જ્ઞાનેશ્વરી · અધ્યાય 18

॥ ૐ શ્રી પરમાત્મને નમઃ ॥
॥ અથ શ્રીમદ્ભગવદ્ગીતા ॥
। અશ્ટાદશોઽધ્યાયઃ - અધ્યાય અઠરાવા । ।
। મોક્ષસંજ્ઞાસયોગઃ ।
જયજય દેવ નિર્મળ । નિજજનાખિલમંગળ ।
જન્મજરાજલદજાળ । પ્રભંજન

જયજય દેવ પ્રબળ । વિદળિતામંગળકુળ ।
નિગમાગમદ્રુમફળ । ફલપ્રદ

જયજય દેવ સકલ । વિગતવિષયવત્સલ ।
કલિતકાળકૌતૂહલ । કલાતીત

જયજય દેવ નિશ્ચળ । ચલિતચિત્તપાનતુંદિલ ।
જગદુન્મીલનાવિરલ । કેલિપ્રિય

જયજય દેવ નિષ્કળ । સ્ફુરદમંદાનંદબહળ ।
નિત્યનિરસ્તાખિલમળ । મૂળભૂત

જયજય દેવ સ્વપ્રભ । જગદંબુદગર્ભનભ ।
ભુવનોદ્ભવારંભસ્તંભ । ભવધ્વંસ

જયજય દેવ વિશુદ્ધ । વિદુદયોદ્યાનદ્વિરદ ।
શમદમ\-મદનમદભેદ । દયાર્ણવ

જયજય દેવૈકરૂપ । અતિકૃતકંદર્પસર્પદર્પ ।
ભક્તભાવભુવનદીપ । તાપાપહ

જયજય દેવ અદ્વિતીય । પરીણતોપરમૈકપ્રિય ।
નિજજનજિત ભજનીય । માયાગમ્ય

જયજય દેવ શ્રીગુરો । અકલ્પનાખ્યકલ્પતરો ।
સ્વસંવિદ્રુમબીજપ્રરો । હણાવની

હે કાય એકૈક ઐસૈસેં । નાનાપરીભાષાવશેં ।
સ્તોત્ર કરૂં તુજોદ્દેશેં । નિર્વિશેષા

જિહીંં વિશેષણીં વિશેષિજે । તેં દૃશ્ય નવ્હે રૂપ તુઝેં ।
હેં જાણેં મી મ્હણૌનિ લાજેં । વાનણા ઇહીં

પરી મર્યાદેચા સાગરુ । હા તંવચિ તયા ડગરુ ।
જંવ ન દેખે સુધાકરુ । ઉદયા આલા

સોમકાંતુ નિજનિર્ઝરીંં । ચંદ્રા અર્ઘ્યાદિક ન કરી ।
તેં તોચિ અવધારીં । કરવી કીં જી

નેણોં કૈસી વસંતસંગેં । અવચિતિયા વૃક્ષાચીં અંગેં ।
ફુટતી તૈં હે તયાંહિ જોગેં । ધરણેં નોહે ?

પદ્મિની રવિકિરણ । લાહે મગ લાજેં કવણ ? ।
કાં જળેં શિવતલેં લવણ । આંગ ભુલે

તૈસા તૂતેં જેથ મી સ્મરેં । તેથ મીપણ મી વિસરેં ।
મગ જાકળિલા ઢેંકરેં । તૃપ્તુ જૈસા

મજ તુવાં જી કેલેં તૈસેં । માઝેં મીપણ દવડૂનિ દેશેં ।
સ્તુતિમિષેંચ પાં પિસેં । બાંધલેં વાચે

ના યે઱હવીંં તરી આઠવીં । રાહોનિ સ્તુતિ જૈં કરાવી ।
તૈં ગુણાગુણિયા ધરાવી । સરોભરી કીંંં

તરી તૂં જી એકરસાચેં લિંગ । કેવીં કરૂં ગુણાગુણીં વિભાગ ।
મોતીં ફોડોનિ સાંધિતાં ચાંગ । કીં તૈસેંચિ ભલેં

આણિ બાપ તૂં માય । ઇહીં બોલીં ના સ્તુતિ હોય ।
ડિંભોપાધિક આહે । વિટાળુ તેથેં

જી જાલેનિ પાઇકેં આલેં । તેં ગોસાવીપણ કેવીં બોલેં ? ।
ઐસેં ઉપાધી ઉશિટલેં । કાય વર્ણૂં

જરી આત્મા તૂં એકસરા । હેંહી મ્હણતાં દાતારા ।
તરી આંતુલ તૂં બાહેરા । ઘાપતાસી

મ્હણૌનિ સત્યચિ તુજલાગીંં । સ્તુતિ ન દેખોં જી જગીં ।
મૌનાવાંચૂનિ લેણેં આંગીં । સુસીના મા

સ્તુતિ કાંહીં ન બોલણેં । પૂજા કાંહીંં ન કરણેં ।
સન્નિધી કાંહીંંં ન હોણેં । તુઝ્યા ઠાયીં

તરી જિંતલેં જૈસેં ભુલી । પિસેં આલાપુ ઘાલી ।
તૈસેં વાનૂં તેં માઊલી । ઉપસાહાવેં તુવાં

આતાં ગીતાર્થાચી મુક્તમુદી । લાવીં માઝિયે વાગ્વૃદ્ધી ।
જે માને હે સભાસદીં । સજ્જનાંચ્યા

તેથ મ્હણિતલેં શ્રીનિવૃત્તી । નકો હેં પુઢતપુઢતી ।
પરીસીં લોહા ઘૃષ્ટી કિતી । વેળવેળાં કીજે ગા ।

તંવ વિનવી જ્ઞાનદેવો । મ્હણે હો કાં જી પસાવો ।
તરી અવધાન દેતુ દેવો । ગ્રંથા આતાં

જી ગીતારત્નપ્રાસાદાચા । કળસુ અર્થચિંતામણીચા ।
સર્વ ગીતાદર્શનાચા । પાઢાઊં જો

લોકીં તરી આથી ઐસેં । જે દુરૂનિ કળસુ દિસે ।
આણી ભેટીચિ હાતવસે । દેવતેચી તિયે

તૈસેંચિ એથહી આહે । જે એકેચિ યેણેં અધ્યાયેં ।
આઘવાચિ દૃષ્ટ હોયે । ગીતાગમુ હા

મી કળસુ યાચિ કારણેં । અઠરાવા અધ્યાયો મ્હણેં ।
ઉવાઇલા બાદરાયણેં । ગીતાપ્રાસાદા

નોહે કળસાપરતેં કાંહીં । પ્રાસાદીં કામ નાહીં ।
તેં સાંગતસે ગીતા હી । સંપલેપણેં

વ્યાસુ સહજેં સૂત્રી બળી । તેણેં નિગમરત્નાચળીં ।
ઉપનિષદાર્થાચી માળી\- । માજીં ખાંડિલી

તેથ ત્રિવર્ગાચા અણુઆરુ । આડઊ નિઘાલા જો અપારુ ।
તો મહાભારતપ્રાકારુ । ભોંવતા કેલા

માજીં આત્મજ્ઞાનાચેં એકવટ । દળવાડેં ઝાડૂનિ ચોખટ ।
ઘડિલેં પાર્થવૈકુંઠ\- । સંવાદ કુસરી

નિવૃત્તિસૂત્ર સોડવણિયા । સર્વ શાસ્ત્રાર્થ પુરવણિયા ।
આવો સાધિલા માંડણિયા । મોક્ષરેખેચા

ઐસેનિ કરિતાં ઉભારા । પંધરા અધ્યાયાંત પંધરા ।
ભૂમિ નિર્વાળલિયા પુરા । પ્રાસાદુ જાહલા

ઉપરી સોળાવા અધ્યાયો । તો ગ્રીવઘંટેચા આવો ।
સપ્તદશુ તોચિ ઠાવો । પડઘાણિયે

તયાહીવરી અષ્ટાદશુ । તો અપૈસા માંડલા કળસુ ।
ઉપરિ ગીતાદિકીં વ્યાસુ । ધ્વજેં લાગલા

મ્હણૌનિ માગીલ જે અધ્યાયે । તે ચઢતે ભૂમીચે આયે ।
તયાંચેં પુરેં દાવિતાહે । આપુલ્યા આંગીં

જાલયા કામા નાહીં ચોરી । તે કળસેં હોય ઉજરી ।
તેવીંં અષ્ટાદશુ વિવરી । સાદ્યંત ગીતા

ઐસા વ્યાસેં વિંદાણિયેં । ગીતાપ્રાસાદુ સોડવણિયે ।
આણૂનિ રાખિલે પ્રાણિયે । નાનાપરી

એક પ્રદક્ષિણા જપાચિયા । બાહેરોનિ કરિતી યયા ।
એક તે શ્રવણમિષેં છાયા । સેવિતી યયાચી

એક તે અવધાનાચા પુરા । વિડાપાઊડ ભીતરાં ।
ઘેઊનિ રિઘતી ગાભારાં । અર્થજ્ઞાનાચ્યા

તે નિજબોધેં ઉરાઉરી । ભેટતી આત્મયા શ્રીહરી ।
પરી મોક્ષપ્રાસાદીં સરી । સર્વાંહી આથી

સમર્થાચિયે પંક્તિભોજનેં । તળિલ્યા વરીલ્યા એકચિ પક્વાન્નેં ।
તેવીં શ્રવણેં અર્થેં પઠણેં । મોક્ષુચિ લાભે

ઐસા ગીતા વૈષ્ણવપ્રાસાદુ । અઠરાવા અધ્યાય કળસુ વિશદુ ।
મ્યાં મ્હણિતલા હા ભેદુ । જાણોનિયાં

આતાં સપ્તદશાપાઠીં । અધ્યાય કૈસેનિ ઉઠી ।
તો સંબંધુ સાંગો દિઠી । દિસે તૈસા

કા ગંગાયમુના ઉદક । વોઘબગેં વેગળિક ।
દાવી હોઊનિ એક । પાણીપણેં

ન મોડિતાં દોન્હી આકાર । ઘડિલેં એક શરીર ।
હેં અર્ધનારી નટેશ્વર\- । રૂપીં દિસેં

નાના વાઢિલી દિવસેં । કળા બિંબીં પૈસે ।
પરી સિનાનેં લેવે જૈસેં । ચંદ્રીં નાહીં

તૈસીંં સિનાનીં ચારીં પદેં । શ્લોક તો શ્લોકાવચ્છેદેં ।
અધ્યાવો અધ્યાયભેદેં । ગમે કીર

પરી પ્રમેયાચી ઉજરી । આનાન રૂપ ન ધરી ।
નાના રત્નમણીં દોરી । એકચિ જૈસી

મોતિયેં મિળોનિ બહુવેં । એકાવળીચા પાડુ આહે ।
પરી શોભે રૂપ હોયે । એકચિ તેથ

ફુલાંફુલસરાં લેખ ચઢે । દ્રુતીં દુજી અંગુળી ન પડે ।
શ્લોક અધ્યાય તેણેં પાડેં । જાણાવે હે

