નારાયણીય · અધ્યાય 8.29

ઉદ્ગચ્છતસ્તવ કરાદમૃતં હરત્સુ
દૈત્યેષુ તાનશરણાનનુનીય દેવાન્ ।
સધસ્તિરોદધિથ દેવ! ભવત્પ્રભાવાદ્
ઉદ્યત્સયૂથ્યકલહા દિતિજા બભૂવુઃ ॥

શ્યામાં રુચાપિ વયસાપિ તનું તદાનીં
પ્રાપ્તોઽસિ તુઙ્ગકુચમણ્ડલભઙ્ગુરાં ત્વમ્ ।
પીયુષકુમ્ભકલહં પરિમુચ્ય સર્વે
તૃષ્ણાકુલાઃ પ્રતિયયુસ્ત્વદુરોજકુમ્ભે ॥

કા ત્વં મૃગાક્ષિ! વિભજસ્વ સુધામિમામિ-
ત્યારૂઢરાગવિવશાનભિયાચતોઽમૂન્ ।
વિશ્વસ્યતે મયિ કથં કુલટાસ્મિ દૈત્યા!
ઇત્યાલપન્નપિ સુવિશ્વસિતાનતાનીઃ ॥

મોદાત્ સુધાકલશમેષુ દદત્સુ સા ત્વં
દુશ્ચેષ્ટિતં મમ સહધ્વમિતિ બ્રુવાણા ।
પઙ્ક્તિપ્રભેદવિનિવેશિતદેવદૈત્યા
લીલાવિલાસગતિભિઃ સમદાઃ સુધાં તામ્ ॥

અસ્માસ્વિયં પ્રણયિનીત્યુસુરેષુ તેષુ
જોષં સ્થિતેષ્વથ સમાપ્ય સુધાં સુરેષુ ।
ત્વં ભક્તલોકવશગો મિજરૂપમેત્ય
સ્વર્ભાનુમર્ધપરિપીતસુધં વ્યલાવીઃ ॥

ત્વત્તં સુધાહરણયોગ્યફલં પરેષુ
દત્ત્વા ગતે ત્વયિ સુરૈઃ ખલુ તે વ્યગૃહ્ણન્ ।
ઘોરેઽથ મૂર્છતિ રણે બલિદૈત્યમાયા-
વ્યામોહિતે સુરગણે ત્વમિહાવિરાસીઃ ॥

ત્વં કાલનેમિમથ માલિસુખાઞ્જઘન્થ
શક્રો જઘાન બલિજમ્ભવલાન્ સપાકાન્ ।
શુષ્કાર્દ્રદુષ્કરવધે નમુચૌ ચ લૂને
ફેનેન નારદગિરા ન્યરુણો રણં તમ્ ॥

યોષાવપુર્દનુજમોહનમાહિતં તે
શ્રુત્વં વિલોકનકુતૂહલવાન્ મહેશઃ ।
ભૂતૈઃ સમં ગિરિજયા ચ ગતઃ પદં તે
સ્તુત્વાબ્રવીદભિમતં ત્વમથો તિરોધાઃ ॥

આરામસીમનિ ચ કન્દુકઘાતલીલા-
લોલાયમાનનયનાં કમનીં મનોજ્ઞામ્ ।
ત્વામેષ વીક્ષ્ય વિગલદ્વસનાં મનોભૂ-
વેગાદનઙ્ગરિપુરઙ્ગ! સમાલિલિઙ્ગ ॥

ભૂયોઽપિ વિદ્રુતવતીમુપધાવ્ય દેવો
વીર્યપ્રમોક્ષવિકસત્પરમાર્થબોધઃ ।
ત્વન્માનિતસ્તવ મહત્ત્વમુવાચ દેવ્યૈ
તત્તાદૃશસ્ત્વમવ વાતનિકેતનાથ! ॥