ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.057

પ્ર મંહિષ્ઠાય બૃહતે બૃહદ્રયે સત્યશુષ્માય તવસે મતિમ્ ભરે ।
અપામ્ ઇવ પ્રવણે યસ્ય દુર્ધરં રાધો વિશ્વાયુ શવસે અપાવૃતમ્ ॥

અધ તે વિશ્વમ્ અનુ હાસદ્ ઇષ્ટય આપો નિમ્નેવ સવના હવિષ્મતઃ ।
યત્ પર્વતે ન સમશીત હર્યત ઇન્દ્રસ્ય વજ્રઃ શ્નથિતા હિરણ્યયઃ ॥

અસ્મૈ ભીમાય નમસા સમ્ અધ્વર ઉષો ન શુભ્ર આ ભરા પનીયસે ।
યસ્ય ધામ શ્રવસે નામેન્દ્રિયં જ્યોતિર્ અકારિ હરિતો નાયસે ॥

ઇમે ત ઇન્દ્ર તે વયમ્ પુરુષ્ટુત યે ત્વારભ્ય ચરામસિ પ્રભૂવસો ।
નહિ ત્વદ્ અન્યો ગિર્વણો ગિરઃ સઘત્ ક્ષોણીર્ ઇવ પ્રતિ નો હર્ય તદ્ વચઃ ॥

ભૂરિ ત ઇન્દ્ર વીર્ય1ં તવ સ્મસ્ય્ અસ્ય સ્તોતુર્ મઘવન્ કામમ્ આ પૃણ ।
અનુ તે દ્યૌર્ બૃહતી વીર્યમ્ મમ ઇયં ચ તે પૃથિવી નેમ ઓજસે ॥

ત્વં તમ્ ઇન્દ્ર પર્વતમ્ મહામ્ ઉરું વજ્રેણ વજ્રિન્ પર્વશશ્ ચકર્તિથ ।
અવાસૃજો નિવૃતાઃ સર્તવા અપઃ સત્રા વિશ્વં દધિષે કેવલં સહઃ ॥