સાત શતેં શ્લોક । અધ્યાયાં અઠરાંચે લેખ ।
પરી દેવો બોલિલે એક । જેં દુજેં નાહીં

આણિ મ્યાંહી ન સાંડૂનિ તે સોયે । ગ્રંથ વ્યક્તિ કેલી આહે ।
પ્રસ્તુત તેણેં નિર્વાહે । નિરૂપણ આઇકા

તરી સતરાવા અધ્યાવો । પાવતાં પુરતા ઠાવો ।
જેં સંપતાં શ્લોકીં દેવો । બોલિલે ઐસેં

અર્જુના બ્રહ્મનામાચ્યાવિખીં। બુદ્ધિ સાંડૂનિ આસ્તિકીં ।
કર્મે કીજતી તિતુકીંંંં । અસંતેં હોતીં

હા ઐકોનિ દેવાચા બોલુ । અર્જુના આલા ડોલુ ।
મ્હણે કર્મનિષ્ઠાં મળુ । ઠેવિલા દેખોં

તો અજ્ઞાનાંધુ તંવ બાપુડા । ઈશ્વરુચિ ન દેખે એવઢા ।
તેથ નામચિ એક પુઢાં । કાં સુઝે તયા

આણિ રજતમેં દોન્હીં । ગેલિયાવીણ શ્રદ્ધા સાની ।
તે કાં લાગે અભિધાનીં । બ્રહ્માચિયે ? ।

મગ કોતા ખેંવ દેણેં । વાર્તેવરીલ ધાવણેં ।
સાંડી પડે ખેળણેં । નાગિણીચેં તેં

તૈસીં કર્મેં દુવાડેં । તયાં જન્માંતરાચી કડે ।
દુર્મેળાવે યેવઢે । કર્મામાજીં

ના વિપાયેં હેં ઉજૂ હોયે । તરી જ્ઞાનાચી યોગ્યતા લાહે ।
યે઱હવીં યેણેંચિ જાયે । નિરયાલયા

કર્મીં હા ઠાયવરી । આહાતી બહુવા અવસરી ।
આતાં કર્મઠાં કૈં વારી । મોક્ષાચી હે

તરી ફિટો કર્માચા પાંગુ । કીજો અવઘાચિ ત્યાગુ ।
આદરિજો અવ્યંગુ । સંન્યાસુ હા

કર્મબાધેચી કહીં । જેથ ભયાચી ગોઠી નાહીં ।
તેં આત્મજ્ઞાન જિહીં । સ્વાધીન હોય

જ્ઞાનાચેં આવાહનમંત્ર । જેં જ્ઞાન પિકતેં સુક્ષેત્ર ।
જ્ઞાન આકર્ષિતેં સૂત્ર । તંતુ જે કા

તે દોની સંન્યાસ ત્યાગ । અનુષ્ઠૂનિ સુટે જગ ।
તરી હેંચિ આતાં ચાંગ । વ્યક્ત પુસોં

ઐસેં મ્હણૌનિ પાર્થેં । ત્યાગસંન્યાસવ્યવસ્થે ।
રૂપ હોઆવયા જેથેં । પ્રશ્નુ કેલા

તેથ પ્રત્યુત્તરેં બોલી । શ્રીકૃષ્ણેં જે ચાવળિલી ।
તયા વ્યક્તિ જાલી । અષ્ટાદશા

એવં જન્યજનકભાવેં । અધ્યાવો અધ્યાયાતેં પ્રસવે ।
આતાં ઐકા બરવેં । પુસિલેં જેં

તરી પંડુકુમરેં તેણેં । દેવાચેં સરતેં બોલણેં ।
જાણોનિ અંતઃકરણેં । કાણી ઘેતલી

યે઱હવીં તત્વવિષયીં ભલા । તો નિશ્ચિતુ અસે કીર જાહલા ।
પરી દેવો રાહે ઉગલા । તેં સાહાવેના

વત્સ ધાલયાહી વરી । ધેનૂ ન વચાવી દુરી ।
અનન્ય પ્રીતીચી પરી । ઐસી આહે

તેણેં કાજેવીણહી બોલાવેં । તેં દેખીલેં તરી પાહાવેં ।
ભોગિતાં ચાડ દુણાવે । પઢિયંતયાઠાયીં

ઐસી પ્રેમાચી હે જાતી । આણિ પાર્થ તંવ તેચિ મૂર્તી ।
મ્હણૌનિ કરૂં લાહે ખંતી । ઉગેપણાચી

આણિ સંવાદાચેનિ મિષેં । જે અવ્યવહારી વસ્તુ અસે ।
તે ભોગિજે કીં જૈસેં । આરિસાં રૂપ

મગ સંવાદુ તોહી પારુખે । તરી ભોગિતાં ભોગણેં થોકે ।
હેં કાં સાહવેલ સુખેં । લાંચાવલેયા ?

યાલાગીં ત્યાગ સંન્યાસ । પુસાવયાચેં ઘેઊનિ મિસ ।
મગ ઉપલવિલેં દુસ । ગીતેંચેં તેં

અઠરાવા અધ્યાવો નોહે । હે એકાધ્યાયી ગીતાચિ આહે ।
જૈં વાંસરુચિ ગાય દુહે । તૈં વેળુ કાયસા

તૈસી સંપતાં અવસરીં । ગીતા આદરવિલી માઘારીં ।
સ્વામી ભૃત્યાચા ન કરી । સંવાદુ કાઈ ?

પરી હેં અસો ઐસેં । અર્જુનેં પુસિજત અસે ।
મ્હણે વિનંતી વિશ્વેશેં । અવધારિજો

હાં જી સંન્યાસુ આણિ ત્યાગુ । ઇયાં દોહીં એક અર્થીં લાગુ ।
જૈસા સાંઘાતુ આણિ સંઘુ । સંઘાતેંચિ બોલિજે

તૈસેંચિ ત્યાગેં આણિ સંન્યાસેં । ત્યાગુચિ બોલિજતુ અસે ।
આમચેનિ તંવ માનસેં । જાણિજે હેંચિ

ના કાંહીં આથી અર્થભેદુ । તો દેવો કરોતુ વિશદુ ।
તેથ મ્હણતી શ્રીમુકુંદુ । ભિન્નચિ પૈં

તરી અર્જુના તુઝ્યા મનીં । ત્યાગ સંન્યાસ દોની ।
એકાર્થ ગમલેં હેં માનીં । મીહી સાચ

ઇહીં દોહીં કીર શબ્દીં । ત્યાગુચિ બોલિજે ત્રિશુદ્ધી ।
પરી કારણ એથ ભેદીં । યેતુલેંચિ

જેં નિપટૂનિ કર્મ સાંડિજે । તેં સાંડણેં સંન્યાસુ મ્હણિજે ।
આણિ ફલમાત્ર કા ત્યજિજે । તો ત્યાગુ ગા

તરી કોણા કર્માચેં ફળ । સાંડિજે કોણ કર્મ કેવળ ।
હેંહી સાંગોં વિવળ । ચિત્ત દે પાં

તરી આપૈસીં દાંગેં ડોંગર । ઝાડેં ડાળતી અપાર ।
તૈસેં લાંબે રાજાગર । નુઠિતી તે

ન પેરિતાં સૈંઘ તૃણેં । ઉઠતી તૈસેં સાળીચેં હોણેં ।
નાહીં ગા રાબાઉણેં । જિયાપરી

કાં અંગ જાહલેં સહજેં । પરી લેણેં ઉદ્યમેં કીજે ।
નદી આપૈસી આપાદિજે । વિહિરી જેવીં

તૈસેં નિત્ય નૈમિત્તિક । કર્મ હોય સ્વાભાવિક ।
પરી ન કામિતાં કામિક । ન નિફજે જેં

કાં કામનેચેનિ દળવાડેં । જેં ઉભારાવયા ઘડે ।
અશ્વમેધાદિક ફુડે । યાગ જેથ

વાપી કૂપ આરામ । અગ્રહારેં હન મહાગ્રામ ।
આણીકહી નાના સંભ્રમ । વ્રતાંચે તે

ઐસેં ઇષ્ટાપૂર્ત સકળ । જયા કામના એક મૂળ ।
જેં કેલેં ભોગવી ફળ । બાંધોનિયાં

દેહાચિયા ગાંવા અલિયા । જન્મમૃત્યૂચિયા સોહળિયા ।
ના મ્હણોં નયે ધનંજયા । જિયાપરી

કા લલાટીંચેં લિહિલેં । ન મોડે ગા કાંહીં કેલેં ।
કાળેગોરેપણ ધુતલેં । ફિટોં નેણે

કેલેં કામ્ય કર્મ તૈસેં । ફળ ભોગાવયા ધરણેં બૈસે ।
ન ફેડિતાં ઋણ જૈસેં । વોસંડીના

કાં કામનાહી ન કરિતાં । અવસાંત ઘડે પંડુસુતા ।
તરી વાયકાંડેં ન ઝુંજતાં । લાગે જૈસેં

ગૂળ નેણતાં તોંડીં । ઘાતલા દેચિ ગોડી ।
આગી માનૂનિ રાખોંડી । ચેપિલા પોળી

કામ્યકર્મી હેં એક । સામર્થ્ય આથી સ્વાભાવિક ।
મ્હણૌનિ નકો કૌતુક । મુમુક્ષુ એથ

કિંબહુના પાર્થા ઐસેં । જેં કામ્ય કર્મ ગા અસે ।
તેં ત્યજિજે વિષ જૈસેં । વોકૂનિયાં

મગ તયા ત્યાગાતેં જગીં । સંન્યાસુ ઐસયા ભંગીં ।
બોલિજે અંતરંગીં । સર્વદ્રષ્ટા

હેં કામ્ય કર્મ સાંડણેં । તેં કામનેતેંચિ ઉપડણેં ।
દ્રવ્યત્યાગેં દવડણેં । ભય જૈસેં

આણિ સોમસૂર્યગ્રહણેં । યેઊનિ કરવિતી પાર્વણેં ।
કા માતાપિતરમરણેં । અંકિત જે દિવસ

અથવા અતિથી હન પાવે । હેં ઐસૈસેં પડે જૈં કરાવેં ।
તૈં તેં કર્મ જાણાવેં । નૌમિત્તિક ગા

વાર્ષિયા ક્ષોમે ગગન । વસંતેં દુણાવે વન ।
દેહા શ્રૃંગારી યૌવન\- । દશા જૈસી

કા સોમકાંતુ સોમેં પઘળેં । સૂર્યેં ફાંકતી કમળેં ।
એથ અસે તેંચિ પાલ્હાળે । આન નયે

તૈસેં નિત્ય જેં કા કર્મ । તેંચિ નિમિત્તાચે લાહે નિયમ ।
એથ ઉંચાવે તેણેં નામ । નૈમિત્તિક હોય

