મહાભારત · અધ્યાય 12.154

બન્ધુત્વાદથવા સખ્યાચ્છાલ્મલે નાત્ર સંશયઃ ।
કસ્માત્ત્વાં રક્ષતે નિત્યં ભીમઃ સર્વત્રગોઽનિલઃ ॥

તદ્ભાવં પરમં વાયોઃ શાલ્મકે ત્વમુપાગતઃ ।
તવાહમસ્મીતિ સદા યેન રક્ષતિ મારુતઃ ॥

ન તં પશ્યામ્યહં વૃક્ષં પર્વતં વેશ્મ ચેદૃશમ્ ।
યં ન વાયુબલાદ્ભગ્નં પૃથિવ્યામિતિ મે મતિઃ ॥

ત્વં પુનઃ કારણૈર્નૂનં રક્ષ્યસે શાલ્મલે યથા ।
વાયુના સપરીવારસ્તેન તિષ્ઠસ્યસંશયમ્ ॥
શાલ્મલિરુવાચ ।

ન મે વાયુઃ સખા બ્રહ્મન્ન બન્ધુર્મમ નારદ ।
ચિરં મે પ્રીયતે નૈવ યેન માં રક્ષતેઽનિલઃ ॥

મમ તેજોબલં ભીમં વાયોરપિ હિ નારદ ।
કલામષ્ટાદશીં પ્રાણૈર્ન મે પ્રાપ્નોતિ મારુતઃ ॥

આગચ્છન્પરુષો વાયુર્મયા વિષ્ટમ્ભિતો બલાત્ ।
ભઞ્જન્દ્રુમાન્પર્વતાંશ્ચ યચ્ચાન્યત્સ્થાણુજઙ્ગમમ્ ॥

સ મયા બહુશો ભગ્નઃ પ્રભઞ્જન્વૈ પ્રભઞ્જનઃ ।
તસ્માન્ન વિભ્યે દેવર્ષે ક્રુદ્ધાદપિ સમીરણાત્ ॥
નારદ ઉવાચ ।

શાલ્મલે વિપરીતં તે દર્શનં નાત્ર સંશયઃ ।
ન હિ વાયોર્બલે નાસ્તિ ભૂતં તુલ્યબલં ક્વચિત્ ॥

ઇન્દ્રો યમો વૈશ્રવણો વરુણશ્ચ જલેશ્વરઃ ।
નૈતેઽપિ તુલ્યા મરુતઃ કિં પુનસ્ત્વં વનસ્પતે ॥

યશ્ચ કશ્ચિદપિ પ્રાણી ચેષ્ટતે શાલ્મલે ભુવિ ।
સર્વત્ર ભગવાન્વાયુશ્ચેષ્ટાપ્રાણકરઃ પ્રભુઃ ॥

એષ ચેષ્ટયતે સમ્યક્પ્રાણિનઃ સમ્યગાયતઃ ।
અસમ્યગાયતો ભૂયશ્ચેષ્ટતે વિકૃતં નૃષુ ॥

સ ત્વમેવંવિધં વાયું સર્વસત્વભૃતાં વરમ્ ।
ન પૂજયસિ પૂજ્યન્તં કિમન્યદ્વુદ્ધિલાઘવાત્ ॥

અસારશ્ચાપિ દુર્મેધાઃ કેવલં બહુ ભાષસે ।
ક્રોધાદિભિરવચ્છન્નો મિથ્યા વદસિ શાલ્મલે ॥

મમ રોષઃ સમુત્પન્નસ્ત્વય્યેવં સમ્પ્રભાષતિ ।
બ્રવીમ્યેષ સ્વયં વાયોસ્તવ દુર્ભાષિતં બહુ ॥

ચન્દનૈઃ સ્યન્દનૈઃ શાલૈઃ સરલૈર્દેવદારુભિઃ । વેતસૈર્ધન્વનૈશ્ચાપિ યે ચાન્યે બલવત્તરાઃ ।
તૈશ્ચાપિ નૈવં દુર્બુદ્ધે ક્ષિપ્તો વાયુઃ કૃતાત્મભિઃ ॥

તેઽપિ જાનન્તિ વાયોશ્ચ બલમાત્મન એવ ચ ।
તસ્માત્તે નાવમન્યન્તે શ્વસનં તરુસત્તમાઃ ॥

ત્વં તુ મોહાન્ન જાનીપે વાયોર્બલમનન્તકમ્ ।
એવં તસ્માદ્ગમિષ્યામિ સકાશં માતરિશ્વનઃ ॥