નરસિંહપુરાણ · અધ્યાય 14

શૃણુ વત્સ મહાબુદ્ધે શિષ્યાશ્ ચૈતાં પરાં કથામ્
મયોચ્યમાનાં શૃણ્વન્તુ સર્વપાપપ્રણાશિનીમ્ ॥

પુરા દ્વિજવરઃ કશ્ચિદ્ વેદશાસ્ત્રવિશારદઃ
મૃતભાર્યો ગતસ્ તીર્થં ચક્રે સ્નાનં યથાવિધિ ॥

તપઃ સુતપ્તં વિજને નિઃસ્પૃહો દારકર્મણિ
ભિક્ષાહારઃ પ્રવસિતો જપસ્નાનપરાયણઃ ॥

સ્નાત્વા સ ગઙ્ગાં યમુનાં સરસ્વતીં પુણ્યાં વિતસ્તામ્ અથ ગોમતીં ચ
ગયાં સમાસાદ્ય પિતૃન્ પિતામહાન્ સંતર્પયન્ સન્ ગતવાન્ મહેન્દ્રમ્ ॥

તત્રાપિ કુણ્ડેષુ ગિરૌ મહામતિઃ સ્નાત્વા નુ દૃષ્ટ્વા ભૃગુનન્દનોત્તમમ્
કૃત્વા પિતૃભ્યસ્ તુ તથૈવ તૃપ્તિં વ્રજન્ વનં પાપહરં પ્રવિષ્ટઃ ॥

ધારાં પતન્તીં મહતીં શિલોચ્ચયાત્ સંધાર્ય ભક્ત્યા ત્વ્ અનુ નારસિંહે
શિરસ્ય્ અશેષાઘવિનાશિનીં તદા વિશુદ્ધદેહઃ સ બભૂવ વિપ્રઃ ॥

વિન્ધ્યાચલે સક્તમ્ અનન્તમ્ અચ્યુતં ભક્તૈર્ મુનીન્દ્રૈર્ અપિ પૂજિતં સદા
આરાધ્ય પુષ્પૈર્ ગિરિસંભવૈર્ શુભૈસ્ તત્રૈવ સિદ્ધિં ત્વ્ અભિકાઙ્ક્ષ્ય સંસ્થિતઃ ॥

સ નારસિંહો બહુકાલપૂજયા તુષ્ટઃ સુનિદ્રાગતમ્ આહ ભક્તમ્
અનાશ્રમિત્વં ગૃહભઙ્ગકારણં હ્ય્ અતો ગૃહાણાશ્રમમ્ ઉત્તમં દ્વિજ ॥

અનાશ્રમીતિ દ્વિજ વેદપારગાન્ અપિ ત્વ્ અહં નાનુગૃહ્ણામિ ચાત્ર
તથાપિ નિષ્ઠાં તવ વીક્ષ્ય સત્તમ ત્વયિ પ્રસન્નેન મયેત્ય્ ઉદીરિતમ્ ॥

તેનૈવમ્ ઉક્તઃ પરમેશ્વરેણ દ્વિજો ઽપિ બુદ્ધ્યા પ્રવિચિન્ત્ય વાક્યમ્
હરેર્ અલઙ્ઘ્યં નરસિંહમૂર્તેર્ ભાધં ચ કૃત્વા સ યતિર્ બભૂવ ॥

ત્રિદણ્ડવૃક્ષાક્ષપવિત્રપાણિર્ આપ્લુત્ય તોયે ત્વ્ અઘહારિણિ સ્થિતઃ
જપન્ સદા મન્ત્રમ્ અપાસ્તદોષં સાવિત્ર્યમ્ ઈશં હૃદયે સ્મરન્ હરિમ્ ॥

યથાકથંચિત્ પ્રતિલભ્ય શાકં ભૈક્ષ્યાભિતુષ્ટો વનવાસવાસી
અભ્યર્ચ્ય વિષ્ણું નરસિંહમૂર્તિં ધ્યાત્વા ચ નિત્યં હૃદિ શુદ્ધમ્ આદ્યમ્ ॥

વિવિક્તદેશે વિપુલે કુશાસને નિવેશ્ય સર્વં હૃદયે ઽસ્ય સર્વમ્
બાહ્યં સમસ્તં ગુણમ્ ઇન્દ્રિયાણાં વિલીય ભેદં ભગવત્ય્ અનન્તે ॥

વિજ્ઞેયમ્ આનન્દમ્ અજં વિશાલં સત્યાત્મકં ક્ષેમપદં વરેણ્યમ્
સંચિન્ત્ય તસ્મિન્ પ્રવિહાય દેહં બભૂવ મુક્તઃ પરમાત્મરૂપી ॥

ઇમાં કથાં મુક્તિપરાં યથોક્તાં પઠન્તિ યે નારસિંહં સ્મરન્તઃ
પ્રયાગતીર્થપ્લવને તુ યત્ ફલં તત્ પ્રાપ્ય તે યાન્તિ હરેઃ પદં મહત્ ॥

ઇત્ય્ એતદ્ ઉક્તં તવ પુત્ર પૃચ્છતઃ પુરાતનં પુણ્યતમં પવિત્રકમ્
સંસારવૃક્ષસ્ય વિનાશનં પરં પુનઃ કમ્ ઇચ્છસ્ય્ અભિવાઞ્છિતં વદ ॥