આણિ સાયંપ્રાતર્મધ્યાન્હીં । જેં કાં કરણીય પ્રતિદિનીં ।
પરી દૃષ્ટિ જૈસી લોચનીં । અધિક નોહે

કાં નાપાદિતાં ગતી । ચરણીં જૈસી આથી ।
નાતરી તે દીપ્તી । દીપબિંબીં

વાસુ નેદિતાં જૈસે । ચંદનીં સૌરભ્ય અસે ।
અધિકારાચે તૈસેં । રૂપચિ જેં

નિત્ય કર્મ ઐસેં જનીં । પાર્થા બોલિજે તેં માનીં ।
એવં નિત્ય નૈમિત્તિક દોન્હીં । દાવિલીં તુજ

હેંચિ નિત્ય નૈમિત્તિક । અનુષ્ઠેય આવશ્યક ।
મ્હણૌનિ મ્હણોંં પાહતી એક । વાંઝ યયાતેં

પરી ભોજનીં જૈસેં હોયે । તૃપ્તિ લાહે ભૂક જાયે ।
તૈસે નિત્યનૈમિત્તિકીં આહે । સર્વાંગીં ફળ

કીડ આગિઠાં પડે । તરી મળુ તુટે વાની ચઢે ।
યયા કર્મા તયા સાંગડેં । ફળ જાણાવેં

જે પ્રત્યવાય તંવ ગળે । સ્વાધિકાર બહુવેં ઉજળે ।
તેથ હાતોફળિયા મિળે । સદ્ગતીસી

યેવઢેવરી ઢિસાળ । નિત્યનૈમિત્તિકીં આહે ફળ ।
પરી તેં ત્યજિજે મૂળ । નક્ષત્રીં જૈસેં

લતા પિકે આઘવી । તંવ ચ્યૂત બાંધે પાલવીં ।
મગ હાત ન લાવિત માધવીં । સોડૂનિ ઘાલી

તૈસી નોલાંડિતાં કર્મરેખા । ચિત્ત દીજે નિત્યનૈમિત્તિકા ।
પાઠીં ફળા કીજે અશેખા । વાંતાચે વાની

યયા કર્મ ફળત્યાગાતેં । ત્યાગુ મ્હણતી પૈં જાણતે ।
એવં ત્યાગ સંન્યાસ તૂતેં । પરીસવિલે

હા સંન્યાસુ જૈં સંભવે । તૈં કામ્ય બાધૂં ન પાવે ।
નિષિદ્ધ તંવ સ્વભાવેં । નિષેધેં ગેલેં

આણિ નિત્યાદિક જેં અસે । તેં યેણેં ફલત્યાગેં નસે ।
શિર લોટલિયા જૈસેં । યેર આંગ

મગ સસ્ય ફળપાકાંત । તૈસેં નિમાલિયા કર્મજાત ।
આત્મજ્ઞાન ગિંવસીત । અપૈસેં યે

ઐસિયા નિગુતી દોની । ત્યાગ સંન્યાસ અનુષ્ઠાનીં ।
પડલે ગા આત્મજ્ઞાનીં । બાંધતી પાટુ

નાતરી હે નિગુતી ચુકે । મગ ત્યાગુ કીજે હાતતુકેં ।
તૈં કાંહીં ન ત્યજે અધિકેં । ગોંવીંચિ પડે

જેં ઔષધ વ્યાધી અનોળખ । તેં ઘેતલિયા પરતેં વિખ ।
કાં અન્ન ન માનિતાં ભૂક । મારી ના કાય ?

મ્હણૌનિ ત્યાજ્ય જેં નોહે । તેથ ત્યાગાતેં ન સુવાવેં ।
ત્યાજ્યાલાગીં નોહાવેં । લોભાપર

ચુકલિયા ત્યાગાચેં વેઝેં । કેલા સર્વત્યાગુહી હોય વોઝેં ।
ન દેખતી સર્વત્ર દુજેં । વીતરાગ તે

એકાં ફળાભિલાષ ન ઠકે । તે કર્માંતે મ્હણતી બંધકેં ।
જૈસેં આપણ નગ્ન ભાંડકેં । જગાતેં મ્હણે

કાં જિવ્હાલંપટ રોગિયા । અન્નેં દૂષી ધનંજયા ।
આંગા ન રુસે કોઢિયા । માસિયાં કોપે

તૈસે ફળકામ દુર્બળ । મ્હણતી કર્મચિ કિડાળ ।
મગ નિર્ણયો દેતી કેવળ । ત્યજાવેં ઐસા

એક મ્હણતી યાગાદિક । કરાવેંચિ આવશ્યક ।
જે યાવાંચૂનિ શોધક । આન નસે

મનશુદ્ધીચ્યા માર્ગીં । જૈં વિજયી વ્હાવેં વેગીં ।
તૈં કર્મ સબળાલાગીં । આળસુ ન કીજે

ભાંગાર આથી શોધાવેં । તરી આગી જેવી નુબગાવેં ।
કાં દર્પણાલાગીં સાંચાવેં । અધિક રજ

નાના વસ્ત્રેં ચોખ હોઆવીં । ઐસેં આથી જરી જીવીં ।
તરી સંવદણી ન મનાવી । મલિન જૈસી

તૈસીં કર્મેં ક્લેશકારેં । મ્હણૌનિ ન ન્યાવીં અવ્હેરેં ।
કાં અન્નલાભેં અરુવારેં । રાંધિતિયે ઉણેં

ઇહીં ઇહીં ગા શબ્દીં । એક કર્મીં બાંધિતી બુદ્ધી ।
ઐસા ત્યાગુ વિસંવાદીં । પડોનિ ઠેલા

તરી વિસંવાદુ તો ફિટે । ત્યાગાચા નિશ્ચયો ભેટે ।
તૈસેં બોલોં ગોમટેં । અવધાન દેઈં

તરી ત્યાગુ એથેં પાંડવા । ત્રિવિધુ પૈં જાણાવા ।
તયા ત્રિવિધાહી બરવા । વિભાગ કરૂં

ત્યાગાચે તીન્હી પ્રકાર । કીજતી જરી ગોચર ।
તરી તૂં ઇત્યર્થાચેં સાર । ઇતુલેં જાણ

મજ સર્વજ્ઞાચિયે બુદ્ધી । જેં અલોટ માને ત્રિશુદ્ધી ।
નિશ્ચયતત્વ તેં આધીં । અવધારીં પાં

તરી આપુલિયે સોડવણેં । જો મુમુક્ષુ જાગોં મ્હણે ।
તયા સર્વસ્વેં કરણેં । હેંચિ એક

જિયેં યજ્ઞદાનતપાદિકેં । ઇયેં કર્મેં આવશ્યકેં ।
તિયેં ન સાંડાવીં પાંથિકેં । પાઉલેં જૈસીં

હારપલેં ન દેખિજે । તંવ તયાચા માગુ ન સાંડિજે ।
કાં તૃપ્ત ન હોતાં ન લોટિજે । ભાણેં જેવીં

નાવ થડી ન પવતાં । ન ખાંડિજે કેળી ન ફળતાં ।
કાં ઠેવિલેં ન દિસતાં । દીપુ જૈસા

તૈસી આત્મજ્ઞાનવિખીં । જંવ નિશ્ચિતી નાહીં નિકી ।
તંવ નોહાવેં યાગાદિકીં । ઉદાસીન

તરી સ્વાધિકારાનુરુપેં । તિયેં યજ્ઞદાનેં તપેં ।
અનુષ્ઠાવીંચિ સાક્ષેપેં । અધિકેંવર

જેં ચાલણેં વેગાવત જાયે । તો વેગુ બૈસાવયાચિ હોયે ।
તૈસા કર્માતિશયો આહે । નૈષ્કર્મ્યાલાગીં

અધિકેં જંવ જંવ ઔષધી । સેવનેચી માંડી બાંધી ।
તંવ તંવ મુકિજે વ્યાધી । તયાચિયે

તૈસીં કર્મેં હાતોપાતીં । જૈં કીજતી યથાનિગુતી ।
તૈં રજતમેં ઝડતી । ઝાડા દેઊની

કાં પાઠોવાટીં પુટેં । ભાંગારા ખારુ દેણેં ઘટે ।
તૈં કીડ ઝડકરી તુટે । નિર્વ્યાજુ હોય

તૈસેં નિષ્ઠા કેલેં કર્મ । તેં ઝાડી કરૂનિ રજતમ ।
સત્વશુદ્ધીચેં ધામ । ડોળાં દાવી

મ્હણૌનિયાં ધનંજયા । સત્વશુદ્ધી ગિંવસિતયા ।
તીર્થાંચિયા સાવાયા । આલીં કર્મેં

તીર્થેં બાહ્યમળુ ક્ષાળે । કર્મેં અભ્યંતર ઉજળે ।
એવં તીર્થેં જાણ નિર્મળેં । સત્કર્મે.ચિ

તૃષાર્તા મરુદેશીં । ઝળે અમૃતેં વોળલીં જૈસીંં ।
કીં અંધાલાગીં ડોળ્યાંસી । સૂર્યુ આલા

બુડતયા નદીચ ધાવિન્નલી । પડતયા પૃથ્વીચ કળવળિલી ।
નિમતયા મૃત્યૂનેં દિધલી । આયુષ્યવૃદ્ધી

તૈસેં કર્મેં કર્મબદ્ધતા । મુમુક્ષુ સોડવિલે પંડુસુતા ।
જૈસા રસરીતિ મરતાં । રાખિલા વિષેં

તૈસીં એકે હાતવટિયા । કર્મેં કીજતી ધનંજયા ।
બંધકેંચિ સોડવાવયા । મુખ્યેં હોતી

આતાં તેચિ હાતવટી । તુજ સાંગોં ગોમટી ।
જયા કર્માતેં કિરીટી । કર્મચિ રુસે

તરી મહાયાગપ્રમુખેં । કર્મે નિફજતાંહી અચુકેં ।
કર્તેપણાચેં ન ઠાકે । ફુંજણેં આંગીં

જો મોલેં તીર્થા જાયે । તયા મી યાત્રા કરિતુ આહે ।
ઐસિયે શ્લાઘ્યતેચા નોહે । તોષુ જેવીં

