ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.132

ત્વયા વયમ્ મઘવન્ પૂર્વ્યે ધન ઇન્દ્રત્વોતાઃ સાસહ્યામ પૃતન્યતો વનુયામ વનુષ્યતઃ ।
નેદિષ્ઠે અસ્મિન્ન્ અહન્ય્ અધિ વોચા નુ સુન્વતે ।
અસ્મિન્ યજ્ઞે વિ ચયેમા ભરે કૃતં વાજયન્તો ભરે કૃતમ્ ॥

સ્વર્જેષે ભર આપ્રસ્ય વક્મન્ય્ ઉષર્બુધઃ સ્વસ્મિન્ન્ અઞ્જસિ ક્રાણસ્ય સ્વસ્મિન્ન્ અઞ્જસિ ।
અહન્ન્ ઇન્દ્રો યથા વિદે શીર્ષ્ણા-શીર્ષ્ણોપવાચ્યઃ ।
અસ્મત્રા તે સધ્ર્યક્ સન્તુ રાતયો ભદ્રા ભદ્રસ્ય રાતયઃ ॥

તત્ તુ પ્રયઃ પ્રત્નથા તે શુશુક્વનં યસ્મિન્ યજ્ઞે વારમ્ અકૃણ્વત ક્ષયમ્ ઋતસ્ય વાર્ અસિ ક્ષયમ્ ।
વિ તદ્ વોચેર્ અધ દ્વિતાન્તઃ પશ્યન્તિ રશ્મિભિઃ ।
સ ઘા વિદે અન્વ્ ઇન્દ્રો ગવેષણો બન્ધુક્ષિદ્ભ્યો ગવેષણઃ ॥

નૂ ઇત્થા તે પૂર્વથા ચ પ્રવાચ્યં યદ્ અઙ્ગિરોભ્યો ઽવૃણોર્ અપ વ્રજમ્ ઇન્દ્ર શિક્ષન્ન્ અપ વ્રજમ્ ।
ઐભ્યઃ સમાન્યા દિશાસ્મભ્યં જેષિ યોત્સિ ચ ।
સુન્વદ્ભ્યો રન્ધયા કં ચિદ્ અવ્રતં હૃણાયન્તં ચિદ્ અવ્રતમ્ ॥

સં યજ્ જનાન્ ક્રતુભિઃ શૂર ઈક્ષયદ્ ધને હિતે તરુષન્ત શ્રવસ્યવઃ પ્ર યક્ષન્ત શ્રવસ્યવઃ ।
તસ્મા આયુઃ પ્રજાવદ્ ઇદ્ બાધે અર્ચન્ત્ય્ ઓજસા ।
ઇન્દ્ર ઓક્યં દિધિષન્ત ધીતયો દેવાઁ અચ્છા ન ધીતયઃ ॥

યુવં તમ્ ઇન્દ્રાપર્વતા પુરોયુધા યો નઃ પૃતન્યાદ્ અપ તં-તમ્ ઇદ્ ધતં વજ્રેણ તં-તમ્ ઇદ્ ધતમ્ ।
દૂરે ચત્તાય ચ્છન્ત્સદ્ ગહનં યદ્ ઇનક્ષત્ ।
અસ્માકં શત્રૂન્ પરિ શૂર વિશ્વતો દર્મા દર્ષીષ્ટ વિશ્વતઃ ॥