મહાભારત · અધ્યાય 1.104

એતચ્છ્રુત્વા વચો રાજ્ઞઃ સસ્મિતં મૃદુ વલ્ગુ ચ ।
યશસ્વિની ચ સાઽગચ્છચ્છાન્તનોર્ભૂતયે તદા ॥

સા તુ દૃષ્ટ્વા નૃપશ્રેષ્ઠં ચરન્તં તીરમાશ્રિતમ્ ।
વસૂનાં સમયં સ્મૃત્વાઽથાભ્યગચ્છદનિન્દિતા ॥

પ્રજાર્થિની રાજપુત્રં શાન્તનું પૃથિવીપતિમ્ ।
પ્રતીપવચનં ચાપિ સંસ્મૃત્યૈવ સ્વયં નૃપમ્ ॥

કાલોઽયમિતિ મત્વા સા વસૂનાં શાપચોદિતા ।
ઉવાચ ચૈવ રાજ્ઞઃ સા હ્લાદયન્તી મનો ગિરા ॥
ગઙ્ગોવાચ ।

ભવિષ્યામિ મહીપાલ મહિષી તે વશાનુગા ।
ન તુ ત્વં વા દ્વિતીયો વા જ્ઞાતુમિચ્છેત્કથઞ્ચન ॥

યત્તુ કુર્યામહં રાજઞ્શુભં વા યદિ વાઽશુભમ્ ।
ન તદ્વારયિતવ્યાઽસ્મિ ન વક્તવ્યા તથાઽપ્રિયમ્ ॥

એવં હિ વર્તમાનેઽહં ત્વયિ વત્સ્યામિ પાર્થિવ ।
વારિતા વિપ્રિયં ચોક્તા ત્યજેયં ત્વામસંશયમ્ ॥

એષ મે સમયો રાજન્ભજ માં ત્વં યથેપ્સિતમ્ ।
અનુનીતાઽસ્મિ તે પિત્રા ભર્તા મે ત્વં ભવ પ્રભો ॥
વૈશમ્પાયન ઉવાચ ।

તથેતિ સા યદા તૂક્તા તદા ભરતસત્તમ ।
પ્રહર્ષમતુલં લેભે પ્રાપ્ય તં પાર્થિવોત્તમમ્ ॥

પ્રતિજ્ઞાય તુ તત્તસ્યાસ્તથેતિ મનુજાધિપઃ ।
રથમારોપ્ય તાં દેવીં જગામ સ તયા સહ ॥

સા ચ શાન્તનુમભ્યાગાત્સાક્ષાલ્લક્ષ્મીરિવાપરા ।
આસાદ્ય શાન્તનુસ્તાં ચ બુભુજે કામતો વશી ॥

ન પ્રષ્ટવ્યેતિ મન્વાનો ન સ તાં કિઞ્ચિદૂચિવાન્ ।
સ તસ્યાઃ શીલવૃત્તેન રૂપૌદાર્યગુણેન ચ ॥

ઉપચારેણ ચ રહસ્તુતોષ જગતીપતિઃ ।
સ રાજા પરમપ્રીતઃ પરમસ્ત્રીપ્રલાલિતઃ ॥

દિવ્યરૂપા હિ સા દેવી ગઙ્ગા ત્રિપથગામિની ।
માનુષં વિગ્રહં કૃત્વા શ્રીમન્તં વરવર્ણિની ॥

ભાગ્યોપનતકામસ્ય ભાર્યા ચોપનતાઽભવત્ ।
શન્તનોર્નૃપસિંહસ્ય દેવરાજસમદ્યુતેઃ ॥

સમ્ભોગસ્નેહચાતુર્યૈર્હાવલાસ્યૈર્મનોહરૈઃ ।
રાજાનં રમયામાસ યથા રજ્યેત સ પ્રભુઃ ॥

સ રાજા રતિસક્તોઽભૂદુત્તમસ્ત્રીગુણૈર્હૃતઃ ॥