મહાભારત · અધ્યાય 16.22

નારદસ્ય તુ તદ્વાક્યં શશંસુર્દ્વિજસત્તમાઃ ।
શતયૂપસ્તુ રાજર્ષિર્નારદં વાક્યમબ્રવીત્ ॥

અહો ભગવતા શ્રદ્ધા કુરુરાજસ્ય વર્ધિતા ।
સર્વસ્ય ચ જનસ્યાસ્ય મમ ચૈવ મહાદ્યુતે ॥

અસ્તિ કાચિદ્વિવક્ષા તુ તાં મે નિગદતઃ શૃણુ ।
ધૃતરાષ્ટ્રં પ્રતિ નૃપં દેવર્ષે લોકપૂજિત ॥

સર્વવૃત્તાન્તતત્ત્વજ્ઞો ભવાન્દિવ્યેન ચક્ષુષા ।
યુક્તઃ પશ્યસિ વિપ્રર્ષે ગતયો વિવિધા નૃણામ્ ॥

ઉક્તવાન્નૃપતીનાં ત્વં મહેન્દ્રસ્ય સલોકતામ્ ।
ન ત્વસ્ય નૃપતેર્લોકાઃ કથિતાસ્તે મહામુને ॥

સ્થાનમપ્યસ્ય નૃપતેઃ શ્રોતુમિચ્છામ્યહં વિભો ।
ત્વત્તઃ કીદૃક્કદા ચેતિ તન્મમાખ્યાહિ તત્ત્વતઃ ॥

ઇત્યુક્તો નારદસ્તેન વાક્યં સર્વમનોનુગમ્ ।
વ્યાજહાર સભામધ્યે દિવ્યદર્શી મહાતપાઃ ॥
નારદ ઉવાચ ।

યદૃચ્છયા શક્રસદો ગત્વા શક્રં શચીપતિમ્ ।
દૃષ્ટવાનસ્મિ રાજર્ષે તત્ર પાણ્ડું નરાધિપમ્ ॥

તત્રેયં ધૃતરાષ્ટ્રસ્ય કથા સમભવન્નપ ।
તપસો દુષ્કરસ્યાસ્ય યદયં તપતે નૃપઃ ॥

તત્રાહમિદમશ્રૌષં શક્રસ્ય વદતઃ સ્વયમ્ ।
વર્ષાણિ ત્રીણિ શિષ્ટાનિ રાજ્ઞોસ્ય પરમાયુષઃ ॥

તતઃ કુબેરભવનં ગાન્ધારીસહિતો નૃપઃ ।
પ્રયાતા ધૃતરાષ્ટ્રોઽયં રાજરાજાભિસત્કૃતઃ ॥

કામગેન વિમાનેન દિવ્યાભરણભૂષિતઃ ।
ઋષિપુત્રો મહાભાગસ્તપસા દગ્ધકિલ્બિષઃ ॥

સઞ્ચરિષ્યતિ લોકાંશ્ચ દેવગન્ધર્વરક્ષસામ્ ।
સ્વચ્છન્દેનેતિ ધર્માત્મા વ્યાસસ્ય તુ તપોબલાત્ ॥

દેવગુહ્યમિદં પ્રીત્યા મયા વઃ કથિતં મહત્ ।
ભવન્તો હિ શ્રુતધનાસ્તપસા દગ્ધકિલ્બિષાઃ ॥
વૈશમ્પાયન ઉવાચ ।

ઇતિ તે તસ્ય તચ્છ્રુત્વા દેવર્ષેર્મધુરં વચઃ ।
સર્વે સુમનસઃ પ્રીતા બભૂવુઃ સ ચ પાર્થિવઃ ॥

એવં કથાભિરન્વાસ્ય ધૃતરાષ્ટ્રં મનીષિણઃ ।
વિપ્રજગ્મુર્યથાકામં તે સિદ્ધગતિમાસ્થિતાઃ ॥