રેવાખાણ્ડ (સંશોધિત પાઠ) · અધ્યાય 129

॥ ઇતિ શ્રીસ્કાન્દે મહાપુરાણ એકાશીતિસાહસ્ર્યાં સંહિતાયાં પઞ્ચમ આવન્ત્યખણ્ડે રેવાખણ્ડે ભૃકુટેશ્વરતીર્થમાહાત્મ્યવર્ણનં નામાષ્ટાવિંશત્યુત્તરશતતમો ઽધ્યાયઃ ॥
ર્ક્વ્ અધ્યાય 129
શ્રીમાર્કણ્ડેય ઉવાચ:
તતો ગચ્છેન્ મહીપાલ બ્રહ્મતીર્થમનુત્તમમ્ ।
અન્યેષાં ચૈવ તીર્થાનાં પરાત્પરતરં મહત્

તત્ર તીર્થે સુરશ્રેષ્ઠો બ્રહ્મા લોકપિતામહઃ ।
ચતુર્ણામપિ વર્ણાનાં નર્મદાતટમાશ્રિતઃ

વાચિકં માનસં પાપં કર્મજં યત્પુરાકૃતમ્ ।
તત્ક્ષાલયતિ દેવેશો દર્શનાદ્ એવ પાતકમ્

શ્રુતિસ્મૃત્યુદિતાન્યેવ તત્ર સ્નાત્વા દ્વિજર્ષભાઃ ।
પ્રાયશ્ચિત્તાનિ કુર્વન્તિ તેષાં વાસસ્ત્રિવિષ્ટપે

યે પુનઃ શાસ્ત્રમુત્સૃજ્ય કામલોભપ્રપીડિતાઃ ।
પ્રાયશ્ચિત્તં વદિષ્યન્તિ તે વૈ નિરયગામિનઃ

સ્નાત્વાદૌ પાતકી બ્રહ્મન્નત્વા તુ કીર્તયેદ્ અઘમ્ ।
તસ્ય તન્નશ્યતે ક્ષિપ્રં તમઃ સૂર્યોદયે યથા

તત્ર તીર્થે તુ યઃ સ્નાત્વા પૂજયેત્ પિતૃદેવતાઃ ।
અગ્નિષ્ટોમસ્ય યજ્ઞસ્ય સ લભેત્ ફલમુત્તમમ્

તત્ર તીર્થે તુ યદ્ દાનં બ્રહ્મોદ્દિશ્ય પ્રયચ્છતિ ।
તદક્ષયફલં સર્વમિત્યેવં શઙ્કરો ઽબ્રવીત્

ગાયત્રીસારમાત્રો ઽપિ તત્ર યઃ ક્રિયતે જપઃ ।
ઋગ્યજુઃસામસહિતઃ સ ભવેન્નાત્ર સંશયઃ

તત્ર તીર્થે તુ યો ભક્ત્યા ત્યજેદ્દેહં સુદુસ્ત્યજમ્ ।
અનિવર્તિકા ગતિસ્તસ્ય બ્રહ્મલોકાન્ ન સંશયઃ

યાવદસ્થીનિ તિષ્ઠન્તિ બ્રહ્મતીર્થે ચ દેહિનામ્ ।
તાવદ્ વર્ષસહસ્રાણિ દેવલોકે મહીયતે

અવતીર્ણસ્તતો લોકે બ્રહ્મજ્ઞો જાયતે કુલે ।
ઉત્તમઃ સર્વવર્ણાનાં દેવાનામિવ દેવતા

વિદ્યાસ્થાનાનિ સર્વાણિ વેત્તિ વેદાઙ્ગપારગઃ ।
જાયતે પૂજિતો લોકે રાજભિઃ સ ન સંશયઃ

પુત્રપૌત્રસમોપેતઃ સર્વવ્યાધિવિવર્જિતઃ ।
જીવેદ્વર્ષશતં સાગ્રં બ્રહ્મતીર્થપ્રભાવતઃ

એતત્પુણ્યં પાપહરં તીર્થં જ્ઞાનવતાં વરમ્ ।
યે પશ્યન્તિ મહાત્માનો હ્યમૃતત્વં પ્રયાન્તિ તે