ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.167

સહસ્રં ત ઇન્દ્રોતયો નઃ સહસ્રમ્ ઇષો હરિવો ગૂર્તતમાઃ ।
સહસ્રં રાયો માદયધ્યૈ સહસ્રિણ ઉપ નો યન્તુ વાજાઃ ॥

આ નો ઽવોભિર્ મરુતો યાન્ત્વ્ અચ્છા જ્યેષ્ઠેભિર્ વા બૃહદ્દિવૈઃ સુમાયાઃ ।
અધ યદ્ એષાં નિયુતઃ પરમાઃ સમુદ્રસ્ય ચિદ્ ધનયન્ત પારે ॥

મિમ્યક્ષ યેષુ સુધિતા ઘૃતાચી હિરણ્યનિર્ણિગ્ ઉપરા ન ઋષ્ટિઃ ।
ગુહા ચરન્તી મનુષો ન યોષા સભાવતી વિદથ્યેવ સં વાક્ ॥

પરા શુભ્રા અયાસો યવ્યા સાધારણ્યેવ મરુતો મિમિક્ષુઃ ।
ન રોદસી અપ નુદન્ત ઘોરા જુષન્ત વૃધં સખ્યાય દેવાઃ ॥

જોષદ્ યદ્ ઈમ્ અસુર્યા સચધ્યૈ વિષિતસ્તુકા રોદસી નૃમણાઃ ।
આ સૂર્યેવ વિધતો રથં ગાત્ ત્વેષપ્રતીકા નભસો નેત્યા ॥

આસ્થાપયન્ત યુવતિં યુવાનઃ શુભે નિમિશ્લાં વિદથેષુ પજ્રામ્ ।
અર્કો યદ્ વો મરુતો હવિષ્માન્ ગાયદ્ ગાથં સુતસોમો દુવસ્યન્ ॥

પ્ર તં વિવક્મિ વક્મ્યો ય એષામ્ મરુતામ્ મહિમા સત્યો અસ્તિ ।
સચા યદ્ ઈં વૃષમણા અહંયુઃ સ્થિરા ચિજ્ જનીર્ વહતે સુભાગાઃ ॥

પાન્તિ મિત્રાવરુણાવ્ અવદ્યાચ્ ચયત ઈમ્ અર્યમો અપ્રશસ્તાન્ ।
ઉત ચ્યવન્તે અચ્યુતા ધ્રુવાણિ વાવૃધ ઈમ્ મરુતો દાતિવારઃ ॥

નહી નુ વો મરુતો અન્ત્ય્ અસ્મે આરાત્તાચ્ ચિચ્ છવસો અન્તમ્ આપુઃ ।
તે ધૃષ્ણુના શવસા શૂશુવાંસો ઽર્ણો ન દ્વેષો ધૃષતા પરિ ષ્ઠુઃ ॥

વયમ્ અદ્યેન્દ્રસ્ય પ્રેષ્ઠા વયં શ્વો વોચેમહિ સમર્યે ।
વયમ્ પુરા મહિ ચ નો અનુ દ્યૂન્ તન્ ન ઋભુક્ષા નરામ્ અનુ ષ્યાત્ ॥

એષ વઃ સ્તોમો મરુત ઇયં ગીર્ માન્દાર્યસ્ય માન્યસ્ય કારોઃ ।
એષા યાસીષ્ટ તન્વે વયાં વિદ્યામેષં વૃજનં જીરદાનુમ્ ॥