રામાયણ · અધ્યાય 1.014

મેધાવી તુ તતો ધ્યાત્વા સ કિં ચિદ્ ઇદમ્ ઉત્તમમ્
લબ્ધસંજ્ઞસ્ તતસ્ તં તુ વેદજ્ઞો નૃપમ્ અબ્રવીત્

ઇષ્ટિં તે ઽહં કરિષ્યામિ પુત્રીયાં પુત્રકારણાત્
અથર્વશિરસિ પ્રોક્તૈર્ મન્ત્રૈઃ સિદ્ધાં વિધાનતઃ

તતઃ પ્રાક્રમદ્ ઇષ્ટિં તાં પુત્રીયાં પુત્ર કારણાત્
જુહાવ ચાગ્નૌ તેજસ્વી મન્ત્રદૃષ્ટેન કર્મણા

તતો દેવાઃ સગન્ધર્વાઃ સિદ્ધાશ્ ચ પરમર્ષયઃ
ભાગપ્રતિગ્રહાર્થં વૈ સમવેતા યથાવિધિ

તાઃ સમેત્ય યથાન્યાયં તસ્મિન્ સદસિ દેવતાઃ
અબ્રુવંલ્ લોકકર્તારં બ્રહ્માણં વચનં મહત્

ભગવંસ્ ત્વત્પ્રસાદેન રાવણો નામ રાક્ષસઃ
સર્વાન્નો બાધતે વીર્યાચ્ છાસિતું તં ન શક્નુમઃ

ત્વયા તસ્મૈ વરો દત્તઃ પ્રીતેન ભગવન્ પુરા
માનયન્તશ્ ચ તં નિત્યં સર્વં તસ્ય ક્ષમામહે

ઉદ્વેજયતિ લોકાંસ્ ત્રીન્ ઉચ્છ્રિતાન્ દ્વેષ્ટિ દુર્મતિઃ
શક્રં ત્રિદશરાજાનં પ્રધર્ષયિતુમ્ ઇચ્છતિ

ઋષીન્ યક્ષાન્ સગન્ધર્વાન્ અસુરાન્ બ્રાહ્મણાંસ્ તથા
અતિક્રામતિ દુર્ધર્ષો વરદાનેન મોહિતઃ

નૈનં સૂર્યઃ પ્રતપતિ પાર્શ્વે વાતિ ન મારુતઃ
ચલોર્મિમાલી તં દૃષ્ટ્વા સમુદ્રો ઽપિ ન કમ્પતે

તન્ મનન્ નો ભયં તસ્માદ્ રાક્ષસાદ્ ઘોરદર્શનાત્
વધાર્થં તસ્ય ભગવન્ન્ ઉપાયં કર્તુમ્ અર્હસિ

એવમ્ ઉક્તઃ સુરૈઃ સર્વૈશ્ ચિન્તયિત્વા તતો ઽબ્રવીત્
હન્તાયં વિહિતસ્ તસ્ય વધોપાયો દુરાત્મનઃ

તેન ગન્ધર્વયક્ષાણાં દેવદાનવરક્ષસામ્
અવધ્યો ઽસ્મીતિ વાગ્ ઉક્તા તથેત્ય્ ઉક્તં ચ તન્ મયા

નાકીર્તયદ્ અવજ્ઞાનાત્ તદ્ રક્ષો માનુષાંસ્ તદા
તસ્માત્ સ માનુષાદ્ વધ્યો મૃતુર્ નાન્યો ઽસ્ય વિદ્યતે

એતચ્ છ્રુત્વા પ્રિયં વાક્યં બ્રહ્મણા સમુદાહૃતમ્
દેવા મહર્ષયઃ સર્વે પ્રહૃષ્ટાસ્ તે ઽભવંસ્ તદા

એતસ્મિન્ન્ અન્તરે વિષ્ણુર્ ઉપયાતો મહાદ્યુતિઃ
બ્રહ્મણા ચ સમાગમ્ય તત્ર તસ્થૌ સમાહિતઃ

તમ્ અબ્રુવન્ સુરાઃ સર્વે સમભિષ્ટૂય સંનતાઃ
ત્વાં નિયોક્ષ્યામહે વિષ્ણો લોકાનાં હિતકામ્યયા

રાજ્ઞો દશરથસ્ય ત્વમ્ અયોધ્યાધિપતેર્ વિભો
ધર્મજ્ઞસ્ય વદાન્યસ્ય મહર્ષિસમતેજસઃ
તસ્ય ભાર્યાસુ તિસૃષુ હ્રીશ્રીકીર્ત્યુપમાસુ ચ
વિષ્ણો પુત્રત્વમ્ આગચ્છ કૃત્વાત્માનં ચતુર્વિધમ્

તત્ર ત્વં માનુષો ભૂત્વા પ્રવૃદ્ધં લોકકણ્ટકમ્
અવધ્યં દૈવતૈર્ વિષ્ણો સમરે જહિ રાવણમ્

સ હિ દેવાન્ સગન્ધર્વાન્ સિદ્ધાંશ્ ચ ઋષિસત્તમાન્
રાક્ષસો રાવણો મૂર્ખો વીર્યોત્સેકેન બાધતે

તદ્ ઉદ્ધતં રાવણમ્ ઋદ્ધતેજસં પ્રવૃદ્ધદર્પં ત્રિદશેશ્વરદ્વિષમ્
વિરાવણં સાધુ તપસ્વિકણ્ટકં તપસ્વિનામ્ ઉદ્ધર તં ભયાવહમ્