ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.144

એતિ પ્ર હોતા વ્રતમ્ અસ્ય માયયોર્ધ્વાં દધાનઃ શુચિપેશસં ધિયમ્ ।
અભિ સ્રુચઃ ક્રમતે દક્ષિણાવૃતો યા અસ્ય ધામ પ્રથમં હ નિંસતે ॥

અભીમ્ ઋતસ્ય દોહના અનૂષત યોનૌ દેવસ્ય સદને પરીવૃતાઃ ।
અપામ્ ઉપસ્થે વિભૃતો યદ્ આવસદ્ અધ સ્વધા અધયદ્ યાભિર્ ઈયતે ॥

યુયૂષતઃ સવયસા તદ્ ઇદ્ વપુઃ સમાનમ્ અર્થં વિતરિત્રતા મિથઃ ।
આદ્ ઈમ્ ભગો ન હવ્યઃ સમ્ અસ્મદ્ આ વોળ્હુર્ ન રશ્મીન્ સમ્ અયંસ્ત સારથિઃ ॥

યમ્ ઈં દ્વા સવયસા સપર્યતઃ સમાને યોના મિથુના સમોકસા ।
દિવા ન નક્તમ્ પલિતો યુવાજનિ પુરૂ ચરન્ન્ અજરો માનુષા યુગા ॥

તમ્ ઈં હિન્વન્તિ ધીતયો દશ વ્રિશો દેવમ્ મર્તાસ ઊતયે હવામહે ।
ધનોર્ અધિ પ્રવત આ સ ઋણ્વત્ય્ અભિવ્રજદ્ભિર્ વયુના નવાધિત ॥

ત્વં હ્ય્ અગ્ને દિવ્યસ્ય રાજસિ ત્વમ્ પાર્થિવસ્ય પશુપા ઇવ ત્મના ।
એની ત એતે બૃહતી અભિશ્રિયા હિરણ્યયી વક્વરી બર્હિર્ આશાતે ॥

અગ્ને જુષસ્વ પ્રતિ હર્ય તદ્ વચો મન્દ્ર સ્વધાવ ઋતજાત સુક્રતો ।
યો વિશ્વતઃ પ્રત્યઙ્ઙ્ અસિ દર્શતો રણ્વઃ સંદૃષ્ટૌ પિતુમાઁ ઇવ ક્ષયઃ ॥