ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.179

પૂર્વીર્ અહં શરદઃ શશ્રમાણા દોષા વસ્તોર્ ઉષસો જરયન્તીઃ ।
મિનાતિ શ્રિયં જરિમા તનૂનામ્ અપ્ય્ ઊ નુ પત્નીર્ વૃષણો જગમ્યુઃ ॥

યે ચિદ્ ધિ પૂર્વ ઋતસાપ આસન્ સાકં દેવેભિર્ અવદન્ન્ ઋતાનિ ।
તે ચિદ્ અવાસુર્ નહ્ય્ અન્તમ્ આપુઃ સમ્ ઊ નુ પત્નીર્ વૃષભિર્ જગમ્યુઃ ॥

ન મૃષા શ્રાન્તં યદ્ અવન્તિ દેવા વિશ્વા ઇત્ સ્પૃધો અભ્ય્ અશ્નવાવ ।
જયાવેદ્ અત્ર શતનીથમ્ આજિં યત્ સમ્યઞ્ચા મિથુનાવ્ અભ્ય્ અજાવ ॥

નદસ્ય મા રુધતઃ કામ આગન્ન્ ઇત આજાતો અમુતઃ કુતશ્ ચિત્ ।
લોપામુદ્રા વૃષણં ની રિણાતિ ધીરમ્ અધીરા ધયતિ શ્વસન્તમ્ ॥

ઇમં નુ સોમમ્ અન્તિતો હૃત્સુ પીતમ્ ઉપ બ્રુવે ।
યત્ સીમ્ આગશ્ ચકૃમા તત્ સુ મૃળતુ પુલુકામો હિ મર્ત્યઃ ॥

અગસ્ત્યઃ ખનમાનઃ ખનિત્રૈઃ પ્રજામ્ અપત્યમ્ બલમ્ ઇચ્છમાનઃ ।
ઉભૌ વર્ણાવ્ ઋષિર્ ઉગ્રઃ પુપોષ સત્યા દેવેષ્વ્ આશિષો જગામ ॥