ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.031

આ નો દેવાનામ્ ઉપ વેતુ શંસો વિશ્વેભિસ્ તુરૈર્ અવસે યજત્રઃ ।
તેભિર્ વયં સુષખાયો ભવેમ તરન્તો વિશ્વા દુરિતા સ્યામ ॥

પરિ ચિન્ મર્તો દ્રવિણમ્ મમન્યાદ્ ઋતસ્ય પથા નમસા વિવાસેત્ ।
ઉત સ્વેન ક્રતુના સં વદેત શ્રેયાંસં દક્ષમ્ મનસા જગૃભ્યાત્ ॥

અધાયિ ધીતિર્ અસસૃગ્રમ્ અંશાસ્ તીર્થે ન દસ્મમ્ ઉપ યન્ત્ય્ ઊમાઃ ।
અભ્ય્ આનશ્મ સુવિતસ્ય શૂષં નવેદસો અમૃતાનામ્ અભૂમ ॥

નિત્યશ્ ચાકન્યાત્ સ્વપતિર્ દમૂના યસ્મા ઉ દેવઃ સવિતા જજાન ।
ભગો વા ગોભિર્ અર્યમેમ્ અનજ્યાત્ સો અસ્મૈ ચારુશ્ છદયદ્ ઉત સ્યાત્ ॥

ઇયં સા ભૂયા ઉષસામ્ ઇવ ક્ષા યદ્ ધ ક્ષુમન્તઃ શવસા સમાયન્ ।
અસ્ય સ્તુતિં જરિતુર્ ભિક્ષમાણા આ નઃ શગ્માસ ઉપ યન્તુ વાજાઃ ॥

અસ્યેદ્ એષા સુમતિઃ પપ્રથાનાભવત્ પૂર્વ્યા ભૂમના ગૌઃ ।
અસ્ય સનીળા અસુરસ્ય યોનૌ સમાન આ ભરણે બિભ્રમાણાઃ ॥

કિં સ્વિદ્ વનં ક ઉ સ વૃક્ષ આસ યતો દ્યાવાપૃથિવી નિષ્ટતક્ષુઃ ।
સંતસ્થાને અજરે ઇતઊતી અહાનિ પૂર્વીર્ ઉષસો જરન્ત ॥

નૈતાવદ્ એના પરો અન્યદ્ અસ્ત્ય્ ઉક્ષા સ દ્યાવાપૃથિવી બિભર્તિ ।
ત્વચમ્ પવિત્રં કૃણુત સ્વધાવાન્ યદ્ ઈં સૂર્યં ન હરિતો વહન્તિ ॥

સ્તેગો ન ક્ષામ્ અત્ય્ એતિ પૃથ્વીમ્ મિહં ન વાતો વિ હ વાતિ ભૂમ ।
મિત્રો યત્ર વરુણો અજ્યમાનો ઽગ્નિર્ વને ન વ્ય્ અસૃષ્ટ શોકમ્ ॥

સ્તરીર્ યત્ સૂત સદ્યો અજ્યમાના વ્યથિર્ અવ્યથીઃ કૃણુત સ્વગોપા ।
પુત્રો યત્ પૂર્વઃ પિત્રોર્ જનિષ્ટ શમ્યાં ગૌર્ જગાર યદ્ ધ પૃચ્છાન્ ॥

ઉત કણ્વં નૃષદઃ પુત્રમ્ આહુર્ ઉત શ્યાવો ધનમ્ આદત્ત વાજી ।
પ્ર કૃષ્ણાય રુશદ્ અપિન્વતોધર્ ઋતમ્ અત્ર નકિર્ અસ્મા અપીપેત્ ॥