પૈપ્પલાદ-સંહિતા · અધ્યાય 16.1

અન્તકાય મૃત્યવે નમ ઇહ-
-અયમ્ અસ્તુ પુરુષઃ સહાસુના ।
સૂર્યસ્ય ભાગે અમૃતસ્ય લોકે
પ્રાણા અપાના ઇહ તે રમન્તામ્ ॥

ઉદ્ એનં ભગો અગ્રભીદ્
ઉદ્ એનં સોમો અંશુમાન્ ।
ઉદ્ એનં મરુતો દેવા
ઉદ્ ઇન્દ્રાગ્ની સ્વસ્તયે ॥

ઇહ તે ઽસુર્ ઇહ પ્રાણ
ઇહાયુર્ ઇહ તે મનઃ ।
ઉત્ ત્વા નિરૃત્યાઃ પાશેભ્યો
દૈવ્યા વાચા ભરામસિ ॥

ઉત્ ક્રામાતો માવ પત્થા
મૃત્યોઃ પડ્વીશમ્ અવમુઞ્ચમાનઃ ।
મા ચ્છિત્થા અસ્માલ્ લોકાદ્
અગ્નેઃ સૂર્યસ્ય સંદૃશઃ ॥

તુભ્યં વાતઃ પવતાં માતરિશ્વા
તુભ્યં વર્ષન્ત્વ્ અમૃતાન્ય્ આપઃ ।
સૂર્યસ્ તે તન્વે શં તપાત્
ત્વાં મૃત્યુર્ દયતાં મા પ્ર મેષ્ઠાઃ ॥

ઉદ્યાનં તે પુરુષ નાવયાનં
જીવાતં તે દક્ષતાતિં કૃણોતુ ।
આ હિ રોહેમમ્ અમૃતં સુખં રથમ્
અથ જિર્વિર્ વિદથમ્ આ વદાસિ ॥

મા તે મનસ્ તત્ર ગાન્ મા તિરો ભૂન્
મા જીવેભ્યઃ પ્ર મદો માનુ ગાઃ પિતૄન્ ।
વિશ્વે દેવા અભિ રક્ષન્તુ ત્વેહ ॥

મા ગતાનામ્ આ દીધીથા
યે નયન્તિ પરાવતમ્ ।
ઉદ્ આ રોહ તમસો જ્યોતિર્ એહ્ય્
આ તે હસ્તં રભામહે

શ્યામશ્ ચ ત્વા શબલશ્ ચ પ્રેષિતૌ
યમસ્ય યૌ પથિરક્ષી શ્વાનૌ ।
અર્વાઙ્ એહિ મા વિ દીધ્યો
માતિ તિષ્ઠઃ પરાઙ્મનાઃ ॥

મૈતં પન્થામ્ અનુ ગા ભીમ એષ
યેન પૂર્વં નયથ તં બ્રવીમિ ।
તમ એતત્ પુરુષ મા પ્ર પત્થા
ભયં પરસ્તાદ્ અભયં તે અર્વાક્ ॥