ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.104

યોનિષ્ ટ ઇન્દ્ર નિષદે અકારિ તમ્ આ નિ ષીદ સ્વાનો નાર્વા ।
વિમુચ્યા વયો ઽવસાયાશ્વાન્ દોષા વસ્તોર્ વહીયસઃ પ્રપિત્વે ॥

ઓ ત્યે નર ઇન્દ્રમ્ ઊતયે ગુર્ નૂ ચિત્ તાન્ સદ્યો અધ્વનો જગમ્યાત્ ।
દેવાસો મન્યું દાસસ્ય શ્ચમ્નન્ તે ન આ વક્ષન્ સુવિતાય વર્ણમ્ ॥

અવ ત્મના ભરતે કેતવેદા અવ ત્મના ભરતે ફેનમ્ ઉદન્ ।
ક્ષીરેણ સ્નાતઃ કુયવસ્ય યોષે હતે તે સ્યાતામ્ પ્રવણે શિફાયાઃ ॥

યુયોપ નાભિર્ ઉપરસ્યાયોઃ પ્ર પૂર્વાભિસ્ તિરતે રાષ્ટિ શૂરઃ ।
અઞ્જસી કુલિશી વીરપત્ની પયો હિન્વાના ઉદભિર્ ભરન્તે ॥

પ્રતિ યત્ સ્યા નીથાદર્શિ દસ્યોર્ ઓકો નાચ્છા સદનં જાનતી ગાત્ ।
અધ સ્મા નો મઘવઞ્ ચર્કૃતાદ્ ઇન્ મા નો મઘેવ નિષ્ષપી પરા દાઃ ॥

સ ત્વં ન ઇન્દ્ર સૂર્યે સો અપ્સ્વ્ અનાગાસ્ત્વ આ ભજ જીવશંસે ।
માન્તરામ્ ભુજમ્ આ રીરિષો નઃ શ્રદ્ધિતં તે મહત ઇન્દ્રિયાય ॥

અધા મન્યે શ્રત્ તે અસ્મા અધાયિ વૃષા ચોદસ્વ મહતે ધનાય ।
મા નો અકૃતે પુરુહૂત યોનાવ્ ઇન્દ્ર ક્ષુધ્યદ્ભ્યો વય આસુતિં દાઃ ॥

મા નો વધીર્ ઇન્દ્ર મા પરા દા મા નઃ પ્રિયા ભોજનાનિ પ્ર મોષીઃ ।
આણ્ડા મા નો મઘવઞ્ છક્ર નિર્ ભેન્ મા નઃ પાત્રા ભેત્ સહજાનુષાણિ ॥

અર્વાઙ્ એહિ સોમકામં ત્વાહુર્ અયં સુતસ્ તસ્ય પિબા મદાય ।
ઉરુવ્યચા જઠર આ વૃષસ્વ પિતેવ નઃ શૃણુહિ હૂયમાનઃ ॥