મહાભારત · અધ્યાય 13.171

સર્વેષામુપવાસાનાં યચ્છ્રેયઃ સુમહત્ફલમ્ ।
યચ્ચાપ્યસંશયં લોકે તન્મે ત્વં વક્તુમર્હસિ ॥
ભીષ્મ ઉવાચ ।

શૃણુ રાજન્યથા ગીતં સ્વયમેવ સ્વયમ્ભુવા ।
યત્કૃત્વા નિર્વૃતો ભૂયાત્પુરુષો નાત્ર સંશયઃ ॥

દ્વાદશ્યાં માર્ગશીર્ષે તુ અહોરાત્રેણ કેશવમ્ ।
અર્ચ્યાશ્વમેધં પ્રાપ્નોતિ દુષ્કૃતં ચાસ્ય નશ્યતિ ॥

તથૈવ પૌષમાસે તુ પૂજ્યો નારાયણેતિ ચ ।
વાજપેયમવાપ્નોતિ સિદ્ધિં ચ પરમાં વ્રજેત્ ॥

અહોરાત્રેણ દ્વાદશ્યાં માઘમાસે તુ માઘવમ્ ।
રાજસૂયમવાપ્નોતિ કુલં ચૈવ સમુદ્ધરેત્ ॥

તથૈવ ફાલ્ગુને માસિ ગોવિન્દેતિ ચ પૂજયન્ ।
અતિરાત્રમવાપ્નોતિ સોમલોકં ચ ગચ્છતિ ॥

અહોરાત્રેણ દ્વાદશ્યાં ચૈત્રે વિષ્ણુરિતિ સ્મરન્ ।
પૌણ્ડરીકમવાપ્નોતિ દેવલોકં ચ ગચ્છતિ ॥

વૈશાખમાસે દ્વાદશ્યાં પૂજયન્મધુસૂદનમ્ ।
અગ્નિષ્ટોમમવાપ્નોતિ સોમલોકં ચ ગચ્છતિ ॥

અહોરાત્રેણ દ્વાદશ્યાં જ્યેષ્ઠે માસિ ત્રિવિક્રમમ્ ।
ગવાં મેધમવાપ્નોતિ અપ્સરોભિશ્ચ મોદતે ॥

આષાઢે માસિ દ્વાદશ્યાં વામનેતિ ચ પૂજયન્ ।
નરમેધમવાપ્નોતિ પુણ્યં ચ લભતે મહત્ ॥

અહોરાત્રેણ દ્વાદશ્યાં શ્રાવણે માસિ શ્રીધરમ્ ।
પઞ્ચયજ્ઞાનવાપ્નોતિ વિમાનસ્થશ્ચ મોદતે ॥

તથા ભાદ્રપદે માસિ હૃષીકેશેતિ પૂજયન્ ।
સૌત્રામણિમવાપ્નોતિ પૂતાત્મા ભવતે ચ હિ ॥

દ્વાદશ્યામાશ્વિને માસિ પદ્મનાભેતિ ચાર્ચયન્ ।
ગોસહસ્રફલં પુણ્યં પ્રાપ્નુયાન્નાત્ર સંશયઃ ॥

દ્વાદશ્યાં કાર્તિકે માસિ પૂજ્યો દામોદરેતિ ચ ।
ગવાં યજ્ઞમવાપ્નોતિ પુમાન્સ્ત્રી વા ન સંશયઃ ॥

અર્ચયેત્પુણ્ડરીકાક્ષમેવં સંવત્સરં તુ યઃ ।
જાતિસ્મરત્વં પ્રાપ્નોતિ વિન્દ્યાદ્બહુ સુવર્ણકમ્ ॥

અહન્યહનિ તદ્ભાવમુપેન્દ્રં યોઽધિગચ્છતિ ।
સમાપ્તે ભોજયેદ્વિપ્રાનથવા દાપયેદ્ધૃતમ્ ॥

અતઃ પરં નોપવાસો ભવતીતિ વિનિશ્ચયઃ ॥ ઉવાચ ભગવાન્વિષ્ણુઃ સ્વયમેવ પુરાતનમ્ ॥ ] ॥