કાં મુદ્રા સમર્થાચિયા । જો એકવટુ ઝોંબે રાયા ।
તો મી જિણતા ઐસિયા । ન યેચિ ગર્વા

જો કાસેં લાગોનિ તરે । તયા પોહતી ઊર્મી નુરે ।
પુરોહિતુ નાવિષ્કરે । દાતેપણેં

તૈસેં કર્તૃત્વ અહંકારેં । નેઘોનિ યથા અવસરેં ।
કૃત્યજાતાંચેં મોહરેં । સારીજતી

કેલ્યા કર્મા પાંડવા । જો આથી ફળાચા યાવા ।
તયા મોહરા હોં નેદાવા । મનોરથુ

આધીંચિ ફળીં આસ તુટિયા । કર્મે આરંભાવીં ધનંજયા ।
પરાવેં બાળ ધાયા । પાહિજે જૈસેં

પિંપરુવાંચિયા આશા । ન શિંપિજે પિંપળુ જૈસા ।
તૈસિયા ફળનિરાશા । કીજતી કર્મેં

સાંડૂનિ દુધાચી ટકળી । ગોંવારી ગાંવધેનુ વેંટાળી ।
કિંબહુના કર્મફળીં । તૈસેં કીજે

ઐસી હે હાતવટી । ઘેઊનિ જે ક્રિયા ઉઠી ।
આપણા આપુલિયા ગાંઠી । લાહેચી તો

મ્હણૌનિ ફળીં લાગુ । સાંડોનિ દેહસંગુ ।
કર્મેં કરાવીં હા ચાંગુ । નિરોપુ માઝા

જો જીવબંધીં શિણલા । સુટકે જાચે આપલા ।
તેણેં પુઢતપુઢતીં યા બોલા । આન ન કીજે

નાતરી આંધારાચેનિ રોખેં । જૈસીં ડોળાં રોંવિજતી નખેં ।
તૈસા કર્મદ્વેષેં અશેખેં । કર્મેંચિ સાંડી

તયાચેં જેં કર્મ સાંડણેં । તેં તામસ પૈં મી મ્હણેં ।
શિસારાચે રાગેં લોટણેં । શિરચિ જૈસેં

હાં ગા માર્ગુ દુવાડુ હોયે । તરી નિસ્તરિતીલ પાયે ।
કીં તેચિ ખાંડણેં આહે । માર્ગાપરાધેં

ભુકેલિયાપુઢેં અન્ન । હો કાં ભલતૈસેં ઉન્હ ।
તરી બુદ્ધી ન ઘેતાં લંઘન । ભાણેં પાપરાં હલ્યા

તૈસા કર્માચા બાધુ કર્મેં । નિસ્તરીજે કરિતેનિ વર્મેં ।
હે તામસુ નેણેં ભ્રમેં । માજવિલા

કીં સ્વભાવેં આલેં વિભાગા । તેં કર્મચિ વોસંડી પૈં ગા ।
તરી ઝણેં આતળા ત્યાગા । તામસા તયા

અથવા સ્વાધિકારુ બુઝે । આપલે વિહિતહી સુજે ।
પરી કરિતયા ઉમજે । નિબરપણા

જે કર્માચી ઐલીકડ । નાવેક દિસે દુવાડ ।
જે વાહતિયે વેળે જડ । શિદોરી જૈસી

જૈસા નિંબ જિભે કડવટુ । હિરડા પહિલેં તુરટુ ।
તૈસા કર્મા ઐલ શેવટુ । ખણુવાળા હોય

કાં ધેનુ દુવાડ શિંગ । શેવંતીયે અડવ આંગ ।
ભોજનસુખ મહાગ । પાકુ કરિતાં

તૈસેં પુઢતપુઢતી કર્મ । આરંભીંચ અતિ વિષમ ।
મ્હણૌનિ તો તેં શ્રમ । કરિતાં માની

યે઱હવીં વિહિતત્વેં માંડી । પરી ઘાલિતાં અસુરવાડીં ।
તેથ પોળલા ઐસા સાંડી । આદરિલેંહી

મ્હણે વસ્તુ દેહાસારિખી । આલી બહુતીં ભાગ્યવિશેખીં ।
મા જાચૂં કાં કર્માદિકીં । પાપિયા જૈસા ?

કેલેં કર્મીં જે દ્યાવેં । તેં ઝણેં મજ હોઆવેં ।
આજિ ભોગૂં ના કાં બરવે । હાતીંચે ભોગ ?

ઐસા શરીરાચિયા ક્લેશા । ભેણેં કર્મેં વીરેશા ।
સાંડી તો પરીયેસા । રાજસુ ત્યાગુ

યે઱હવીં તેથહી કર્મ સાંડે । પરી તયા ત્યાગફળ ન જોડે ।
જૈસેં ઉતલેં આગીં પડે । તેં નલગેચિ હોમા

કાં બુડોનિ પ્રાણ ગેલે । તે અર્ધોદકીં નિમાલે ।
હેં મ્હણોં નયે જાહલેં । દુર્મરણચિ

તૈસેં દેહાચેનિ લોભેં । જેણેં કર્મા પાણી સુભે ।
તેણેં સાચ ન લભે । ત્યાગાચેં ફળ

કિંબહુના આપુલેં । જૈં જ્ઞાન હોય ઉદયા આલેં ।
તૈં નક્ષત્રાતેં પાહલેં । ગિળી જૈસેં

તૈશા સકારણ ક્રિયા । હારપતી ધનંજયા ।
તો કર્મત્યાગુ યે જયા । મોક્ષફળાસી

તેં મોક્ષફળ અજ્ઞાના । ત્યાગિયા નાહીં અર્જુના ।
મ્હણૌનિ તો ત્યાગુ ન માના । રાજસુ જો

તરી કોણે પાં એથ ત્યાગેં । તેં મોક્ષફળ ઘર રિઘે ।
હેંહી આઇક પ્રસંગે । બોલિજેલ

તરી સ્વાધિકારાચેનિ નાંવેં । જેં વાંટિયા આલેં સ્વભાવેં ।
તેં આચરે વિધિગૌરવેં । શૃંગારોનિ

પરી હેં મી કરિતુ અસેં । ઐસા આઠવુ ત્યજી માનસેં ।
તૈસેચિ પાણી દે આશે । ફળાચિયે

પૈં અવજ્ઞા આણિ કામના । માતેચ્યા ઠાયીં અર્જુના ।
કેલિયા દોની પતના । કારણ હોતી

તરી દોનીં યેં ત્યજાવીં । મગ માતાચી તે ભજાવી ।
વાંચૂનિ મુખાલાગીં વાળાવી । ગાયચિ સગળી ?

આવડતિયેહી ફળીં । અસારેં સાલી આંઠોળીં ।
ત્યાસાઠીં અવગળી । ફળાતેં કોણ્હી ?

તૈસા કર્તૃત્વાચા મદુ । આણિ કર્મફળાચા આસ્વાદુ ।
યા દોહીંચેં નાંવ બંધુ । કર્માચા કીં

તરી યા દોહીંચ્યા વિખીં । જૈસા બાપુ નાતળે લેંકીં ।
તૈસા હોં ન શકે દુઃખી । વિહિતા ક્રિયા

હા તો ત્યાગ તરુવરુ । જો ગા મોક્ષફળેં યે થોરુ ।
સાત્વિક ઐસા ડગરુ । યાસીંચ જગીં

આતાં જાળૂનિ બીજ જૈસેં । ઝાડા કીજે નિર્વંશેં ।
ફળ ત્યાગૂનિ કર્મ તૈસેં । ત્યજિલેં જેણેં

લોહ લાગતખેંવો પરીસીં । ધાતૂચી ગંધિકાળિમા જૈસી ।
જાતી રજતમેં તૈસીં । તુટલીં દોન્હી

મગ સત્વેં ચોખાળેં । ઉઘડતી આત્મબોધાચે ડોળે ।
તેથ મૃગાંબુ સાંજવેળે । હોય જૈસેં

તૈસા બુદ્ધ્યાદિકાંપુઢાં । અસતુ વિશ્વાભાસુ હા યેવઢા ।
તો ન દેખે કવણીકડાં । આકાશ જૈસેં

મ્હણૌનિ પ્રાચિનાચેનિ બળેં । અલંકૃતેં કુશલાકુશલેં ।
તિયેં વ્યોમાઆંગીં આભાળેં । જિરાલીં જૈસીં

તૈસીં તયાચિયે દિઠી । કર્મેં ચોખાળલીં કિરીટી ।
મ્હણૌનિ સુખદુઃખીં ઉઠી । પડેના તો

તેણેં શુભકર્મ જાણાવેં । મગ તેં હર્ષેં કરાવેં ।
કાં અશુભાલાગીં હોઆવેં । દ્વેષિયા ના

તરી ઇયાવિષયીંચા કાંહીં । તયા એકુહી સંદેહો નાહીં ।
જૈસા સ્વપ્નાચ્યા ઠાયીં । જાગિન્નલિયા

મ્હણૌનિ કર્મ આણિ કર્તા । યા દ્વૈતભાવાચી વાર્તા ।
નેણેં તો પંડુસુતા । સાત્વિક ત્યાગુ

ઐસેનિ કર્મેં પાર્થા । ત્યજિલીં ત્યજિતી સર્વથા ।
અધિકેં બાંધિતી અન્યથા । સાંડિલીં તરી

આણિ હાં ગા સવ્યસાચી । મૂર્તિ લાહોનિ દેહાચી ।
ખંતી કરિતી કર્માચી । તે ગાંવઢે ગા

મૃત્તિકેચા વીટુ । ઘેઊનિ કાય કરીલ ઘટુ ? ।
કેઉતા તાથુ પટુ । સાંડીલ તો ?

તેવીંચિ વન્હિત્વ આંગીં । આણિ ઉબે ઉબગણેં આગી ।
કીં તો દીપુ પ્રભેલાગીં । દ્વેષુ કરીલ કાઈ ?

હિંગુ ત્રાસિલા ઘાણી । તરી કૈચેં સુગંધત્વ આણી ? ।
દ્રવપણ સાંડૂનિ પાણી । કેં રાહે તેં ?

તૈસા શરીરાચેનિ આભાસેં । નાંદતુ જંવ અસે ।
તંવ કર્મત્યાગાચેં પિસેં । કાઇસેં તરી ?

આપણ લાવિજે ટિળા । મ્હણૌનિ પુસોં યે વેળોવેળા ।
મા ઘાલી ફેડી નિડળા । કાં કરૂં યે ગા ?

તૈસેં વિહિત સ્વયેં આદરિલેં । મ્હણૌનિ ત્યજૂં યે ત્યજિલેં ।
પરી કર્મચિ દેહ આતલેં । તેં કાં સાંડીલ ગા ?

