મહાભારત · અધ્યાય 3.47

યદિદં શોચિતં રાજ્ઞા ધૃતરાષ્ટ્રેણ વૈ મુને ।
પ્રવ્રાજ્યપાણ્ડવાન્વીરાન્સર્વમેતન્નિર્રથકમ્ ॥

કથં ચ રાજપુત્રં તમુપેક્ષેતાલ્પચેતસમ્ ।
દુર્યોધનં પાણ્ડુપુત્રાન્કોપયાનં મહારથાન્ ॥

કિમાસીત્પાણ્ડુપુત્રાણાં વને ભોજનમુચ્યતામ્ ।
વન્યં વાઽપ્યવા કૃષ્ટમેતદાખ્યાતુ નો ભવાન્ ॥
વૈંશમ્પાયન ઉવાચ ।

વાનેયં ચ મૃગાંશ્ચૈવ શુદ્ધૈર્બાણૈર્નિપાતિતાન્ ।
બ્રાહ્મણાનાં નિવેદ્યાગ્રમભુઞ્જતા મહારથાઃ ॥

તાંસ્તુ શૂરાન્મહેષ્વાસાંસ્તદા નિવસતો વને ।
અન્વયુર્બ્રાહ્મણા રાજન્સાગ્નયોઽનગ્નયસ્તથા ॥

બ્રાહ્મણાનાં સહસ્રાણિ સ્નાતકાનાં મહાત્મનામ્ ।
દશ મોક્ષવિદાં તદ્વદ્યાન્બિભર્તિ યુધિષ્ઠિરઃ ॥

રુરૂન્કૃષ્ણમૃગાંશ્ચૈવ મેધ્યાંશ્ચાન્યાન્મનોરમાન્ ।
બાણૈરુન્મથ્ય વિવિધૈર્બ્રાહ્મણેભ્યો ન્યવેદયત્ ॥

ન તત્ર કશ્ચિદ્દુર્વર્ણો વ્યાધિતો વાઽપિ દૃશ્યતે ।
કૃશો વા દુર્બલો વાઽપિ દીનો ભીતોપિ વા પુનાઃ ॥

પુત્રાનિવ પ્રિયાન્ભ્રાતૄન્જ્ઞાતીનિવ સહોદરાન્ । પુરોષ કૌરવશ્રેષ્ઠો ધર્મેરાજો યુધિષ્ઠિરઃ ।

પતીશ્ચ દ્રૌપદી સર્વાઞ્દ્વિજાતીશ્ચ યશસ્વિની ।
માતેવ ભોજયિત્વાઽગ્રે શિષ્ટમાહારયત્તદા ॥

પ્રાચીં રાજા દક્ષિણાં ભીમસેનો યમૌ પ્રતીચીમથવાઽપ્યુદીચીમ્ ।
ધનુર્ધરા માંસહેતોર્મૃગાણાં ક્ષયં ચક્રુર્નિત્યમેવોપગમ્ય ॥

તથા તેષાં કવસતાં કામ્યકે વૈ વિહીનાનામર્જુનેનોત્સુકાનામ્ ।
પઞ્ચૈવ વર્ષાણિ તથા વ્યતીયુ- રથીયતાં જપતાં જુહ્વતાં ચ ॥