રામાયણ (સંશોધિત પાઠ) · અધ્યાય 2.107

તતો નિક્ષિપ્ય માતૄન્ સ અયોધ્યાયાં દૃઢવ્રતઃ
ભરતઃ શોકસંતપ્તો ગુરૂન્ ઇદમ્ અથાબ્રવીત્ ॥

નન્દિગ્રામં ગમિષ્યામિ સર્વાન્ આમન્ત્રયે ઽદ્ય વઃ
તત્ર દુઃખમ્ ઇદં સર્વં સહિષ્યે રાઘવં વિના ॥

ગતશ્ ચ હિ દિવં રાજા વનસ્થશ્ ચ ગુરુર્ મમ
રામં પ્રતીક્ષે રાજ્યાય સ હિ રાજા મહાયશાઃ ॥

એતચ્ છ્રુત્વા શુભં વાક્યં ભરતસ્ય મહાત્મનઃ
અબ્રુવન્ મન્ત્રિણઃ સર્વે વસિષ્ઠશ્ ચ પુરોહિતઃ ॥

સદૃશં શ્લાઘનીયં ચ યદ્ ઉક્તં ભરત ત્વયા
વચનં ભ્રાતૃવાત્સલ્યાદ્ અનુરૂપં તવૈવ તત્ ॥

નિત્યં તે બન્ધુલુબ્ધસ્ય તિષ્ઠતો ભ્રાતૃસૌહૃદે
આર્યમાર્ગં પ્રપન્નસ્ય નાનુમન્યેત કઃ પુમાન્ ॥

મન્ત્રિણાં વચનં શ્રુત્વા યથાભિલષિતં પ્રિયમ્
અબ્રવીત્ સારથિં વાક્યં રથો મે યુજ્યતામ્ ઇતિ ॥

પ્રહૃષ્ટવદનઃ સર્વા માતૄન્ સમભિવાદ્ય સઃ
આરુરોહ રથં શ્રીમાઞ્ શત્રુઘ્નેન સમન્વિતઃ ॥

આરુહ્ય તુ રથં શીઘ્રં શત્રુઘ્નભરતાવ્ ઉભૌ
યયતુઃ પરમપ્રીતૌ વૃતૌ મન્ત્રિપુરોહિતૈઃ ॥

અગ્રતો ગુરવસ્ તત્ર વસિષ્ઠપ્રમુખા દ્વિજાઃ
પ્રયયુઃ પ્રાઙ્મુખાઃ સર્વે નન્દિગ્રામો યતો ઽભવત્ ॥

બલં ચ તદ્ અનાહૂતં ગજાશ્વરથસંકુલમ્
પ્રયયૌ ભરતે યાતે સર્વે ચ પુરવાસિનઃ ॥

રથસ્થઃ સ તુ ધર્માત્મા ભરતો ભ્રાતૃવત્સલઃ
નન્દિગ્રામં યયૌ તૂર્ણં શિરસ્ય્ આધાય પાદુકે ॥

તતસ્ તુ ભરતઃ ક્ષિપ્રં નન્દિગ્રામં પ્રવિશ્ય સઃ
અવતીર્ય રથાત્ તૂર્ણં ગુરૂન્ ઇદમ્ ઉવાચ હ ॥

એતદ્ રાજ્યં મમ ભ્રાત્રા દત્તં સંન્યાસવત્ સ્વયમ્
યોગક્ષેમવહે ચેમે પાદુકે હેમભૂષિતે
તમ્ ઇમં પાલયિષ્યામિ રાઘવાગમનં પ્રતિ ॥

ક્ષિપ્રં સંયોજયિત્વા તુ રાઘવસ્ય પુનઃ સ્વયમ્
ચરણૌ તૌ તુ રામસ્ય દ્રક્ષ્યામિ સહપાદુકૌ ॥

તતો નિક્ષિપ્તભારો ઽહં રાઘવેણ સમાગતઃ
નિવેદ્ય ગુરવે રાજ્યં ભજિષ્યે ગુરુવૃત્તિતામ્ ॥

રાઘવાય ચ સંન્યાસં દત્ત્વેમે વરપાદુકે
રાજ્યં ચેદમ્ અયોધ્યાં ચ ધૂતપાપો ભવામિ ચ ॥

અભિષિક્તે તુ કાકુત્સ્થે પ્રહૃષ્ટમુદિતે જને
પ્રીતિર્ મમ યશશ્ ચૈવ ભવેદ્ રાજ્યાચ્ ચતુર્ગુણમ્ ॥

એવં તુ વિલપન્ દીનો ભરતઃ સ મહાયશાઃ
નન્દિગ્રામે ઽકરોદ્ રાજ્યં દુઃખિતો મન્ત્રિભિઃ સહ ॥

સ વલ્કલજટાધારી મુનિવેષધરઃ પ્રભુઃ
નન્દિગ્રામે ઽવસદ્ વીરઃ સસૈન્યો ભરતસ્ તદા ॥

રામાગમનમ્ આકાઙ્ક્ષન્ ભરતો ભ્રાતૃવત્સલઃ
ભ્રાતુર્ વચનકારી ચ પ્રતિજ્ઞાપારગસ્ તદા ॥

પાદુકે ત્વ્ અભિષિચ્યાથ નન્દિગ્રામે ઽવસત્ તદા
ભરતઃ શાસનં સર્વં પાદુકાભ્યાં ન્યવેદયત્ ॥