મહાભારત · અધ્યાય 1.39

એલાપત્રવચઃ શ્રુત્વા તે નાગા દ્વિજસત્તમ ।
સર્વે પ્રહૃષ્ટમનસઃ સાધુસાધ્વિત્યપૂજયન્ ॥

તતઃપ્રભૃતિ તાં કન્યાં વાસુકિઃ પર્યરક્ષત ।
જરત્કારું સ્વસારં વૈ પરં હર્ષમવાપ ચ ॥

તતો નાતિમહાન્કાલઃ સમતીત ઇવાભવત્ ।
અથ દેવાસુરાઃ સર્વે મમન્થુર્વરુણાલયમ્ ॥

તત્ર નેત્રમભૂન્નાગો વાસુકિર્બલિનાં વરઃ ।
સમાપ્યૈવ ચ તત્કર્મ પિતામહમુપાગમન્ ॥

દેવા વાસુકિના સાર્ધં પિતામહમથાવ્રુવન્ ।
ભગવઞ્શાપભીતોઽયં વાસુકિસ્તપ્યતે ભૃશમ્ ॥

અસ્યૈતન્માનસં શલ્યં સમુદ્ધર્તું ત્વમર્હસિ ।
જનન્યાઃ શાપજં દેવ જ્ઞાતીનાં હિતમિચ્છતઃ ॥

હિતો હ્યયં સદાસ્મકં પ્રિયકારી ચ નાગરાટ્ ।
પ્રસાદં કુરુ દેવેશ શમયાસ્ય મનોજ્વરમ્ ॥
બ્રહ્મોવાચ ।

મયૈવ તદ્વિતીર્ણં વૈ વચનં મનસાઽમરાઃ ।
એલાપત્રેણ નાગેન યદસ્યાભિહિતં પુરા ॥

તત્કરોત્વેષ નાગેન્દ્રઃ પ્રાપ્તકાલં વચઃ સ્વયમ્ ।
વિનશિષ્યન્તિ યે પાપા ન તુ યે ધર્મચારિણઃ ॥

ઉત્પન્નઃ સ જરત્કારુસ્તપસ્યુગ્રે રતો દ્વિજઃ ।
તસ્યૈષ ભગિનીં કાલે જરત્કારું પ્રયચ્છતુ ॥

એલાપત્રેણ યત્પ્રોક્તં વચનં ભુજગેન હ ।
પન્નગાનાં હિતં દેવાસ્તત્તથા ન તદન્યથા ॥
સૌતિરુવાચ ।

એતચ્છ્રુત્વા તુ નાગેન્દ્રઃ પિતામહવચસ્તદા ।
સન્દિશ્ય પન્નગાન્સર્વાન્વાસુકિઃ શાપમોહિતઃ ॥

સ્વસારમુદ્યમ્ય તદા જરત્કારુમૃષિં પ્રતિ ।
સર્પાન્બહૂઞ્જરત્કારૌ નિત્યયુક્તાન્સમાદધત્ ॥

જરત્કારુર્યદા ભાર્યામિચ્છેદ્વરયિતું પ્રભુઃ ।
શીઘ્રમેત્ય તદાઽખ્યેયં તન્નઃ શ્રેયો ભવિષ્યતિ ॥