મહાભારત · અધ્યાય 1.159

વિદુરસ્ય સુહૃત્કશ્ચિત્ખનકઃ કુશલઃ ક્વચિત્ ।
વિવિક્તે પાણ્ડવાન્રાજન્નિદં વચનમબ્રવીત્ ॥

પ્રહિતો વિદુરેણાસ્મિ ખનકઃ કુશલો હ્યહમ્ ।
પાણ્ડવાનાં પ્રિયં કાર્યમિતિ કિં કરવાણિ વઃ ॥

પ્રચ્છન્નં વિદુરેણોક્તં પ્રિયં યન્મ્લેચ્છભાષયા ।
ત્વયા ચ તત્તથેત્યુક્તમેતદ્વિશ્વાસકારણમ્ ॥

કૃષ્ણપક્ષે ચતુર્દશ્યાં રાત્રાવસ્યાં પુરોચનઃ ।
ભવનસ્ય તવ દ્વારિ પ્રદાસ્યતિ હુતાશનમ્ ॥

માત્રા સહ પ્રદગ્ધવ્યાઃ પાણ્ડવાઃ પુરુષર્ષભાઃ ।
ઇતિ વ્યવસિતં તસ્ય ધાર્તરાષ્ટ્રસ્ય દુર્મતેઃ ॥
વૈશમ્પાયન ઉવાચ ।

ઉવાચ તં સત્યધૃતિઃ કુન્તીપુત્રો યુધિષ્ઠિરઃ ।
અભિજાનામિ સૌમ્ય ત્વાં સુહૃદં વિદુરસ્ય વૈ ॥

શુચિમાપ્તં પ્રિયં ચૈવ સદા ચ દૃઢભક્તિકમ્ ।
ન વિદ્યતે કવેઃ કિઞ્ચિદવિજ્ઞાતં પ્રયોજનમ્ ॥

યથા તસ્ય તથા નસ્ત્વં નિર્વિશેષા વયં ત્વયિ ।
ભવતશ્ચ યથા તસ્ય પાલયાસ્માન્યથા કવિઃ ॥

ઇદં શરણમાગ્નેયં મદર્થમિતિ મે મતિઃ ।
પુરોચનેન વિહિતં ધાર્તરાષ્ટ્રસ્ય શાસનાત્ ॥

સ પાપઃ કોશવાંશ્ચૈવ સસહાયશ્ચ દુર્મતિઃ ।
અસ્માનપિ ચ પાપાત્મા નિત્યકાલં પ્રબાધતે ॥

સ ભવાન્ભોક્ષયત્વસ્માન્યત્નેનાસ્માદ્ધુતાશનાત્ ।
અસ્માસ્વિહ હિ દગ્ધેષુ સકામઃ સ્યાત્સુયોધનઃ ॥

સમૃદ્ધમાયુધાગારમિદં તસ્ય દુરાત્મનઃ ।
વપ્રાન્તં નિષ્પ્રતીકારમાશ્રિત્યેદં કૃતં મહત્ ॥

ઇદં તદશુભં નૂનં તસ્ય કર્મ ચિકીર્ષિતમ્ ।
પ્રાગેવ વિદુરો વેદ તેનાસ્માનન્વબોધયત્ ॥

સેયમાપદનુપ્રાપ્તા ક્ષત્તા યાં દૃષ્ટવાન્પુરા ।
પુરોચનસ્યાવિદિતાનસ્માંસ્ત્વં પ્રતિમોચય ॥
વૈશમ્પાયન ઉવાચ ।

સ તથેતિ પ્રતિશ્રુત્ય ખનકો યત્નમાસ્થિતઃ ।
પરિખામુત્કિરન્નામ ચકાર ચ મહાબિલમ્ ॥

ચક્રે ચ વેશ્મનસ્તસ્ય મધ્યે નાતિમહદ્બિલમ્ ।
કપાટયુક્તમજ્ઞાતં સમં ભૂમ્યાશ્ચ ભારત ॥

પુરોચનભયાદેવ વ્યદધાત્સંવૃતં મુખમ્ । સ તસ્ય તુ ગૃહદ્વારિ વસત્યશુભધીઃ સદા ।
તત્ર તે સાયુધાઃ સર્વે વસન્તિ સ્મ ક્ષપાં નૃપ ॥

દિવા ચરન્તિ મૃગયાં પાણ્ડવેયા વનાદ્વનમ્ ।
વિશ્વસ્તવદવિશ્વસ્તા વઞ્ચયન્તઃ પુરોચનમ્ ॥

અતુષ્ટાસ્તુષ્ટવદ્રાજન્નૂષુઃ પરમવિસ્મિતાઃ ॥

ન ચૈનાનન્વબુધ્યન્ત નરા નગરવાસિનઃ ।
અન્યત્ર વિદુરામાત્યાત્તસ્માત્ખનકસત્તમાત્ ॥