ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.129

યં ત્વં રથમ્ ઇન્દ્ર મેધસાતયે ઽપાકા સન્તમ્ ઇષિર પ્રણયસિ પ્રાનવદ્ય નયસિ ।
સદ્યશ્ ચિત્ તમ્ અભિષ્ટયે કરો વશશ્ ચ વાજિનમ્ ।
સાસ્માકમ્ અનવદ્ય તૂતુજાન વેધસામ્ ઇમાં વાચં ન વેધસામ્ ॥

સ શ્રુધિ યઃ સ્મા પૃતનાસુ કાસુ ચિદ્ દક્ષાય્ય ઇન્દ્ર ભરહૂતયે નૃભિર્ અસિ પ્રતૂર્તયે નૃભિઃ ।
યઃ શૂરૈઃ સ્વ1ઃ સનિતા યો વિપ્રૈર્ વાજં તરુતા ।
તમ્ ઈશાનાસ ઇરધન્ત વાજિનમ્ પૃક્ષમ્ અત્યં ન વાજિનમ્ ॥

દસ્મો હિ ષ્મા વૃષણમ્ પિન્વસિ ત્વચં કં ચિદ્ યાવીર્ અરરું શૂર મર્ત્યમ્ પરિવૃણક્ષિ મર્ત્યમ્ ।
ઇન્દ્રોત તુભ્યં તદ્ દિવે તદ્ રુદ્રાય સ્વયશસે ।
મિત્રાય વોચં વરુણાય સપ્રથઃ સુમૃળીકાય સપ્રથઃ ॥

અસ્માકં વ ઇન્દ્રમ્ ઉશ્મસીષ્ટયે સખાયં વિશ્વાયુમ્ પ્રાસહં યુજં વાજેષુ પ્રાસહં યુજમ્ ।
અસ્માકમ્ બ્રહ્મોતયે ઽવા પૃત્સુષુ કાસુ ચિત્ ।
નહિ ત્વા શત્રુઃ સ્તરતે સ્તૃણોષિ યં વિશ્વં શત્રું સ્તૃણોષિ યમ્ ॥

નિ ષૂ નમાતિમતિં કયસ્ય ચિત્ તેજિષ્ઠાભિર્ અરણિભિર્ નોતિભિર્ ઉગ્રાભિર્ ઉગ્રોતિભિઃ ।
નેષિ ણો યથા પુરાનેનાઃ શૂર મન્યસે ।
વિશ્વાનિ પૂરોર્ અપ પર્ષિ વહ્નિર્ આસા વહ્નિર્ નો અચ્છ ॥

પ્ર તદ્ વોચેયમ્ ભવ્યાયેન્દવે હવ્યો ન ય ઇષવાન્ મન્મ રેજતિ રક્ષોહા મન્મ રેજતિ ।
સ્વયં સો અસ્મદ્ આ નિદો વધૈર્ અજેત દુર્મતિમ્ ।
અવ સ્રવેદ્ અઘશંસો ઽવતરમ્ અવ ક્ષુદ્રમ્ ઇવ સ્રવેત્ ॥

વનેમ તદ્ ધોત્રયા ચિતન્ત્યા વનેમ રયિં રયિવઃ સુવીર્યં રણ્વં સન્તં સુવીર્યમ્ ।
દુર્મન્માનં સુમન્તુભિર્ એમ્ ઇષા પૃચીમહિ ।
આ સત્યાભિર્ ઇન્દ્રં દ્યુમ્નહૂતિભિર્ યજત્રં દ્યુમ્નહૂતિભિઃ ॥

પ્ર-પ્રા વો અસ્મે સ્વયશોભિર્ ઊતી પરિવર્ગ ઇન્દ્રો દુર્મતીનાં દરીમન્ દુર્મતીનામ્ ।
સ્વયં સા રિષયધ્યૈ યા ન ઉપેષે અત્રૈઃ ।
હતેમ્ અસન્ ન વક્ષતિ ક્ષિપ્તા જૂર્ણિર્ ન વક્ષતિ ॥

ત્વં ન ઇન્દ્ર રાયા પરીણસા યાહિ પથાઁ અનેહસા પુરો યાહ્ય્ અરક્ષસા ।
સચસ્વ નઃ પરાક આ સચસ્વાસ્તમીક આ ।
પાહિ નો દૂરાદ્ આરાદ્ અભિષ્ટિભિઃ સદા પાહ્ય્ અભિષ્ટિભિઃ ॥

ત્વં ન ઇન્દ્ર રાયા તરૂષસોગ્રં ચિત્ ત્વા મહિમા સક્ષદ્ અવસે મહે મિત્રં નાવસે ।
ઓજિષ્ઠ ત્રાતર્ અવિતા રથં કં ચિદ્ અમર્ત્ય ।
અન્યમ્ અસ્મદ્ રિરિષેઃ કં ચિદ્ અદ્રિવો રિરિક્ષન્તં ચિદ્ અદ્રિવઃ ॥

પાહિ ન ઇન્દ્ર સુષ્ટુત સ્રિધો ઽવયાતા સદમ્ ઇદ્ દુર્મતીનાં દેવઃ સન્ દુર્મતીનામ્ ।
હન્તા પાપસ્ય રક્ષસસ્ ત્રાતા વિપ્રસ્ય માવતઃ ।
અધા હિ ત્વા જનિતા જીજનદ્ વસો રક્ષોહણં ત્વા જીજનદ્ વસો ॥