મહાભારત · અધ્યાય 12.129

નામૃતસ્યેવ પર્યાપ્તિર્મમાસ્તિ બ્રુવતિ ત્વયિ । [યથાહિ સ્વાત્મવૃત્તિસ્થસ્તથા તૃપ્તોઽસ્મિ ભારત ॥ ]

તસ્માત્કથય ભૂયોઽપિ ત્વં મમેહ પિતામહ । [ન હિ તૃપ્તિમહં યામિ પિબન્ધર્મામૃતં હિ તે ॥ ]
ભીષ્મ ઉવાચ ।

અત્રાપ્યુદાહરન્તીમમિતિહાસં પુરાતનમ્ ।
ગૌતમસ્ય ચ સંવાદં યમસ્ય ચ મહાત્મનઃ ॥

પારિયાત્રં ગિરિં પ્રાપ્ય ગૌતમસ્યાશ્રમો મહાન્ ।
વસતે ગૌતમો યત્ર તપસા દગ્ધકિલ્વિષઃ ॥

પૃષ્ટિં વર્ષસહસ્રાણિ સોઽતપ્યદ્ગૌતમસ્તપઃ ।
તમુગ્રતપસા યુક્તં ભાવિતં સુમહામુનિમ્ ॥

ઉપયાતો નરવ્યાઘ્ર લોકપાલો યમસ્તદા ।
તમપશ્યત્સુતપસમૃષિં વૈ ગૌતમં તદા ॥

સ તં વિદિત્વા બ્રહ્મર્ષિયેમમાગતમોજસા ।
પ્રાઞ્જલિઃ પ્રણતો ભૂત્વા ઉપસૃપ્તસ્તપોધનઃ ॥

તં ધર્મરાજો દૃષ્ટ્વૈવ નમસ્કૃત્ય દ્વિજોત્તમમ્ ।
ન્યમન્ત્રયત ધર્મેણ ક્રિયતાં કિમિતિ બ્રુવન્ ॥
ગૌતમ ઉવાચ ।

માતાપિતૃભ્યામાનૃણ્યં કિં કૃત્વા સમવાપ્નુયાત્ ।
કથં ચ લોકાનાપ્નોતિ પુરુષો દુર્લભાઞ્શુભાન્ ॥
યમ ઉવાચ ।

તપઃ શૌચવતા નિત્યં સત્યધર્મરતેન ચ ।
માતાપિત્રોરહરહઃ પૂજનં કાર્યમઞ્જસા ॥

અશ્વમેધૈશ્ચ યષ્ટવ્યં બહુભિઃ સ્વાપ્તદક્ષિણૈઃ ।
તેન લોકાનવાપ્નોતિ પુરુષોઽદ્ભુતદર્શનાન્ ॥