ઋગ્વેદ · અધ્યાય 10.007

સ્વસ્તિ નો દિવો અગ્ને પૃથિવ્યા વિશ્વાયુર્ ધેહિ યજથાય દેવ ।
સચેમહિ તવ દસ્મ પ્રકેતૈર્ ઉરુષ્યા ણ ઉરુભિર્ દેવ શંસૈઃ ॥

ઇમા અગ્ને મતયસ્ તુભ્યં જાતા ગોભિર્ અશ્વૈર્ અભિ ગૃણન્તિ રાધઃ ।
યદા તે મર્તો અનુ ભોગમ્ આનડ્ વસો દધાનો મતિભિઃ સુજાત ॥

અગ્નિમ્ મન્યે પિતરમ્ અગ્નિમ્ આપિમ્ અગ્નિમ્ ભ્રાતરં સદમ્ ઇત્ સખાયમ્ ।
અગ્નેર્ અનીકમ્ બૃહતઃ સપર્યં દિવિ શુક્રં યજતં સૂર્યસ્ય ॥

સિધ્રા અગ્ને ધિયો અસ્મે સનુત્રીર્ યં ત્રાયસે દમ આ નિત્યહોતા ।
ઋતાવા સ રોહિદશ્વઃ પુરુક્ષુર્ દ્યુભિર્ અસ્મા અહભિર્ વામમ્ અસ્તુ ॥

દ્યુભિર્ હિતમ્ મિત્રમ્ ઇવ પ્રયોગમ્ પ્રત્નમ્ ઋત્વિજમ્ અધ્વરસ્ય જારમ્ ।
બાહુભ્યામ્ અગ્નિમ્ આયવો ઽજનન્ત વિક્ષુ હોતારં ન્ય્ અસાદયન્ત ॥

સ્વયં યજસ્વ દિવિ દેવ દેવાન્ કિં તે પાકઃ કૃણવદ્ અપ્રચેતાઃ ।
યથાયજ ઋતુભિર્ દેવ દેવાન્ એવા યજસ્વ તન્વં સુજાત ॥

ભવા નો અગ્ને ઽવિતોત ગોપા ભવા વયસ્કૃદ્ ઉત નો વયોધાઃ ।
રાસ્વા ચ નઃ સુમહો હવ્યદાતિં ત્રાસ્વોત નસ્ તન્વો3 અપ્રયુચ્છન્ ॥