નારાયણીય · અધ્યાય 11.97

ત્રૈગુણ્યાદ્ ભિન્નરૂપં ભવતિ હિ ભુવને હીનમધ્યોત્તમં ય-
જ્ઞાનં શ્રદ્ધા ચ કર્તા વસતિરપિ સુખં કર્મ ચાહારભેદાઃ ।
ત્વત્ક્ષેત્રત્વન્નિષેવાદિ તુ યદિહ પુનસ્ત્વત્પરં તત્તુ સર્વં
પ્રાહુર્નૈર્ગુણ્યનિષ્ઠં તદનુભજનતો મઙ્ક્ષુ સિદ્ધો ભવેયમ્ ॥

ત્વય્યેવ ન્યસ્તચિત્તઃ સુખમયિ વિચરન્ સર્વચેષ્ટાસ્ત્વદર્થં
ત્વદ્ભક્તૈઃ સેવ્યમાનાનપિ ચરિતચરાનાશ્રયન્ પુંણ્યદેશાન્ ।
દસ્યૌ વિપ્રે ગૃહાદિષ્વપિ ચ સમમતિર્મુચ્યમાનાવમાન-
સ્પર્ધાસૂયાદિદોષઃ સતતમખિલભૂતેષુ સમ્પૂજયે ત્વામ્ ॥

ત્વદ્ભાવો યાવદેષુ સ્ફુરતિ ન વિશદં તાવદેવં હ્યુપાસ્તિં
કુર્વન્નૈકાત્મ્યબોધે ઝટિતિ વિકસતિ ત્વન્મયોઽહં ચરેયમ્ ।
ત્વદ્ધર્મસ્યાસ્ય તાવત્ કિમપિ ન ભગવન્! પ્રસ્તુતસ્ય પ્રણાશ-
સ્તસ્માત્ સર્વાત્મનૈવ પ્રદિશ મમ વિભો! ભક્તિમાર્ગં મનોઝમ્ ॥

તં ચૈનં ભક્તિયોગં દ્રઢયિતુમયિ! મે સાધ્યમારોગ્યમાયુર્-
દિષ્ટ્યા તત્રાપિ સેવ્યં તવ ચરણમહો ભેષજાયેવ દુગ્ધમ્ ।
માર્કણ્ડેયો હિ પૂર્વં ગણકનિગદિતદ્વાદશાબ્દાયુરુચ્ચૈઃ
સેવિત્વા વત્સરં ત્વાં તવ ભટનિવહૈર્દ્રાવયામાસ મૃત્યુમ્ ॥