ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.114

ઇમા રુદ્રાય તવસે કપર્દિને ક્ષયદ્વીરાય પ્ર ભરામહે મતીઃ ।
યથા શમ્ અસદ્ દ્વિપદે ચતુષ્પદે વિશ્વમ્ પુષ્ટં ગ્રામે અસ્મિન્ન્ અનાતુરમ્ ॥

મૃળા નો રુદ્રોત નો મયસ્ કૃધિ ક્ષયદ્વીરાય નમસા વિધેમ તે ।
યચ્ છં ચ યોશ્ ચ મનુર્ આયેજે પિતા તદ્ અશ્યામ તવ રુદ્ર પ્રણીતિષુ ॥

અશ્યામ તે સુમતિં દેવયજ્યયા ક્ષયદ્વીરસ્ય તવ રુદ્ર મીઢ્વઃ ।
સુમ્નાયન્ન્ ઇદ્ વિશો અસ્માકમ્ આ ચરારિષ્ટવીરા જુહવામ તે હવિઃ ॥

ત્વેષં વયં રુદ્રં યજ્ઞસાધં વઙ્કું કવિમ્ અવસે નિ હ્વયામહે ।
આરે અસ્મદ્ દૈવ્યં હેળો અસ્યતુ સુમતિમ્ ઇદ્ વયમ્ અસ્યા વૃણીમહે ॥

દિવો વરાહમ્ અરુષં કપર્દિનં ત્વેષં રૂપં નમસા નિ હ્વયામહે ।
હસ્તે બિભ્રદ્ ભેષજા વાર્યાણિ શર્મ વર્મ ચ્છર્દિર્ અસ્મભ્યં યંસત્ ॥

ઇદમ્ પિત્રે મરુતામ્ ઉચ્યતે વચઃ સ્વાદોઃ સ્વાદીયો રુદ્રાય વર્ધનમ્ ।
રાસ્વા ચ નો અમૃત મર્તભોજનં ત્મને તોકાય તનયાય મૃળ ॥

મા નો મહાન્તમ્ ઉત મા નો અર્ભકમ્ મા ન ઉક્ષન્તમ્ ઉત મા ન ઉક્ષિતમ્ ।
મા નો વધીઃ પિતરમ્ મોત માતરમ્ મા નઃ પ્રિયાસ્ તન્વો રુદ્ર રીરિષઃ ॥

મા નસ્ તોકે તનયે મા ન આયૌ મા નો ગોષુ મા નો અશ્વેષુ રીરિષઃ ।
વીરાન્ મા નો રુદ્ર ભામિતો વધીર્ હવિષ્મન્તઃ સદમ્ ઇત્ ત્વા હવામહે ॥

ઉપ તે સ્તોમાન્ પશુપા ઇવાકરં રાસ્વા પિતર્ મરુતાં સુમ્નમ્ અસ્મે ।
ભદ્રા હિ તે સુમતિર્ મૃળયત્તમાથા વયમ્ અવ ઇત્ તે વૃણીમહે ॥

આરે તે ગોઘ્નમ્ ઉત પૂરુષઘ્નં ક્ષયદ્વીર સુમ્નમ્ અસ્મે તે અસ્તુ ।
મૃળા ચ નો અધિ ચ બ્રૂહિ દેવાધા ચ નઃ શર્મ યચ્છ દ્વિબર્હાઃ ॥

અવોચામ નમો અસ્મા અવસ્યવઃ શૃણોતુ નો હવં રુદ્રો મરુત્વાન્ ।
તન્ નો મિત્રો વરુણો મામહન્તામ્ અદિતિઃ સિન્ધુઃ પૃથિવી ઉત દ્યૌઃ ॥