ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.111

તક્ષન્ રથં સુવૃતં વિદ્મનાપસસ્ તક્ષન્ હરી ઇન્દ્રવાહા વૃષણ્વસૂ ।
તક્ષન્ પિતૃભ્યામ્ ઋભવો યુવદ્ વયસ્ તક્ષન્ વત્સાય માતરં સચાભુવમ્ ॥

આ નો યજ્ઞાય તક્ષત ઋભુમદ્ વયઃ ક્રત્વે દક્ષાય સુપ્રજાવતીમ્ ઇષમ્ ।
યથા ક્ષયામ સર્વવીરયા વિશા તન્ નઃ શર્ધાય ધાસથા સ્વ્ ઇન્દ્રિયમ્ ॥

આ તક્ષત સાતિમ્ અસ્મભ્યમ્ ઋભવઃ સાતિં રથાય સાતિમ્ અર્વતે નરઃ ।
સાતિં નો જૈત્રીં સમ્ મહેત વિશ્વહા જામિમ્ અજામિમ્ પૃતનાસુ સક્ષણિમ્ ॥

ઋભુક્ષણમ્ ઇન્દ્રમ્ આ હુવ ઊતય ઋભૂન્ વાજાન્ મરુતઃ સોમપીતયે ।
ઉભા મિત્રાવરુણા નૂનમ્ અશ્વિના તે નો હિન્વન્તુ સાતયે ધિયે જિષે ॥

ઋભુર્ ભરાય સં શિશાતુ સાતિં સમર્યજિદ્ વાજો અસ્માઁ અવિષ્ટુ ।
તન્ નો મિત્રો વરુણો મામહન્તામ્ અદિતિઃ સિન્ધુઃ પૃથિવી ઉત દ્યૌઃ ॥