ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.087

પ્રત્વક્ષસઃ પ્રતવસો વિરપ્શિનો ઽનાનતા અવિથુરા ઋજીષિણઃ ।
જુષ્ટતમાસો નૃતમાસો અઞ્જિભિર્ વ્ય્ આનજ્રે કે ચિદ્ ઉસ્રા ઇવ સ્તૃભિઃ ॥

ઉપહ્વરેષુ યદ્ અચિધ્વં યયિં વય ઇવ મરુતઃ કેન ચિત્ પથા ।
શ્ચોતન્તિ કોશા ઉપ વો રથેષ્વ્ આ ઘૃતમ્ ઉક્ષતા મધુવર્ણમ્ અર્ચતે ॥

પ્રૈષામ્ અજ્મેષુ વિથુરેવ રેજતે ભૂમિર્ યામેષુ યદ્ ધ યુઞ્જતે શુભે ।
તે ક્રીળયો ધુનયો ભ્રાજદૃષ્ટયઃ સ્વયમ્ મહિત્વમ્ પનયન્ત ધૂતયઃ ॥

સ હિ સ્વસૃત્ પૃષદશ્વો યુવા ગણો3 ઽયા ઈશાનસ્ તવિષીભિર્ આવૃતઃ ।
અસિ સત્ય ઋણયાવાનેદ્યો ઽસ્યા ધિયઃ પ્રાવિતાથા વૃષા ગણઃ ॥

પિતુઃ પ્રત્નસ્ય જન્મના વદામસિ સોમસ્ય જિહ્વા પ્ર જિગાતિ ચક્ષસા ।
યદ્ ઈમ્ ઇન્દ્રં શમ્ય્ ઋક્વાણ આશતાદ્ ઇન્ નામાનિ યજ્ઞિયાનિ દધિરે ॥

શ્રિયસે કમ્ ભાનુભિઃ સમ્ મિમિક્ષિરે તે રશ્મિભિસ્ ત ઋક્વભિઃ સુખાદયઃ ।
તે વાશીમન્ત ઇષ્મિણો અભીરવો વિદ્રે પ્રિયસ્ય મારુતસ્ય ધામ્નઃ ॥