જેં શ્વાસોચ્છ્વાસવરી । હોત નિજેલિયાહીવરી ।
કાંહીં ન કરણેંયાચિ પરી । હોતી જયાચી

યા શરીરાચેનિ મિસકેં । કર્મચી લાગલેં અસિકેં ।
જિતાં મેલયા ન ઠાકે । ઇયા રીતી

યયા કર્માતેં સાંડિતી પરી । એકીચિ તે અવધારીં ।
જે કરિતાં ન જાઇજે હારીં । ફળશેચિયે

કર્મફળ ઈશ્વરીં અર્પે । તત્પ્રસાદેં બોધુ ઉદ્દીપેં ।
તેથ રજ્જુજ્ઞાનેં લોપે । વ્યાળશંકા

તેણેં આત્મબોધેં તૈસેં । અવિદ્યેસીં કર્મ નાશે ।
પાર્થા ત્યજિજે જૈં ઐસેં । તૈં ત્યજિલેં હોય

મ્હણૌનિ ઇયાપરી જગીં । કર્મેં કરિતાં માનૂં ત્યાગી ।
યેર મુર્છને નાંવ રોગી । વિસાંવા જૈસા

તૈસા કર્મીં શિણે એકીં । તો વિસાંવો પાહે આણિકીં ।
દાંડેયાચે ઘાય બુકી । ધાડણેં જૈસેં

પરી હેં અસો પુઢતી । તોચિ ત્યાગી ત્રિજગતીં ।
જેણેં ફળત્યાગેં નિષ્કૃતી । નેલેં કર્મ

યે઱હવીં તરી ધનંજયા । ત્રિવિધા કર્મફળા ગા યયા ।
સમર્થ તે કીં ભોગાવયા । જે ન સાંડિતીચિ આશા

આપણચિ વિઊનિ દુહિતા । કીં ન મમ મ્હણે પિતા ।
તો સુટે કીં પ્રતિગ્રહીતા । જાંવઈ શિરકે

વિષાચે આગરહી વાહતી । તેં વિકિતાં સુખેં લાભે જિતી ।
યેર નિમાલેં જે ઘેતી । વેંચોનિ મોલેં

તૈસેં કર્તા કર્મ કરૂ । અકર્તા ફળાશા ન ધરૂ ।
એથ ન શકે આવરૂં । દોહીંતેં કર્મ

વાટે પિકલિયા રુખાચેં । ફળ અપેક્ષી તયાચેં ।
તેવીં સાધારણ કર્માચેં । ફળ ઘે તયા

પરી કરૂનિ ફળ નેઘે । તો જગાચ્યા કામીં ન રિઘે ।
જે ત્રિવિધ જગ અવઘેં । કર્મફળ હેં

દેવ મનુષ્ય સ્થાવર । યયા નાંવ જગડંબર ।
આણિ હે તંવ તિન્હી પ્રકાર । કર્મફળાંચે

તેંચિ એક ગા અનિષ્ટ । એક તેં કેવળ ઇષ્ટ ।
આણિ એક ઇષ્ટાનિષ્ટ । ત્રિવિધ ઐસેં

પરી વિષયમંતીં બુદ્ધી । આંગીં સૂનિ અવિધી ।
પ્રવર્તતી જે નિષિદ્ધીં । કુવ્યાપારીં

તેથ કૃમિ કીટ લોષ્ટ । હે દેહ લાહતી નિકૃષ્ટ ।
તયા નામ તેં અનિષ્ટ । કર્મફળ

કાં સ્વધર્મા માનુ દેતાં । સ્વાધિકારુ પુઢાં સૂતાં ।
સુકૃત કીજે પુસતાં । આમ્નાયાતેં

તૈં ઇંદ્રાદિક દેવાંચીં । દેહેં લાહિજતી સવ્યસાચી ।
તયા કર્મફળા ઇષ્ટાચી । પ્રસિદ્ધિ ગા

આણિ ગોડ આંબટ મિળે । તેથ રસાંતર ફરસાળેં ।
ઉઠી દોંહી વેગળેં । દોહીં જિણતેં

રેચકુચિ યોગવશેં । હોય સ્તંભાવયાદોષેં ।
તેવીં સત્યાસત્ય સમરસેં । સત્યાસત્યચિ જિણિજે

મ્હણૌનિ સમભાગેં શુભાશુભેં । મિળોનિ અનુષ્ઠાનાચેં ઉભેં ।
તેણેં મનુષ્યત્વ લાભે । તેં મિશ્ર ફળ

ઐસેં ત્રિવિધ યયા ભાગીં । કર્મફળ માંડલેસેં જગીં ।
હેં ન સાંડી તયાં ભોગીં । જેં સૂદલે આશા

જેથેં જિવ્હેચા હાતુ ફાંટે । તંવ જેવિતાં વાટે ગોમટેં ।
મગ પરીણામીં શેવટેં । અવશ્ય મરણ

સંવચોરમૈત્રી ચાંગ । જંવ ન પવિજે તેં દાંગ ।
સામાન્યા ભલી આંગ । ન શિવે તંવ

તૈસીં કર્મેં કરિતાં શરીરીં । લાહતી મહત્ત્વાચી ફરારી ।
પાઠીં નિધનીં એકસરી । પાવતી ફળેં

તૈસા સમર્થુ આણિ ઋણિયા । માગોં આલા બાઇણિયા ।
ન લોટે તૈસા પ્રાણિયા । પડે તો ભોગુ

મગ કણિસૌનિ કણુ ઝડે । તો વિરૂઢલા કણિસા ચઢે ।
પુઢતી ભૂમી પડે । પુઢતી ઉઠી

તૈસેં ભોગીં જેં ફળ હોય । તેં ફળાંતરેં વીત જાય ।
ચાલતાં પાવો પાય । જિણિજે જૈસા

ઉતારાચિયે સાંગડી । ઠાકે તે ઐલીચ થડી ।
તેવીં ન મુકીજતી વોઢી । ભોગ્યાચિયે

પૈં સાધ્યસાધનપ્રકારેં । ફળભોગુ તો પસરે ।
એવં ગોંવિલે સંસારેં । અત્યાગી તે

યે઱હવીં જાઈચિયાં ફુલાં ફાંકણેં । ત્યાચિ નામ જૈસેં સુકણેં ।
તૈસેં કર્મમિષેં ન કરણેં । કેલેં જિહીં

બીજચિ વરોસિ વેંચે । તેથ વાઢતી કુળવાડી ખાંચે ।
તેવીં ફળત્યાગેં કર્માચેં । સારિલેં કામ

તે સત્વશુદ્ધિ સાહાકારેં । ગુરુકૃપામૃતતુષારેં ।
સાસિન્નલેનિ બોધેં વોસરે । દ્વૈતદૈન્ય

તેવ્હાં જગદાભાસમિષેં । સ્ફુરે તેં ત્રિવિધ ફળ નાશે ।
એથ ભોક્તા ભોગ્ય આપૈસેં । નિમાલેં હેં

ઘડે જ્ઞાનપ્રધાનુ હા ઐસા । સંન્યાસુ જયાં વીરેશા ।
તેચિ ફલભોગ સોસા । મુકલે ગા

આણિ યેણેં કીર સંન્યાસેં । જૈં આત્મરૂપીં દિઠી પૈસે ।
તૈં કર્મ એક ઐસેં । દેખણેં આહે ?

પડોનિ ગેલિયા ભિંતી । ચિત્રાંચી કેવળ હોય માતી ।
કાં પાહાલેયા રાતી । આંધારેં ઉરે ?

જૈં રૂપચિ નાહીં ઉભેં । તૈં સાઉલી કાહ્યાચી શોભે ? ।
દર્પણેવીણ બિંબેં । વદન કેં પાં ?

ફિટલિયા નિદ્રેચા ઠાવો । કૈચા સ્વપ્નાસિ પ્રસ્તાવો ? ।
મગ સાચ કા વાવો । કોણ મ્હણે ?

તૈસેં ગા સંન્યાસેં યેણેં । મૂળ અવિદ્યેસીચિ નાહીં જિણેં ।
મા તિયેચેં કાર્ય કોણેં । ઘેપે દીજે ?

મ્હણૌનિ સંન્યાસી યે પાહીં । કર્માચી ગોઠી કીજેલ ખઈ ।
પરી અવિદ્યા આપુલામ્ દેહીં । આહે જૈ કાં

જૈં કર્તેપણાચેનિ થાંવેં । આત્મા શુભાશુભીં ધાંવેં ।
દૃષ્ટિ ભેદાચિયે રાણિવે । રચલીસે જૈં

તૈં તરી ગા સુવર્મા । બિજાવળી આત્મયા કર્મા ।
અપાડેં જૈસી પશ્ચિમા । પૂર્વેસિ કાં

નાતરી આકાશા કા આભાળા । સૂર્યા આણિ મૃગજળા ।
બિજાવળી ભૂતળા । વાયૂસિ જૈસી

પાંઘરૌનિ નઈચેં ઉદક । અસે નઈચિમાજીં ખડક ।
પરી જાણિજે કા વેગળિક । કોડીચી તે

હો કાં ઉદકાજવળી । પરી સિનાનીચિ તે બાબુળી ।
કાય સંગાસ્તવ કાજળી । દીપુ મ્હણોં યે ?

જરી ચંદ્રીં જાલા કલંકુ । તરી ચંદ્રેસીં નવ્હે એકુ ।
આહે દૃષ્ટી ડોળ્યાં વિવેકુ । અપાડુ જેતુલા

નાના વાટા વાટે જાતયા । વોઘા વોઘીં વાહાતયા ।
આરસા આરસાં પાહાતયા । અપાડુ જેતુલા

પાર્થા ગા તેતુલેનિ માનેં । આત્મેંનિસીં કર્મ સિનેં ।
પરી ઘેવવિજે અજ્ઞાનેં । તેં કીર ઐસેં

વિકાશેં રવીતેં ઉપજવી । દ્રુતી અલીકરવી ભોગવી ।
તે સરોવરીં કાં બરવી । અબ્જિની જૈસી

પુઢતપુઢતી આત્મક્રિયા । અન્યકારણકાચિ તૈશિયા ।
કરૂં પાંચાંહી તયાં । કારણાં રૂપ

આણિ પાંચહી કારણેં તિયેં । તૂંહી જાણસીલ વિપાયેં ।
જેં શાસ્ત્રેં ઉભઊની બાહે । બોલતી તયાંતે

વેદરાયાચિયા રાજધાનીં । સાંખ્યવેદાંતાચ્યા ભુવનીં ।
નિરૂપણાચ્યા નિશાણધ્વનીં । ગર્જતી જિયેં

જેં સર્વકર્મસિદ્ધીલાગીં । ઇયેંચિ મુદ્દલેં હો જગીં ।
તેથ ન સુવાવા અભંગીં । આત્મરાજુ

હ્યા બોલાચિ ડાંગુરટી । તિયેં પ્રસિદ્ધીચિ આલી કિરીટી ।
મ્હણૌનિ તુઝ્યા હન કર્ણપુટીં । વસોં હેં કાજ

આણિ મુખાંતરીં આઇકિજે । તૈસેં કાયસેં હેં ઓઝેં ।
મી ચિદ્રત્ન તુઝેં । અસતાં હાતીં

દર્પણુ પુઢાં માંડલેયા । કાં લોકાંચિયાં ડોળયાં ।
માનુ દ્યાવા પહાવયા । આપુલેં નિકેં

ભક્ત જૈસેનિ જેથ પાહે । તેથ તેં તેંચિ હોત જાયે ।
તો મી તુઝેં જાહાલોં આહેં । ખેળણેં આજી

ઐસેં હેં પ્રીતીચેનિ વેગેં । દેવો બોલતાં સે નેઘે ।
તંવ આનંદામાજીં આંગેં । વિરતસે યેરુ

ચાંદિણિયાચા પડિભરુ । હોતાં સોમકાંતાચા ડોંગરુ ।
વિઘરોનિ સરોવરુ । હોં પાહે જૈસા

તૈસેં સુખ આણિ અનુભૂતી । યા ભાવાંચી મોડૂનિ ભિંતી ।
આતલેં અર્જુનાકૃતિ । સુખચિ જેથ

તેથ સમર્થુ મ્હણૌનિ દેવા । અવકાશુ જાહલા આઠવા ।
મગ બુડતયાચા ધાંવા । જીવેં કેલા

અર્જુના યેસણેં ધેંડેં । પ્રજ્ઞા પસરેંસીં બુડે ।
આલેં ભરતેં એવઢેં । તેં કાઢૂનિ પુઢતી

દેવો મ્હણે હાં ગા પાર્થા । તૂં આપણપેં દેખ સર્વથા ।
તંવ શ્વાસૂનિ યેરેં માથા । તુકિયેલા

મ્હણે જાણસી દાતારા । મી તુજશીં વ્યક્તિશેજારા ।
ઉબગલા આજી એકાહારા । યેવોં પાહેં

તયાહી હા ઐસા । લોભેં દેતસાં જરી લાલસા ।
તરી કાં જી ઘાલીતસાં । આડ આડ જીવા ?

