવજાતાય કેતવે દિવસ્ પુત્રાય સૂર્યાય શંસત ॥

સા મા સત્યોક્તિઃ પરિ પાતુ વિશ્વતો દ્યાવા ચ યત્ર તતનન્ન્ અહાનિ ચ ।
વિશ્વમ્ અન્યન્ નિ વિશતે યદ્ એજતિ વિશ્વાહાપો વિશ્વાહોદ્ એતિ સૂર્યઃ ॥

ન તે અદેવઃ પ્રદિવો નિ વાસતે યદ્ એતશેભિઃ પતરૈ રથર્યસિ ।
પ્રાચીનમ્ અન્યદ્ અનુ વર્તતે રજ ઉદ્ અન્યેન જ્યોતિષા યાસિ સૂર્ય ॥

યેન સૂર્ય જ્યોતિષા બાધસે તમો જગચ્ ચ વિશ્વમ્ ઉદિયર્ષિ ભાનુના ।
તેનાસ્મદ્ વિશ્વામ્ અનિરામ્ અનાહુતિમ્ અપામીવામ્ અપ દુષ્ષ્વપ્ન્યં સુવ ॥

વિશ્વસ્ય હિ પ્રેષિતો રક્ષસિ વ્રતમ્ અહેળયન્ન્ ઉચ્ચરસિ સ્વધા અનુ ।
યદ્ અદ્ય ત્વા સૂર્યોપબ્રવામહૈ તં નો દેવા અનુ મંસીરત ક્રતુમ્ ॥

તં નો દ્યાવાપૃથિવી તન્ ન આપ ઇન્દ્રઃ શૃણ્વન્તુ મરુતો હવં વચઃ ।
મા શૂને ભૂમ સૂર્યસ્ય સંદૃશિ ભદ્રં જીવન્તો જરણામ્ અશીમહિ ॥

વિશ્વાહા ત્વા સુમનસઃ સુચક્ષસઃ પ્રજાવન્તો અનમીવા અનાગસઃ ।
ઉદ્યન્તં ત્વા મિત્રમહો દિવે-દિવે જ્યોગ્ જીવાઃ પ્રતિ પશ્યેમ સૂર્ય ॥

મહિ જ્યોતિર્ બિભ્રતં ત્વા વિચક્ષણ ભાસ્વન્તં ચક્ષુષે-ચક્ષુષે મયઃ ।
આરોહન્તમ્ બૃહતઃ પાજસસ્ પરિ વયં જીવાઃ પ્રતિ પશ્યેમ સૂર્ય ॥

યસ્ય તે વિશ્વા ભુવનાનિ કેતુના પ્ર ચેરતે નિ ચ વિશન્તે અક્તુભિઃ ।
અનાગાસ્ત્વેન હરિકેશ સૂર્યાહ્નાહ્ના નો વસ્યસા-વસ્યસોદ્ ઇહિ ॥

શં નો ભવ ચક્ષસા શં નો અહ્ના શમ્ ભાનુના શં હિમા શં ઘૃણેન ।
યથા શમ્ અધ્વઞ્ છમ્ અસદ્ દુરોણે તત્ સૂર્ય દ્રવિણં ધેહિ ચિત્રમ્ ॥

અસ્માકં દેવા ઉભયાય જન્મને શર્મ યચ્છત દ્વિપદે ચતુષ્પદે ।
અદત્ પિબદ્ ઊર્જયમાનમ્ આશિતં તદ્ અસ્મે શં યોર્ અરપો દધાતન ॥

યદ્ વો દેવાશ્ ચકૃમ જિહ્વયા ગુરુ મનસો વા પ્રયુતી દેવહેળનમ્ ।
અરાવા યો નો અભિ દુચ્છુનાયતે તસ્મિન્ તદ્ એનો વસવો નિ ધેતન ॥