નારાયણીય · અધ્યાય 10.41

વ્રજેશ્વરઃ શૌરિવચો નિશમ્ય સમાવ્રજન્નધ્વનિ ભીતચેતાઃ ।
નિષ્પિષ્ટનિશ્શેષતરું નિરીક્ષ્ય કઞ્ચિત્ પદાર્થં શરણં ગતસ્ત્વામ્ ॥

નિશમ્ય ગોપીવચનાદુદન્તં સર્વેઽપિ ગોપા ભયવિસ્મયાન્ધાઃ ।
ત્વત્પાતિતં ઘોરપિશાચદેહં દેહુર્વિદૂરેઽથ કુઠારકૃત્તમ્ ॥

ત્વત્પીતપૂતસ્તનતચ્છરીરાત્ સમુચ્ચલન્નુચ્ચતરો હિ ધૂમઃ ।
શઙ્કામધાદાગરવઃ કિમેષુ કિં ચાન્દનો ગૌગ્ગુલવોઽથવેતિ ॥

મદઙ્ગસઙ્ગસ્ય ફલં ન દૂરં ક્ષણેન તાવદ્ ભવતામપિ સ્યાત્ ।
ઉત્યુલ્લપન્ વલ્લવતલ્લજેભ્યસ્ત્વં પૂતનામાતનુથાઃ સુગન્ધિમ્ ॥

ચિત્રં પિશાચ્યા ન હતઃ કુમારશ્ચિત્રં પુરૈવાકથિ શૌરિણેદમ્ ।
ઇતિ પ્રશંસન્ કિલ ગોપલોકો ભવન્મુખાલોકરસે ન્યમાઙ્ક્ષીત્ ॥

દિને દિનેઽથ પ્રતિવૃદ્ધલક્ષ્મીરક્ષીણમઙ્ગલ્યશતો વ્રજોઽયમ્ ।
ભવન્નિવાસાદયિ વાસુદેવ! પ્રમોદસાન્દ્રઃ પરિતો વિરેજે ॥

ગૃહેષુ તે કોમલરૂપહાસમિથઃકથાસઙ્કુલિતાઃ કમન્યઃ ।
વૃત્તેષુ કૃત્યેષુ ભવન્નિરીક્ષાસમાગતાઃ પ્રત્યહમત્યનન્દન્ ॥

અહો કુમારો મયિ દત્તદૃષ્ટિઃ સ્મિતઃ કૃતં માં પ્રતિ વત્સકેન ।
એહ્યેહિ મામિત્યુપસાર્ય પાણિં ત્વયાશ! કિં કિં ન કૃતં વધૂભિઃ ॥

ભવદ્વપુઃસ્પર્શનકૌતુકેન કરાત્ કરં ગોપવધૂજનેન ।
નીતસ્ત્વમાતામ્રસરોજમાલાવ્યાલમ્બિલોલમ્બતુલામલાસીઃ ॥

નિપાયયન્તી સ્તનમઙ્કગં ત્વાં વિલોકયન્તી વદનં હસન્તી ।
દશાં યશોદા કતમાં ન ભેજે સ તાદૃશઃ પાહિ હરે! ગદાન્મામ્ ॥