ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.130

એન્દ્ર યાહ્ય્ ઉપ નઃ પરાવતો નાયમ્ અચ્છા વિદથાનીવ સત્પતિર્ અસ્તં રાજેવ સત્પતિઃ ।
હવામહે ત્વા વયમ્ પ્રયસ્વન્તઃ સુતે સચા ।
પુત્રાસો ન પિતરં વાજસાતયે મંહિષ્ઠં વાજસાતયે ॥

પિબા સોમમ્ ઇન્દ્ર સુવાનમ્ અદ્રિભિઃ કોશેન સિક્તમ્ અવતં ન વંસગસ્ તાતૃષાણો ન વંસગઃ ।
મદાય હર્યતાય તે તુવિષ્ટમાય ધાયસે ।
આ ત્વા યચ્છન્તુ હરિતો ન સૂર્યમ્ અહા વિશ્વેવ સૂર્યમ્ ॥

અવિન્દદ્ દિવો નિહિતં ગુહા નિધિં વેર્ ન ગર્ભમ્ પરિવીતમ્ અશ્મન્ય્ અનન્તે અન્તર્ અશ્મનિ ।
વ્રજં વજ્રી ગવામ્ ઇવ સિષાસન્ન્ અઙ્ગિરસ્તમઃ ।
અપાવૃણોદ્ ઇષ ઇન્દ્રઃ પરીવૃતા દ્વાર ઇષઃ પરીવૃતાઃ ॥

દાદૃહાણો વજ્રમ્ ઇન્દ્રો ગભસ્ત્યોઃ ક્ષદ્મેવ તિગ્મમ્ અસનાય સં શ્યદ્ અહિહત્યાય સં શ્યત્ ।
સંવિવ્યાન ઓજસા શવોભિર્ ઇન્દ્ર મજ્મના ।
તષ્ટેવ વૃક્ષં વનિનો નિ વૃશ્ચસિ પરશ્વેવ નિ વૃશ્ચસિ ॥

ત્વં વૃથા નદ્ય ઇન્દ્ર સર્તવે ઽચ્છા સમુદ્રમ્ અસૃજો રથાઁ ઇવ વાજયતો રથાઁ ઇવ ।
ઇત ઊતીર્ અયુઞ્જત સમાનમ્ અર્થમ્ અક્ષિતમ્ ।
ધેનૂર્ ઇવ મનવે વિશ્વદોહસો જનાય વિશ્વદોહસઃ ॥

ઇમાં તે વાચં વસૂયન્ત આયવો રથં ન ધીરઃ સ્વપા અતક્ષિષુઃ સુમ્નાય ત્વામ્ અતક્ષિષુઃ ।
શુમ્ભન્તો જેન્યં યથા વાજેષુ વિપ્ર વાજિનમ્ ।
અત્યમ્ ઇવ શવસે સાતયે ધના વિશ્વા ધનાનિ સાતયે ॥

ભિનત્ પુરો નવતિમ્ ઇન્દ્ર પૂરવે દિવોદાસાય મહિ દાશુષે નૃતો વજ્રેણ દાશુષે નૃતો ।
અતિથિગ્વાય શમ્બરં ગિરેર્ ઉગ્રો અવાભરત્ ।
મહો ધનાનિ દયમાન ઓજસા વિશ્વા ધનાન્ય્ ઓજસા ॥

ઇન્દ્રઃ સમત્સુ યજમાનમ્ આર્યમ્ પ્રાવદ્ વિશ્વેષુ શતમૂતિર્ આજિષુ સ્વર્મીળ્હેષ્વ્ આજિષુ ।
મનવે શાસદ્ અવ્રતાન્ ત્વચં કૃષ્ણામ્ અરન્ધયત્ ।
દક્ષન્ ન વિશ્વં તતૃષાણમ્ ઓષતિ ન્ય્ અર્શસાનમ્ ઓષતિ ॥

સૂરશ્ ચક્રમ્ પ્ર વૃહજ્ જાત ઓજસા પ્રપિત્વે વાચમ્ અરુણો મુષાયતીશાન આ મુષાયતિ ।
ઉશના યત્ પરાવતો ઽજગન્ન્ ઊતયે કવે ।
સુમ્નાનિ વિશ્વા મનુષેવ તુર્વણિર્ અહા વિશ્વેવ તુર્વણિઃ ॥

સ નો નવ્યેભિર્ વૃષકર્મન્ન્ ઉક્થૈઃ પુરાં દર્તઃ પાયુભિઃ પાહિ શગ્મૈઃ ।
દિવોદાસેભિર્ ઇન્દ્ર સ્તવાનો વાવૃધીથા અહોભિર્ ઇવ દ્યૌઃ ॥