નારાયણીય · અધ્યાય 10.46

અયિ દેવ! પુરા કિલ ત્વયિ સ્વયમુત્તાનશયે સ્તનન્ધયે ।
પરિજૃમ્ભણતો વ્યપાવૃતે વદને વિશ્વમચષ્ટ વલ્લવી ॥

પુનરપ્યથ બાલકૈઃ સમં ત્વયિ લીલાનિરતે જગત્પતે! ।
ફલસઞ્ચયવઞ્ચનક્રુધા તવ મૃદ્ભોજનમૂચુરર્ભકાઃ ॥

અયિ તે પ્રલયાવધૌ વિભો! ક્ષિતિતોયાદિસમસ્તભક્ષિણઃ ।
મૃદુપાશનતો રુજા ભવેદિતિ ભીતા જનની ચુકોપ સા ॥।

અયિ દુર્વિનયાત્મક! ત્વયા કિમુ મૃત્સા બત વત્સ! ભક્ષિતા ।
ઇતિ માતૃગિરં ચિરં વિભો! વિતથાં ત્વં પ્રતિજજ્ઞિષે હસન્ ॥

અયિ તે સકલૈર્વિનિશ્ચિતે વિમતિશ્ચેદ્ વદનં વિદાર્યતામ્ ।
ઇતિ માતૃવિભર્ત્સિતો મુખં વિકસત્પદ્મનિભં વ્યદારયઃ ॥

અયિ મૃલ્લવદર્શનોત્સુકાં જનનીં તાં બહુ તર્પયન્નિવ ।
પૃથિવીં નિખિલાં ન કેવલં ભુવનાન્યપ્યખિલાન્યદીદૃશઃ ॥

કુહચિદ્ વનમમ્બુધિઃ ક્વચિત્ ક્વચિદભ્રં કુહચિદ્ રસાતલમ્ ।
મનુજા દનુજાઃ ક્વચિત્ સુરા દદૃશે કિં ન તદા ત્વદાનને ॥

કલશામ્બુધિશાયિનં પુનઃ પરવૈકુણ્ઠપદાધિવાસિનમ્ ।
સ્વપુરશ્ચ નિજાર્ભકાત્મકં કતિધા ત્વાં ન દદર્શ સા મુખે ॥

વિકસદ્ભુવને મુખોદરે નનુ ભૂયોઽપિ તથાવિધાનનઃ ।
અનયા સ્ફુટમીક્ષિતો ભવાનનવસ્થાં જગતાં બતાતનોત્ ॥

ધૃતતત્ત્વધિયં તદા ક્ષણં જનનીં તાં પ્રણયેન મોહયન્ ।
સ્તનમમ્બ! દિશેત્યુપાસજન્ ભગવન્નદ્ભુતબાલ! પાહિ મામ્ ॥