ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.059

વયા ઇદ્ અગ્ને અગ્નયસ્ તે અન્યે ત્વે વિશ્વે અમૃતા માદયન્તે ।
વૈશ્વાનર નાભિર્ અસિ ક્ષિતીનાં સ્થૂણેવ જનાઁ ઉપમિદ્ યયન્થ ॥

મૂર્ધા દિવો નાભિર્ અગ્નિઃ પૃથિવ્યા અથાભવદ્ અરતી રોદસ્યોઃ ।
તં ત્વા દેવાસો ઽજનયન્ત દેવં વૈશ્વાનર જ્યોતિર્ ઇદ્ આર્યાય ॥

આ સૂર્યે ન રશ્મયો ધ્રુવાસો વૈશ્વાનરે દધિરે ઽગ્ના વસૂનિ ।
યા પર્વતેષ્વ્ ઓષધીષ્વ્ અપ્સુ યા માનુષેષ્વ્ અસિ તસ્ય રાજા ॥

બૃહતી ઇવ સૂનવે રોદસી ગિરો હોતા મનુષ્યો3 ન દક્ષઃ ।
સ્વર્વતે સત્યશુષ્માય પૂર્વીર્ વૈશ્વાનરાય નૃતમાય યહ્વીઃ ॥

દિવશ્ ચિત્ તે બૃહતો જાતવેદો વૈશ્વાનર પ્ર રિરિચે મહિત્વમ્ ।
રાજા કૃષ્ટીનામ્ અસિ માનુષીણાં યુધા દેવેભ્યો વરિવશ્ ચકર્થ ॥

પ્ર નૂ મહિત્વં વૃષભસ્ય વોચં યમ્ પૂરવો વૃત્રહણં સચન્તે ।
વૈશ્વાનરો દસ્યુમ્ અગ્નિર્ જઘન્વાઁ અધૂનોત્ કાષ્ઠા અવ શમ્બરમ્ ભેત્ ॥

વૈશ્વાનરો મહિમ્ના વિશ્વકૃષ્ટિર્ ભરદ્વાજેષુ યજતો વિભાવા ।
શાતવનેયે શતિનીભિર્ અગ્નિઃ પુરુણીથે જરતે સૂનૃતાવાન્ ॥