ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.029

વને ન વા યો ન્ય્ અધાયિ ચાકઞ્ છુચિર્ વાં સ્તોમો ભુરણાવ્ અજીગઃ ।
યસ્યેદ્ ઇન્દ્રઃ પુરુદિનેષુ હોતા નૃણાં નર્યો નૃતમઃ ક્ષપાવાન્ ॥

પ્ર તે અસ્યા ઉષસઃ પ્રાપરસ્યા નૃતૌ સ્યામ નૃતમસ્ય નૃણામ્ ।
અનુ ત્રિશોકઃ શતમ્ આવહન્ નૄન્ કુત્સેન રથો યો અસત્ સસવાન્ ॥

કસ્ તે મદ ઇન્દ્ર રન્ત્યો ભૂદ્ દુરો ગિરો અભ્ય્ ઉ1ગ્રો વિ ધાવ ।
કદ્ વાહો અર્વાગ્ ઉપ મા મનીષા આ ત્વા શક્યામ્ ઉપમં રાધો અન્નૈઃ ॥

કદ્ ઉ દ્યુમ્નમ્ ઇન્દ્ર ત્વાવતો નૄન્ કયા ધિયા કરસે કન્ ન આગન્ ।
મિત્રો ન સત્ય ઉરુગાય ભૃત્યા અન્ને સમસ્ય યદ્ અસન્ મનીષાઃ ॥

પ્રેરય સૂરો અર્થં ન પારં યે અસ્ય કામં જનિધા ઇવ ગ્મન્ ।
ગિરશ્ ચ યે તે તુવિજાત પૂર્વીર્ નર ઇન્દ્ર પ્રતિશિક્ષન્ત્ય્ અન્નૈઃ ॥

માત્રે નુ તે સુમિતે ઇન્દ્ર પૂર્વી દ્યૌર્ મજ્મના પૃથિવી કાવ્યેન ।
વરાય તે ઘૃતવન્તઃ સુતાસઃ સ્વાદ્મન્ ભવન્તુ પીતયે મધૂનિ ॥

આ મધ્વો અસ્મા અસિચન્ન્ અમત્રમ્ ઇન્દ્રાય પૂર્ણં સ હિ સત્યરાધાઃ ।
સ વાવૃધે વરિમન્ન્ આ પૃથિવ્યા અભિ ક્રત્વા નર્યઃ પૌંસ્યૈશ્ ચ ॥

વ્ય્ આનળ્ ઇન્દ્રઃ પૃતનાઃ સ્વોજા આસ્મૈ યતન્તે સખ્યાય પૂર્વીઃ ।
આ સ્મા રથં ન પૃતનાસુ તિષ્ઠ યમ્ ભદ્રયા સુમત્યા ચોદયાસે ॥