ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.012

દ્યાવા હ ક્ષામા પ્રથમે ઋતેનાભિશ્રાવે ભવતઃ સત્યવાચા ।
દેવો યન્ મર્તાન્ યજથાય કૃણ્વન્ સીદદ્ ધોતા પ્રત્યઙ્ સ્વમ્ અસું યન્ ॥

દેવો દેવાન્ પરિભૂર્ ઋતેન વહા નો હવ્યમ્ પ્રથમશ્ ચિકિત્વાન્ ।
ધૂમકેતુઃ સમિધા ભાઋજીકો મન્દ્રો હોતા નિત્યો વાચા યજીયાન્ ॥

સ્વાવૃગ્ દેવસ્યામૃતં યદી ગોર્ અતો જાતાસો ધારયન્ત ઉર્વી ।
વિશ્વે દેવા અનુ તત્ તે યજુર્ ગુર્ દુહે યદ્ એની દિવ્યં ઘૃતં વાઃ ॥

અર્ચામિ વાં વર્ધાયાપો ઘૃતસ્નૂ દ્યાવાભૂમી શૃણુતં રોદસી મે ।
અહા યદ્ દ્યાવો ઽસુનીતિમ્ અયન્ મધ્વા નો અત્ર પિતરા શિશીતામ્ ॥

કિં સ્વિન્ નો રાજા જગૃહે કદ્ અસ્યાતિ વ્રતં ચકૃમા કો વિ વેદ ।
મિત્રશ્ ચિદ્ ધિ ષ્મા જુહુરાણો દેવાઞ્ છ્લોકો ન યાતામ્ અપિ વાજો અસ્તિ ॥

દુર્મન્ત્વ્ અત્રામૃતસ્ય નામ સલક્ષ્મા યદ્ વિષુરૂપા ભવાતિ ।
યમસ્ય યો મનવતે સુમન્ત્વ્ અગ્ને તમ્ ઋષ્વ પાહ્ય્ અપ્રયુચ્છન્ ॥

યસ્મિન્ દેવા વિદથે માદયન્તે વિવસ્વતઃ સદને ધારયન્તે ।
સૂર્યે જ્યોતિર્ અદધુર્ માસ્ય્ અ1ક્તૂન્ પરિ દ્યોતનિં ચરતો અજસ્રા ॥

યસ્મિન્ દેવા મન્મનિ સંચરન્ત્ય્ અપીચ્યે3 ન વયમ્ અસ્ય વિદ્મ ।
મિત્રો નો અત્રાદિતિર્ અનાગાન્ સવિતા દેવો વરુણાય વોચત્ ॥

શ્રુધી નો અગ્ને સદને સધસ્થે યુક્ષ્વા રથમ્ અમૃતસ્ય દ્રવિત્નુમ્ ।
આ નો વહ રોદસી દેવપુત્રે માકિર્ દેવાનામ્ અપ ભૂર્ ઇહ સ્યાઃ ॥