ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.131

ઇન્દ્રાય હિ દ્યૌર્ અસુરો અનમ્નતેન્દ્રાય મહી પૃથિવી વરીમભિર્ દ્યુમ્નસાતા વરીમભિઃ ।
ઇન્દ્રં વિશ્વે સજોષસો દેવાસો દધિરે પુરઃ ।
ઇન્દ્રાય વિશ્વા સવનાનિ માનુષા રાતાનિ સન્તુ માનુષા ॥

વિશ્વેષુ હિ ત્વા સવનેષુ તુઞ્જતે સમાનમ્ એકં વૃષમણ્યવઃ પૃથક્ સ્વઃ સનિષ્યવઃ પૃથક્ ।
તં ત્વા નાવં ન પર્ષણિં શૂષસ્ય ધુરિ ધીમહિ ।
ઇન્દ્રં ન યજ્ઞૈશ્ ચિતયન્ત આયવઃ સ્તોમેભિર્ ઇન્દ્રમ્ આયવઃ ॥

વિ ત્વા તતસ્રે મિથુના અવસ્યવો વ્રજસ્ય સાતા ગવ્યસ્ય નિઃસૃજઃ સક્ષન્ત ઇન્દ્ર નિઃસૃજઃ ।
યદ્ ગવ્યન્તા દ્વા જના સ્વ1ર્ યન્તા સમૂહસિ ।
આવિષ્ કરિક્રદ્ વૃષણં સચાભુવં વજ્રમ્ ઇન્દ્ર સચાભુવમ્ ॥

વિદુષ્ ટે અસ્ય વીર્યસ્ય પૂરવઃ પુરો યદ્ ઇન્દ્ર શારદીર્ અવાતિરઃ સાસહાનો અવાતિરઃ ।
શાસસ્ તમ્ ઇન્દ્ર મર્ત્યમ્ અયજ્યું શવસસ્ પતે ।
મહીમ્ અમુષ્ણાઃ પૃથિવીમ્ ઇમા અપો મન્દસાન ઇમા અપઃ ॥

આદ્ ઇત્ તે અસ્ય વીર્યસ્ય ચર્કિરન્ મદેષુ વૃષન્ન્ ઉશિજો યદ્ આવિથ સખીયતો યદ્ આવિથ ।
ચકર્થ કારમ્ એભ્યઃ પૃતનાસુ પ્રવન્તવે ।
તે અન્યામ્-અન્યાં નદ્યં સનિષ્ણત શ્રવસ્યન્તઃ સનિષ્ણત ॥

ઉતો નો અસ્યા ઉષસો જુષેત હ્ય્ અ1ર્કસ્ય બોધિ હવિષો હવીમભિઃ સ્વર્ષાતા હવીમભિઃ ।
યદ્ ઇન્દ્ર હન્તવે મૃધો વૃષા વજ્રિઞ્ ચિકેતસિ ।
આ મે અસ્ય વેધસો નવીયસો મન્મ શ્રુધિ નવીયસઃ ॥

ત્વં તમ્ ઇન્દ્ર વાવૃધાનો અસ્મયુર્ અમિત્રયન્તં તુવિજાત મર્ત્યં વજ્રેણ શૂર મર્ત્યમ્ ।
જહિ યો નો અઘાયતિ શૃણુષ્વ સુશ્રવસ્તમઃ ।
રિષ્ટં ન યામન્ન્ અપ ભૂતુ દુર્મતિર્ વિશ્વાપ ભૂતુ દુર્મતિઃ ॥