ઋગ્વેદ · અધ્યાય 1.010

ગાયન્તિ ત્વા ગાયત્રિણો ઽર્ચન્ત્ય્ અર્કમ્ અર્કિણઃ ।
બ્રહ્માણસ્ ત્વા શતક્રત ઉદ્ વંશમ્ ઇવ યેમિરે ॥

યત્ સાનોઃ સાનુમ્ આરુહદ્ ભૂર્ય્ અસ્પષ્ટ કર્ત્વમ્ ।
તદ્ ઇન્દ્રો અર્થં ચેતતિ યૂથેન વૃષ્ણિર્ એજતિ ॥

યુક્ષ્વા હિ કેશિના હરી વૃષણા કક્ષ્યપ્રા ।
અથા ન ઇન્દ્ર સોમપા ગિરામ્ ઉપશ્રુતિં ચર ॥

એહિ સ્તોમાઁ અભિ સ્વરાભિ ગૃણીહ્ય્ આ રુવ ।
બ્રહ્મ ચ નો વસો સચેન્દ્ર યજ્ઞં ચ વર્ધય ॥

ઉક્થમ્ ઇન્દ્રાય શંસ્યં વર્ધનમ્ પુરુનિષ્ષિધે ।
શક્રો યથા સુતેષુ ણો રારણત્ સખ્યેષુ ચ ॥

તમ્ ઇત્ સખિત્વ ઈમહે તં રાયે તં સુવીર્યે ।
સ શક્ર ઉત નઃ શકદ્ ઇન્દ્રો વસુ દયમાનઃ ॥

સુવિવૃતં સુનિરજમ્ ઇન્દ્ર ત્વાદાતમ્ ઇદ્ યશઃ ।
ગવામ્ અપ વ્રજં વૃધિ કૃણુષ્વ રાધો અદ્રિવઃ ॥

નહિ ત્વા રોદસી ઉભે ઋઘાયમાણમ્ ઇન્વતઃ ।
જેષઃ સ્વર્વતીર્ અપઃ સં ગા અસ્મભ્યં ધૂનુહિ ॥

આશ્રુત્કર્ણ શ્રુધી હવં નૂ ચિદ્ દધિષ્વ મે ગિરઃ ।
ઇન્દ્ર સ્તોમમ્ ઇમમ્ મમ કૃષ્વા યુજશ્ ચિદ્ અન્તરમ્ ॥

વિદ્મા હિ ત્વા વૃષન્તમં વાજેષુ હવનશ્રુતમ્ ।
વૃષન્તમસ્ય હૂમહ ઊતિં સહસ્રસાતમામ્ ॥

આ તૂ ન ઇન્દ્ર કૌશિક મન્દસાનઃ સુતમ્ પિબ ।
નવ્યમ્ આયુઃ પ્ર સૂ તિર કૃધી સહસ્રસામ્ ઋષિમ્ ॥

પરિ ત્વા ગિર્વણો ગિર ઇમા ભવન્તુ વિશ્વતઃ ।
વૃદ્ધાયુમ્ અનુ વૃદ્ધયો જુષ્ટા ભવન્તુ જુષ્ટયઃ ॥