તેથ શ્રીકૃષ્ણ મ્હણતી નિકેં । અદ્યાપિ નાહીં મા ઠાઊકેં ।
વેડયા ચંદ્રા આણિ ચંદ્રિકે । ન મિળણેં આહે ?

આણિ હાહી બોલોનિ ભાવો । તુજ દાઊં આમ્હી ભિવોં ।
જે રુસતાં બાંધે થાંવો । તેં પ્રેમ ગા હેં

એથ એકમેકાંચિયે ખુણેં । વિસંવાદુ તંવચિ જિણેં ।
મ્હણૌનિ અસો હેં બોલણેં । ઇયેવિષયીંચેં

મગ કૈશી કૈશી તે આતાં । બોલત હોતોં પંડુસુતા ।
સર્વ કર્મા ભિન્નતા । આત્મેનિસીં

તંવ અર્જુન મ્હણે દેવેં । માઝિયે મનીંચેંચિ સ્વભાવેં ।
પ્રસ્તાવિલેં બરવેં । પ્રમેય તેં જી

જેં સકળ કર્માચેં બીજ । કારણપંચક તુજ ।
સાંગેન ઐસી પૈજ । ઘેતલી કાં

આણિ આત્મયા એથ કાંહીં । સર્વથા લાગુ નાહીં ।
હેં પુઢારલાસિ તે દેઈં । લાહાણેં માઝેં

યયા બોલા વિશ્વેશેં । મ્હણિતલેં તોષેં બહુવસે ।
ઇયેવિષયીં ધરણેં બૈસે। ઐસેં કેં જોડે ?

તરી અર્જુના નિરૂપિજેલ । તેં કીર ભાષેઆંતુલ ।
પરી મેચુ યે હોઈજેલ । ઋણિયા તુજ

તંવ અર્જુન મ્હણે દેવો । કાઈ વિસરલે માગીલ ભાવો ? ।
ઇયે ગોંઠીસ કીં રાખત આહોં । મીતૂંપણ જી ?

એથ શ્રીકૃષ્ણ મ્હણતી હો કાં । આતાં અવધાનાચા પસરુ નિકા ।
કરૂનિયાં આઇકા । પુઢારલોં તેં

તરી સત્યચિ ગા ધનુર્ધરા । સર્વકર્માંચા ઉભારા ।
હોતસે બહિરબાહિરા । કરણીં પાંચેં

આણિ પાંચ કારણ દળવાડેં । જિહીં કર્માકારુ માંડે ।
તે હેતુસ્તવ ઘડે । પાંચ આથી

યેર આત્મતત્ત્વ ઉદાસીન । તેં ના હેતુ ના ઉપાદાન ।
ના તે અંગેં કરી સંવાહન । કર્મસિદ્ધીચેં

તેથ શુભાશુભીં અંશીં । નિફજતી કર્મેં ઐસીં ।
રાતી દિવો આકાશીં । જિયાપરી

તોય તેજ ધૂમુ । યયાં વાયૂસીં સંગમુ ।
જાલિયા હોય અભ્રાગમુ । વ્યોમ તેં નેણેં

નાના કાષ્ઠીં નાવ મિળે । તે નાવાડેનિ ચળે ।
ચાલવિજે અનિળેં । ઉદક તેં સાક્ષી

કાં કવણે એકેં પિંડે । વેંચિતાં અવતરે ભાંડેં ।
મગ ભવંડીજે દંડેં । ભ્રમે ચક્ર

આણિ કર્તૃત્વ કુલાલાચેં । તેથ કાય તેં પૃથ્વીયેચેં ।
આધારાવાંચૂનિ વેંચે । વિચારીં પાં ।

હેંહિ અસો લોકાંચિયા । રાહાટી હોતાં આઘવિયા ।
કોણ કામ સવિતયા । આંગા આલેં ?

તૈસેં પાંચહેતુમિળણીં । પાંચેંચિ ઇહીં કારણીં ।
કીજે કર્મલતાંચી લાવણી । આત્મા સિના

આતાં તેંચિ વેગળાલીં । પાંચહી વિવંચૂં ગા ભલીં ।
તુકોનિ ઘેતલીં । મોતિયેં જૈસીં

તૈસીં યથા લક્ષણેં । આઇકેં કર્મ\-કારણેં ।
તરી દેહ હેં મી મ્હણેં । પહિલેં એથ

યયાતેં અધિષ્ઠાન ઐસેં । મ્હણિજે તેં યાચિ ઉદ્દેશેં ।
જે સ્વભોગ્યેંસીં વસે । ભોક્તા યેથ

ઇંદ્રિયાંચ્યા દાહેં હાતીં । જાચોનિયાં દિવોરાતી ।
સુખદુઃખેં પ્રકૃતી । જોડીજતી જિયેં

તિયેં ભોગાવયા પુરુખા । આન ઠાવોચિ નાહીં દેખા ।
મ્હણૌનિ અધિષ્ઠાનભાખા । બોલિજે દેહ

હેં ચોવિસાંહી તત્વાંચેં । કુટુંબઘર વસ્તીચેં ।
તુટે બંધમોક્ષાચેં । ગુંથાડે એથ

કિંબહુના અવસ્થાત્રયા । હેં અધિષ્ઠાન ધનંજયા ।
મ્હણૌનિ દેહા યયા । હેંચિ નામ

આણિ કર્તા હેં દુજેં । કર્માચેં કારણ જાણિજે ।
પ્રતિબિંબ મ્હણિજે । ચૈતન્યાચેં જેં

આકાશચિ વર્ષે નીર । તેં તળવટીં બાંધે નાડર ।
મગ બિંબોનિ તદાકાર । હોય જેવીં

કાં નિદ્રાભરેં બહુવેં । રાયા આપણપેં ઠાઉવેં નવ્હે ।
મગ સ્વપ્નીંચિયે સામાવે । રંકપણીં

તૈસેં આપુલેનિ વિસરેં । ચૈતન્યચિ દેહાકારેં ।
આભાસોનિ આવિષ્કરેં । દેહપણેં જેં

જયા વિસરાચ્યા દેશીં । પ્રસિદ્ધિ ગા જીવુ ઐસી ।
જેણેં ભાષ કેલી દેહેંસી । આઘવાવિષયીં

પ્રકૃતિ કરી કર્મેં । તીં મ્યાં કેલીં મ્હણે ભ્રમેં ।
યેથ કર્તા યેણેં નામેં । બોલિજે જીવુ

મગ પાતેયાંચ્યા કેશીં । એકીચ ઉઠી દિઠી જૈસી ।
મોકળી ચવરી ઐસી । ચિરીવ ગમે

કાં ઘરાઆંતુલ એકુ । દીપાચા તો અવલોકુ ।
ગવાક્ષભેદેં અનેકુ । આવડે જેવીં

કાં એકુચિ પુરુષુ જૈસા । અનુસરત નવાં રસાં ।
નવવિધુ ઐસા । આવડોં લાગે

તેવીં બુદ્ધીચેં એક જાણણેં । શ્રોત્રાદિભેદેં યેણેં ।
બાહેરી ઇંદ્રિયપણેં । ફાંકે જેં કાં

તેં પૃથગ્વિધ કરણ । કર્માચેં ઇયા કારણ ।
તિસરેં ગા જાણ । નૃપનંદના

આણિ પૂર્વપશ્ચિમવાહણીં । નિઘાલિયા વોઘાચિયા મિળણી ।
હોય નદી નદ પાણી । એકચિ જેવીં

તૈસી ક્રિયાશક્તિ પવનીં । અસે જે અનપાયિની ।
તે પડિલી નાનાસ્થાનીં । નાના હોય

જૈં વાચે કરી યેણેં । તૈં તેંચિ હોય બોલણેં ।
હાતા આલી તરી ઘેણેં । દેણેં હોય

અગા ચરણાચ્યા ઠાયીં । તરી ગતિ તેચિ પાહીં ।
અધોદ્વારીં દોહીં । ક્ષરણેં તેચિ

કંદૌનિ હૃદયવરી । પ્રણવાચી ઉજરી ।
કરિતાં તેચિ શરીરીં । પ્રાણુ મ્હણિજે

મગ ઉર્ધ્વીંચિયા રિગાનિગા । પુઢતી તેચિ શક્તિ પૈં ગા ।
ઉદાનુ ઐસિયા લિંગા । પાત્ર જાહલી

અધોરંધ્રાચેનિ વાહેં । અપાનુ હેં નામ લાહે ।
વ્યાપકપણેં હોયે । વ્યાનુ તેચિ

આરોગિલેનિ રસેં । શરીર ભરી સરિસેં ।
આણિ ન સાંડિતાં અસે । સર્વસંધીં

ઐસિયા ઇયા રાહટીં । મગ તેચિ ક્રિયા પાઠીં ।
સમાન ઐસી કિરીટી । બોલિજે ગા

આણિ જાંભઈ શિંક ઢેંકર । ઐસૈસા હોતસે વ્યાપાર ।
નાગ કૂર્મ કૃકર । ઇત્યાદિ હોય

એવં વાયૂચી હે ચેષ્ટા । એકીચિ પરી સુભટા ।
વર્તનાસ્તવ પાલટા । યેતસે જે

તેં ભેદલી વૃત્તિપંથેં । વાયુશક્તિ ગા એથેં ।
કર્મકારણ ચૌથેં । ઐસેં જાણ

આણિ ઋતુ બરવા શારદુ । શારદીં પુઢતી ચાંદુ ।
ચંદ્રી જૈસા સંબંધુ । પૂર્ણિમેચા

કાં વસંતીં બરવા આરામુ । આરામીંહી પ્રિયસંગમુ ।
સંગમીં આગમુ । ઉપચારાંચા

નાના કમળીં પાંડવા । વિકાસુ જૈસા બરવા ।
વિકાસીંહી યાવા । પરાગાચા

વાચે બરવેં કવિત્વ । કવિત્વીં બરવેં રસિકત્વ ।
રસિકત્વીં પરતત્વ । સ્પર્શુ જૈસા

તૈસી સર્વવૃત્તિવૈભવીં । બુદ્ધિચિ એકલી બરવી ।
બુદ્ધિહી બરવ નવી । ઇંદ્રિયપ્રૌઢી

ઇંદ્રિયપ્રૌઢીમંડળા । શૃંગારુ એકુચિ નિર્મળા ।
જૈં અધિષ્ઠાત્રિયાં કાં મેળા । દેવતાંચા જો

