મહાભારત · અધ્યાય 1.250

સ તુ નૈરાશ્યમાપન્નઃ સદા ગ્લાનિસમન્વિતઃ ।
પિતામહમુપાગચ્છત્સન્ક્રુદ્ધો હવ્યવાહનઃ ॥

તચ્ચ સર્વં યથાન્યાયં બ્રહ્મણે સન્ન્યવેદયત્ ।
ઉવાચ ચૈવનં ભગવાન્મુહૂર્તં સ વિચિન્ત્ય તુ ॥

ઉપાયઃ પરિદૃષ્ટો મે યથા ત્વં ધક્ષ્યસેઽનઘ ।
કાલં ચ કઞ્ચિત્ક્ષમતાં તતસ્તદ્ધક્ષ્યતે ભવાન્ ॥

ભવિષ્યતઃ સહાયૌ તે નરનારાયણૌ તદા ।
તાભ્યાં ત્વં સહિતો દાવં ધક્ષ્યસે હવ્યવાહન ॥

એવમસ્ત્વિતિ તં વહ્નિર્બ્રહ્માણં પ્રત્યભાષત ।
સમ્ભૂતૌ તૌ વિદિત્વા તુ નરનારાયણાવૃષી ॥

કાલસ્ય મહતો રાજંસ્તસ્ય વાક્યં સ્વયમ્ભુવઃ ।
અનુસ્મૃત્ય જગામાથ પુનરેવ પિતામહમ્ ॥

અબ્રવીચ્ચ તદા બ્રહ્મા યથા ત્વં ધક્ષ્યસેઽનલ ।
ખાણ્ડવં દાવમદ્યૈવ મિષતોઽસ્ય શચીપતેઃ ॥

નરનારાયણૌ યૌ તૌ પૂર્વદેવૌ વિભાવસો ।
સમ્પ્રાપ્તૌ માનુષે લોકે કાર્યાર્થં હિ દિવૌકસામ્ ॥

અર્જુનં વાસુદેવં ચ યૌ તૌ લોકોઽભિમન્યતે ।
તાવેતૌ સહિતાવેહિ ખાણ્ડવસ્ય સમીપતઃ ॥

તૌ ત્વં યાચસ્વ સાહાય્યે દાહાર્થં ખાણ્ડવસ્ય ચ ।
તતો ધક્ષ્યસિ તં દાવં રક્ષિતં ત્રિદશૈરપિ ॥

તૌ તુ સત્વાનિ સર્વાણિ યત્નતો વારયિષ્યતઃ ।
દેવરાજં ચ સહિતૌ તત્ર મે નાસ્તિ સંશયઃ ॥

એતચ્છ્રુત્વા તુ વચનં ત્વરિતો હવ્યવાહનઃ ।
કૃષ્ણપાર્થાવુપાગમ્ય યમર્થં ત્વભ્યભાષત ॥

તં તે કથિતવાનસ્મિ પૂર્વમેવ નૃપોત્તમ ।
તચ્છ્રુત્વા વચનં ત્વગ્નેર્બીભત્સુર્જાતવેદસમ્ ॥

અબ્રવીન્નૃપશાર્દૂલ તત્કાલસદૃશં વચઃ ।
દિધક્ષું ખાણ્ડવં દાવમકામસ્ય શતક્રતોઃ ॥
અર્જુન ઉવાચ ।

ઉત્તમાસ્ત્રાણિ મે સન્તિ દિવ્યાનિ ચ બહૂનિ ચ ।
યૈરહં શક્નુયાં યોદ્ધુમપિ વજ્રધરાન્બહૂન્ ॥

ધનુર્મે નાસ્તિ ભગવન્બાહુવીર્યેણ સમ્મિતમ્ ।
કુર્વતઃ સમરે યત્નં વેગં યદ્વિષહેન્મમ ॥

શરૈશ્ચ મેઽર્થો બહુભિરક્ષયૈઃ ક્ષિપ્રમસ્યતઃ ।
ન હિ વોઢું રથઃ શક્તઃ શરાન્મમ યથેપ્સિતાન્ ॥

અશ્વાંશ્ચ દિવ્યાનિચ્છેયં પાણ્ડુરાન્વાતરંહસઃ ।
રથં ચ મેઘનિર્ઘોષં સૂર્યપ્રતિમતેજસમ્ ॥

તથા કૃષ્ણસ્ય વીર્યેણ નાયુધં વિદ્યતે સમમ્ ।
યેન નાગાન્પિશાચાંશ્ચ નિહન્યાન્માધવો રણે ॥

ઉપાયં કર્મસિદ્ધૌ ચ ભઘવન્વક્તુમર્હસિ ।
નિવારયેયં યેનેન્દ્રં વર્ષમાણં મહાવને ॥

પૌરુષેણ તુ યત્કાર્યં તત્કર્તાઽહં સ્મ પાવક ।
કરણાનિ સમર્થાનિ ભગવન્દાતુમર્હસિ ॥