મહાભારત · અધ્યાય 12.6

એતાવદુક્ત્વા દેવર્ષિર્વિરરામ સ નારદઃ ।
યુધિષ્ઠિરસ્તુ રાજર્ષિર્દધ્યૌ શોકપરિપ્લુતઃ ॥

તં દીનમનસં વીરમધોવદનમાતુરમ્ ।
નિઃશ્વસન્તં યથા નાગં પર્યશ્રુનયનં તથા ॥

કુન્તી શોકપરીતાઙ્ગી દુઃખોપહતચેતના ।
અબ્રવીન્મધુરાભાષા કાલે વચનમર્થવત્ ॥

યુધિષ્ઠિર મહાબાહો નૈનં શોચિતુમર્હસિ ।
જહિ શોકં મહાપ્રાજ્ઞ શ્રૃણુ ચેદં વચો મમ ॥

યાચિતઃ સ મયા પૂર્વં ભ્રાતા જ્ઞાપયિતું તવ ।
ભાસ્કરેણ ચ દેવેન પિત્રા ધર્મભૃતાં વરઃ ॥

યદ્વાચ્યં હિતકામેન સુહૃદાં ભૂતિમિચ્છતા ।
તથા દિવાકરેણોક્તઃ સ્વપ્નાન્તે મમ ચાગ્રતઃ ॥

ન ચૈનમશકદ્ભાનુરહં વા સ્નેહકારણૈઃ ।
પુરા પ્રત્યનુનેતું વા નેતું વાઽપ્યેકતાં ત્વયા ॥

તતઃ કાલપરીતઃ સ વૈરસ્યોદ્ધરણે રતઃ ।
પ્રતીપકારી યુષ્માકમિતિ ચોપેક્ષિતો મયા ॥

ઇત્યુક્તો ધર્મરાજસ્તુ માત્રા બાષ્પાકુલેક્ષણઃ ।
ઉવાચ વાક્યં ધર્માત્મા શોકવ્યાકુલલોચનઃ ॥

ભવત્યા ગૂઢમન્ત્રત્વાદ્વઞ્ચિતાઃ સ્મ તદા ભૃશમ્ ॥

શશાપ ચ મહાતેજાઃ સર્વલોકેષુ યોષિતઃ ।
ન ગુહ્યં ધારયિષ્યન્તીત્યેવં દુઃખસમન્વિતઃ ॥

સ રાજા પુત્રપૌત્રાણાં સમ્બન્ધિસુહૃદાં તદા ।
સ્મરન્નુદ્વિગ્નહૃદયો બભૂવોદ્વિગ્નચેતનઃ ॥

તતઃ શોકપરીતાત્મા સધૂમ ઇવ પાવકઃ ।
નિર્વેદમગમદ્ધીમાન્રાજ્યે સન્તાપપીડિતઃ ॥