મ્હણૌનિ ચક્ષુરાદિકીં દાહેં । ઇંદ્રિયાં પાઠીં સ્વાનુગ્રહેં ।
સૂર્યાદિકાં કાં આહે । સુરાંચેં વૃંદ

તેં દેવવૃંદ બરવેં । કર્મકારણ પાંચવેં ।
અર્જુના એથ જાણાવેં । દેવો મ્હણે

એવં માને તુઝિયે આયણી । તૈસી કર્મજાતાંચી હે ખાણી ।
પંચવિધ આકર્ણીં । નિરૂપિલી

આતાં હેચિ ખાણી વાઢે । મગ કર્માચી સૃષ્ટિ ઘડે ।
જિહીં તે હેતુહી ઉઘડે । દાઊં પાંચૈ

તરી અવસાંત આલી માધવી । તે હેતુ હોય નવપલ્લવીં ।
પલ્લવ પુષ્પપુંજ દાવી । પુષ્પ ફળાતેં

કાં વાર્ષિયે આણિજે મેઘુ । મેઘેં વૃષ્ટિપ્રસંગુ ।
વૃષ્ટીસ્તવ ભોગુ । સસ્યસુખાચા

નાતરી પ્રાચી અરુણાતેં વિયે । અરુણેં સૂર્યોદયો હોયે ।
સૂર્યેં સગળા પાહે । દિવો જૈસા

તૈસેં મન હેતુ પાંડવા । હોય કર્મસંકલ્પભાવા ।
તો સંકલ્પુ લાવી દિવા । વાચેચા ગા

મગ વાચેચા તો દિવટા । દાવી કૃત્યજાતાંચિયા વાટા ।
તેવ્હાં કર્તા રિગે કામઠાં । કર્તૃત્વાચ્યા

તેથ શરીરાદિક દળવાડેં । શરીરાદિકાં હેતુચિ ઘડે ।
લોહકામ લોખંડેં । નિર્વાળિજે જૈસેં

કાં તાંથુવાચા તાણા । તાંથુ ઘાલિતાં વૈરણા ।
તો તંતુચિ વિચક્ષણા । હોય પટુ

તૈસેં મનવાચાદેહાચેં । કર્મ મનાદિ હેતુચિ રચે ।
રત્નીં ઘડે રત્નાચેં । દળવાડેં જેવીં

એથ શરીરાદિકેં કારણેં । તેંચિ હેતુ કેવીં હેં કોણેં ।
અપેક્ષિજે તરી તેણેં । અવધારિજો

આઇકા સૂર્યાચિયા પ્રકાશા । હેતુ કારણ સૂર્યુચિ જૈસા ।
કાં ઊંસાચેં કાંડેં ઊંસા । વાઢી હેતુ

નાના વાગ્દેવતા વાનાવી । તૈં વાચાચિ લાગે કામવાવી ।
કાં વેદાં વેદેંચિ બોલાવી । પ્રતિષ્ઠા જેવીં

તૈસેં કર્મા શરીરાદિકેં । કારણ હેં કીર ઠાઉકેં ।
પરી હેંચિ હેતુ ન ચુકે । હેંહી એથ

આણિ દેહાદિકીં કારણીં । દેહાદિ હેતુ મિળણીં ।
હોય જયા ઉભારણી । કર્મજાતાં

તેં શાસ્ત્રાર્થેંં માનિલેયા । માર્ગા અનુસરે ધનંજયા ।
તરી ન્યાય તો ન્યાયા । હેતુ હોય

જૈસા પર્જન્યોદકાચા લોટુ । વિપાયેં ધરી સાળીચા પાટુ ।
તો જિરે પરી અચાટુ । ઉપયોગુ આથી

કાં રોષેં નિઘાલેં અવચટેં । પડિલેં દ્વારકેચિયા વાટે ।
તેં શિણે પરી સુનાટેં । ન વચિતી પદેં

તૈસેં હેતુકારણ મેળેં । ઉઠી કર્મ જેં આંધળેં ।
તેં શાસ્ત્રાચેં લાહે ડોળે । તૈં ન્યાય મ્હણિપે

ના દૂધ વાઢિતા ઠાવો પાવે । તંવ ઉતોનિ જાય સ્વભાવેં ।
તોહી વેંચુ પરી નવ્હે । વેંચિલેં તેં

તૈસેં શાસ્ત્રસાહ્યેંવીણ । કેલેં નોહે જરી અકારણ ।
તરી લાગો કાં નાગવણ । દાનલેખીં

અગા બાવન્ના વર્ણાંપરતા । કોણ મંત્રુ આહે પંડુસુતા ।
કાં બાવન્નહી નુચ્ચારિતાં । જીવુ આથી ?

પરી મંત્રાચી કડસણી । જંવ નેણિજે કોદંડપાણી ।
તંવ ઉચ્ચારફળ વાણી । ન પવે જેવીં

તેવીં કારણહેતુયોગેં । જેં બિસાટ કર્મ નિગે ।
તેં શાસ્ત્રાચિયે ન લગે । કાંસે જંવ

કર્મ હોતચિ અસે તેવ્હાંહી । પરી તેં હોણેં નવ્હે પાહીં ।
તો અન્યાયો ગા અન્યાયીં । હેતુ હોય

એવં પંચકારણા કર્મા । પાંચહી હેતુ હે સુમહિમા ।
આતાં એથેં પાહેં પાં આત્મા । સાંપડલા અસે ?

ભાનુ ન હોનિ રૂપેં જૈસીં । ચક્ષુરૂપાતેં પ્રકાશી ।
આત્મા ન હોનિ કર્મેં તૈસીં । પ્રકટિત અસે ગા

પૈં પ્રતિબિંબ આરિસા । દોન્હી ન હોનિ વીરેશા ।
દોહીંતેં પ્રકાશી જૈસા । ન્યાહાળિતા તો

કાં અહોરાત્ર સવિતા । ન હોનિ કરી પંડુસુતા ।
તૈસા આત્મા કર્મકર્તા । ન હોનિ દાવી

પરી દેહાહંમાન ભુલી । જયાચી બુદ્ધિ દેહીંચિ આતલી ।
તયા આત્મવિષયીં જાલી । મધ્યરાત્રી ગા

જેણેં ચૈતન્યા ઈશ્વરા બ્રહ્મા । દેહચિ કેલેં પરમસીમા ।
તયા આત્મા કર્તા હે પ્રમા । અલોટ ઉપજે

આત્માચિ કર્મકર્તા । હાહી નિશ્ચયો નાહીં તત્વતાં ।
દેહોચિ મી કર્મકર્તા । માનિતો સાચે

જે આત્મા મી કર્માતીતુ । સર્વકર્મસાક્ષિભૂતુ ।
હે આપુલી કહીં માતુ । નાયકેચિ કાનીં

મ્હણૌનિ ઉમપા આત્મયાતેં । દેહચિવરી મવિજે એથેં ।
વિચિત્ર કાઈ રાત્રિ દિવસાતેં । ડુડુળ ન કરી ?

પૈં જેણેં આકાશીંચા કહીં । સત્ય સૂર્યુ દેખિલા નાહીં ।
તો થિલ્લરીંચેં બિંબ કાઈ । માનૂ ન લાહે ?

થિલ્લરાચેનિ જાલેપણેં । સૂર્યાસિ આણી હોણેં ।
ત્યાચ્યા નાશીં નાશણેં । કંપેં કંપૂ

આણિ નિદ્રિસ્તા ચેવો નયે । તંવ સ્વપ્ન સાચ હોં લાહે ।
રજ્જુ નેણતાં સાપા બિહે । વિસ્મો કવણ ?

જંવ કવળ આથિ ડોળાં । તંવ ચંદ્રુ દેખાવા કીંં પિંવળા ।
કાય મૃગીંહીં મૃગજળા । ભાળાવેં નાહીં ?

તૈસા શાસ્ત્રગુરૂચેનિ નાંવે । જો વારાહી ટેંકોં નેદી સિવેં ।
કેવળ મૌઢ્યાચેનિચિ જીવેં । જિયાલા જો

તેણેં દેહાત્મદૃષ્ટીમુળેં । આત્મયા ઘાપે દેહાચેં જાળેં ।
જૈસા અભ્રાચા વેગુ કોલ્હેં । ચંદ્રીં માનીં

મગ તયા માનણયાસાઠીં । દેહબંદીશાળે કિરીટી ।
કર્માચ્યા વજ્રગાંઠી । કળાસે તો

પાહે પાં બદ્ધ ભાવના દૃઢા । નળિયેવરી તો બાપુડા ।
કાય મોકળેયાહી પાયાચા ચવડા । ન ઠકેચિ પુંસા ।

મ્હણૌનિ નિર્મળા આત્મસ્વરૂપીં । તો પ્રકૃતીચેં કેલેં આરોપી ।
તો કલ્પકોડીચ્યા માપીં । મવીચિ કર્મેં

આતા કર્મામાજીં અસે । પરી તયાતેં કર્મ ન સ્પર્શે ।
વડવાનળાતેં જૈસેં । સમુદ્રોદક

તૈસેંનિ વેગળેપણેં । જયાચેં કર્મીં અસણેં ।
તો કીર વોળખાવા કવણેં । તરી સાંગો

જે મુક્તાતેં નિર્ધારિતાં । લાભે આપલીચ મુક્તતા ।
જૈસી દીપેં દિસેં પાહતાં । આપલી વસ્તુ

નાતરી દર્પણુ જંવ ઉટિજે । તંવ આપણપયાં આપણ ભેટિજે ।
કાં તોય પાવતાં તોય હોઈજે । લવણેં જેંવીં

હેં અસો પરતોનિ માગુતેં । પ્રતિબિંબ પાહે બિંબાતેં ।
તંવ પાહણેં જાઉની આયિતેં । બિંબચિ હોય

