ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.169

મહશ્ ચિત્ ત્વમ્ ઇન્દ્ર યત એતાન્ મહશ્ ચિદ્ અસિ ત્યજસો વરૂતા ।
સ નો વેધો મરુતાં ચિકિત્વાન્ સુમ્ના વનુષ્વ તવ હિ પ્રેષ્ઠા ॥

અયુજ્રન્ ત ઇન્દ્ર વિશ્વકૃષ્ટીર્ વિદાનાસો નિષ્ષિધો મર્ત્યત્રા ।
મરુતામ્ પૃત્સુતિર્ હાસમાના સ્વર્મીળ્હસ્ય પ્રધનસ્ય સાતૌ ॥

અમ્યક્ સા ત ઇન્દ્ર ઋષ્ટિર્ અસ્મે સનેમ્ય્ અભ્વમ્ મરુતો જુનન્તિ ।
અગ્નિશ્ ચિદ્ ધિ ષ્માતસે શુશુક્વાન્ આપો ન દ્વીપં દધતિ પ્રયાંસિ ॥

ત્વં તૂ ન ઇન્દ્ર તં રયિં દા ઓજિષ્ઠયા દક્ષિણયેવ રાતિમ્ ।
સ્તુતશ્ ચ યાસ્ તે ચકનન્ત વાયોઃ સ્તનં ન મધ્વઃ પીપયન્ત વાજૈઃ ॥

ત્વે રાય ઇન્દ્ર તોશતમાઃ પ્રણેતારઃ કસ્ય ચિદ્ ઋતાયોઃ ।
તે ષુ ણો મરુતો મૃળયન્તુ યે સ્મા પુરા ગાતૂયન્તીવ દેવાઃ ॥

પ્રતિ પ્ર યાહીન્દ્ર મીળ્હુષો નૄન્ મહઃ પાર્થિવે સદને યતસ્વ ।
અધ યદ્ એષામ્ પૃથુબુધ્નાસ એતાસ્ તીર્થે નાર્યઃ પૌંસ્યાનિ તસ્થુઃ ॥

પ્રતિ ઘોરાણામ્ એતાનામ્ અયાસામ્ મરુતાં શૃણ્વ આયતામ્ ઉપબ્દિઃ ।
યે મર્ત્યમ્ પૃતનાયન્તમ્ ઊમૈર્ ઋણાવાનં ન પતયન્ત સર્ગૈઃ ॥

ત્વમ્ માનેભ્ય ઇન્દ્ર વિશ્વજન્યા રદા મરુદ્ભિઃ શુરુધો ગોઅગ્રાઃ ।
સ્તવાનેભિઃ સ્તવસે દેવ દેવૈર્ વિદ્યામેષં વૃજનં જીરદાનુમ્ ॥