મહાભારત · અધ્યાય 12.149

અબુદ્ધિપૂર્વં યત્પાપં કુર્યાદ્ભરતસત્તમ ।
મુચ્યતે સ કથં તસ્માદેનસસ્તદ્બ્રવીહિ મે ॥
ભીષ્મ ઉવાચ ।

અત્ર તે વર્તયિષ્યામિ પુરાણમૃષિસંસ્તુતમ્ ।
ઇન્દ્રોતઃ શૌનકો વિપ્રો યદાહ જનમેજયમ્ ॥

આસીદ્રાજા મહાવીર્યઃ પારિક્ષિજ્જનમેજયઃ ।
અબુદ્ધિજા બ્રહ્મહત્યા તમાગચ્છન્મહીપતિમ્ ॥

બ્રાહ્મણાઃ સર્વ એવૈનં તત્યજુઃ સપુરોહિતાઃ ।
સ જગામ વનં રાજા દહ્યમાનો દિવાનિશમ્ ॥

પ્રજાભિઃ સ પરિત્યક્તશ્ચકાર કુશલં મહત્ ।
અતિવેલં તપસ્તેપે દહ્યમાનઃ સ મન્યુના ॥

બ્રહ્મહત્યાપનોદાર્થમપૃચ્છદ્બ્રાહ્મણાન્બહૂન્ ।
પર્યટન્પૃથિવીં કૃત્સ્નાં દેશેદેશે નરાધિપઃ ॥

તત્રેતિહાસં વક્ષ્યામિ ધર્મસ્યાસ્યોપવૃંહણમ્ ।
દહ્યમાનઃ પાપકૃત્યા જગામ જનમેજયઃ ॥

ચરિષ્યમાણ ઇન્દ્રોતં શૌનકં સંશિતવ્રતમ્ ।
સમાસાદ્યોપજગ્રાહ પાદયોઃ પરિપીડયન્ ॥

તતો ભીતો મહાપ્રાજ્ઞો જગર્હે સુભૃશં તદા ।
કર્તા પાપસ્ય મહતો ભ્રૂણહા કિમિહાગતઃ ॥

કિં તવાસ્માસુ કર્તવ્યં મા માં દ્રાક્ષીઃ કથઞ્ચન ।
ગચ્છગચ્છ ન તે સ્થાનં પ્રીણાત્યસ્માનિતિ બ્રુવન્ ॥

રુધિરસ્યેવ તે ગન્ધઃ શવસ્યેવ ચ દર્શનમ્ ।
અશિવઃ શિવસન્કાશો મૃતો જીવન્નિવાટસિ ॥

અન્તર્ભૃત્યુરશુદ્ધાત્મા પાપમેવાનુચિન્તયન્ ।
પ્રબુધ્યસે પ્રસ્વપિપિ વર્તસે પરમે સુખે ॥

મોઘં તે જીવિતં રાજન્પરિક્લિષ્ટં ચ જીવસિ ।
પાપાયૈવ હિ સૃષ્ટોઽસિ કર્મણેહ યવીયસે ॥

બહુકલ્યાણમિચ્છન્ત ઈહન્તે પિતરઃ સુતાન્ ।
તપસા દૈવતેજ્યાભિર્વન્દનેન તિતિક્ષયા ॥

પિતૃવંશમિમં પશ્ય ત્વત્કૃતે નિધનં ગતમ્ ।
નિરર્થાઃ સર્વ એવૈષામાશાબન્ધાસ્ત્વદાશ્રયાઃ ॥

યાન્પૂજયન્તો વિન્દન્તિ સ્વર્ગમાયુર્યશઃ પ્રજાઃ ।
તેષુ તે સન્તતં દ્વેષો બ્રાહ્મણેષુ નિરર્થકઃ ॥

ઇમં લોકં વિમુચ્ય ત્વમવાઙ્ભૂર્ધા પતિષ્યસિ ।
અશાશ્વતીઃ શાશ્વતીશ્ચ સમાઃ પાપેન કર્મણા ॥

સ્વાદ્યમાનો જન્તુશતૈસ્તીક્ષ્ણદંષ્ટ્રૈરયોમુખૈઃ ।
તતશ્ચ પુનરાવૃત્તઃ પાપયોનિં ગમિષ્યસિ ॥

યદિદં મન્યસે રાજન્નાયમસ્તિ કુતઃ પરઃ ।
પ્રતિસ્મારયિતારસ્ત્વાં યમદૂતા યમક્ષયે ॥