તૈસેં હારપલેં આપણપેં પાવે । તૈં સંતાંતેં પાહતાં ગિંવસાવેં ।
મ્હણૌનિ વાનાવે ઐકાવે । તેચિ સદા

પરી કર્મીં અસોનિ કર્મેં । જો નાવરે સમેંવિષમેં ।
ચર્મચક્ષૂંચેનિ ચામેં । દૃષ્ટિ જૈસી

તૈસા સોડવલા જો આહે । તયાચેં રૂપ આતાં પાહેં ।
ઉપપત્તીચી બાહે । ઉભઊનિ સાંગોં

તરી અવિદ્યેચિયા નિદા । વિશ્વસ્વપ્નાચા હા ધાંદા ।
ભોગીત હોતા પ્રબુદ્ધા । અનાદિ જો

તો મહાવાક્યાચેનિ નાંવેં । ગુરુકૃપેચેનિ થાંવેં ।
માથાં હાતુ ઠેવિલા નવ્હે । થાપટિલા જૈસા

તૈસા વિશ્વસ્વપ્નેંસીં માયા । નીદ સાંડૂનિ ધનંજયા ।
સહસા ચેઇલા અદ્વયા\- । નંદપણેં જો

તેવ્હાં મૃગજળાચે પૂર । દિસતે એક નિરંતર ।
હારપતી કાં ચંદ્રકર । ફાંકતાં જૈસે

કાં બાળત્વ નિઘોનિ જાય । તૈં બાગુલા નાહીં ત્રાય ।
પૈં જળાલિયા ઇંધન ન હોય । ઇંધન જેવીં

નાના ચેવો આલિયા પાઠીં । તૈં સ્વપ્ન ન દિસે દિઠી ।
તૈસી અહં મમતા કિરીટી । નુરેચિ તયા

મગ સૂર્યુ આંધારાલાગીં । રિઘો કાં ભલતે સુરંગીં ।
પરી તો તયાચ્યા ભાગીં । નાહીંચિ જૈસા

તૈસા આત્મત્વેં વેષ્ટિલા હોયે । તો જયા જયા દૃશ્યાતેં પાહેં ।
તેં દૃષ્ય દ્રષ્ટેપણેંસીં હોત જાયે । તયાચેંચિ રૂપ

જૈસા વન્હિ જયા લાગે । તેં વન્હિચિ જાલિયા આંગેં ।
દાહ્યદાહકવિભાગેં । સાંડિજે તેં

તૈસા કર્માકારા દુજેયા । તો કર્તેપણાચા આત્મયા ।
આળુ આલા તો ગેલિયા । કાંહીં બાહીં જેં ઉરે

તિયે આત્મસ્થિતીચા જો રાવો । મગ તો દેહીં ઇયે જાણેલ ઠાવો ? ।
કાય પ્રલયાંબૂચા ઉન્નાહો । વોઘુ માની ?

તૈસી તે પૂર્ણ અહંતા । કાઈ દેહપણેં પંડુસુતા ।
આવરે કાઈ સવિતા । બિંબેં ધરિલા ?

પૈં મથૂનિ લોણી ઘેપે । તેં માગુતી તાકીં ઘાપે ।
તરી તેં અલિપ્તપણેં સિંપે । તેણેંસી કાઈ ?

નાના કાષ્ઠૌનિ વીરેશા । વેગળા કેલિયા હુતાશા ।
રાહે કાષ્ઠાચિયા માંદુસા । કોંડલેપણેં ?

કાં રાત્રીચિયા ઉદરાઆંતુ । નિઘાલા જો હા ભાસ્વતુ ।
તો રાત્રી ઐસી માતુ । ઐકે કાયી ?

તૈસેં વેદ્ય વેદકપણેંસી । પડિલેં કાં જયાચે ગ્રાસીં ।
તયા દેહ મી ઐસી । અહંતા કૈંચી ?

આણિ આકાશેં જેથેં જેથુની । જાઇજે તેથ અસે ભરોની ।
મ્હણૌનિ ઠેલેં કોંદોની । આપેંઆપ

તૈસેં જેં તેણેં કરાવેં । તો તેંચિ આહે સ્વભાવેં ।
મા કોણેં કર્મીં વેષ્ટાવેં । કર્તેપણેં ?

નુરેચિ ગગનાવીણ ઠાવો । નોહેચિ સમુદ્રા પ્રવાહો ।
નુઠીચિ ધ્રુવા જાવોં । તૈસેં જાહાલેં

ઐસેનિ અહંકૃતિભાવો । જયાચા બોધીં જાહલા વાવો ।
ત઱હી દેહા જંવ નિર્વાહો । તંવ આથી કર્મેં

વારા જરી વાજોનિ વોસરે । તરી તો ડોલ રુખીં ઉરે ।
કાં સેંદેં દ્રુતિ રાહે કાપુરેં । વેંચલેની

કાં સરલેયા ગીતાચા સમારંભુ । ન વચે રાહવલેપણાચા ક્ષોભુ ।
ભૂમી લોળોનિ ગેલિયા અંબુ । વોલ થારે

અગા માવળલેનિ અર્કેં । સંધ્યેચિયે ભૂમિકે ।
જ્યોતિદીપ્તિ કૌતુકેં । દિસે જૈસી

પૈં લક્ષ ભેદિલિયાહીવરી । બાણ ધાંવેચિ તંવવરી ।
જંવ ભરલી આથી ઉરી । બળાચી તે

નાના ચક્રીં ભાંડેં જાલેં । તેં કુલાલેં પરતેં નેલેં ।
પરી ભ્રમેંચિ તેં માગિલે । ભોવંડિલેપણેં

તૈસા દેહાભિમાનુ ગેલિયા । દેહ જેણેં સ્વભાવેં ધનંજયા ।
જાલેં તેં અપૈસયા । ચેષ્ટવીચ તેં

સંકલ્પેંવીણ સ્વપ્ન । ન લાવિતાં દાંગીચેં બન ।
ન રચિતાં ગંધર્વભુવન । ઉઠી જૈસેં

આત્મયાચેનિ ઉદ્યમેંવીણ । તૈસેં દેહાદિપંચકારણ ।
હોય આપણયાં આપણ । ક્રિયાજાત

પૈં પ્રાચીનસંસ્કારવશેં । પાંચહી કારણેં સહેતુકેં ।
કામવીજતી ગા અનેકેં । કર્માકારેં

તયા કર્મામાજીં મગ । સંહરો આઘવેં જગ ।
અથવા નવેં ચાંગ । અનુકરો

પરી કુમુદ કૈસેનિ સુકે । કૈસેં તેં કમળ ફાંકે ।
હીં દોન્હી રવી ન દેખે । જયાપરી

કાં વીજુ વર્ષોનિ આભાળ । ઠિકરિયા આતો ભૂતળ ।
અથવા કરૂં શાડ્વળ । પ્રસન્નાવૃષ્ટી

તરી તયા દોહીંતેં જૈસેં । નેણિજેચિ કાં આકાશેં ।
તૈસા દેહીંચ જો અસે । વિદેહદૃષ્ટી

તો દેહાદિકીં ચેષ્ટીં । ઘડતાં મોડતાં હે સૃષ્ટી ।
ન દેખે સ્વપ્ન દૃષ્ટી । ચેઇલા જૈસા

યે઱હવીં ચામાચે ડોળેવરી । જે દેખતી દેહચિવરી ।
તે કીર તો વ્યાપારી । ઐસેંચિ માનિતી

કાં તૃણાચા બાહુલા । જો આગરામેરેં ઠેવિલા ।
તો સાચચિ રાખતા કોલ્હા । માનિજે ના ?

પિસેંં નેસલેં કાં નાગવેં । હેં લોકીં યેઊનિ જાણાવેં ।
ઠાણોરિયાંચેં મવાવેં । આણિકીં ઘાય

કાં મહાસતીચે ભોગ । દેખે કીર સકળ જગ ।
પરી તે આગી ના આંગ । ના લોકુ દેખે

તૈસા સ્વસ્વરૂપેં ઉઠિલા । જો દૃશ્યેંસી દ્રષ્ટા આટલા ।
તો નેણેં કાય રાહટલા । ઇંદ્રિયગ્રામુ

અગા થોરીં કલ્લોળીં કલ્લોળ સાને । લોપતાં તિરીંચેનિ જનેં ।
એકીં એક ગિળિલેં હેં મનેં । માનિજે જ઱હી

ત઱હી ઉદકાપ્રતિ પાહીં । કોણ ગ્રસિતસે કાઈ ।
તૈસેં પૂર્ણા દુજેં નાહીં । જેં તો મારી

સુવર્ણાચિયા ચંડિકા । સુવર્ણશૂળેંચિ દેખા ।
સુવર્ણાચિયા મહિખા । નાશુ કેલા

તો દેવલવસિયા કડા । વ્યવહારુ ગમલા ફુડા ।
વાંચૂનિ શૂળ મહિષ ચામુંડા । સુવર્ણચિ તેં

પૈં ચિત્રીંચેં જળ હુતાંશુ । તો દૃષ્ટીચાચિ આભાસુ ।
પટીં આગી વોલાંશુ । દોન્હી નાહીં

મુક્તાચેં દેહ તૈસેં । હાલત સંસ્કારવશેં ।
તેં દેખોનિ લોક પિસે । કર્તા મ્હણતી

આણિ તયાં કરણેયા આંતુ । ઘડો તિહીં લોકાં ઘાતુ ।
પરી તેણેં કેલા હે માતુ । બોલોં નયે

અગા અંધારુચિ દેખાવા તેજેં । મગ તો ફેડી હેં બોલિજે ।
તૈસેં જ્ઞાનિયા નાહીં દુજેં । જેં તો મારી ।

મ્હણૌનિ તયાચિ બુદ્ધી । નેણે પાપપુણ્યાચી ગંધી ।
ગંગા મીનલિયા નદી । વિટાળુ જૈસા

આગીસી આગી ઝગટલિયા । કાય પોળે ધનંજયા ।
કીં શસ્ત્ર રુપે આપણયા । આપણચિ

તૈસેં આપણપયાપરતેં । જો નેણેં ક્રિયાજાતાતેં ।
તેથ કાય લિંપવી બુદ્ધીતેં । તયાચિયે

મ્હણૌનિ કાર્ય કર્તા ક્રિયા । હેં સ્વરૂપચિ જાહલેં જયા ।
નાહીં શરીરાદિકીં તયા । કર્મી બંધુ

જે કર્તા જીવ વિંદાણીં । કાઢૂનિ પાંચહી ખાણી ।
ઘડિત આહે કરણીં । આઉતીં દાહેં

તેથ ન્યાવો આણિ અન્યાવો । હા દ્વિવિધુ સાધૂનિ આવો ।
ઉભવિતા ન લવી ખેંવો । કર્મભુવનેં

યા થોરાડા કીર કામા । વિરજા નોહે આત્મા ।
પરી મ્હણસી હન ઉપક્રમા । હાતુ લાવી

તો સાક્ષી ચિદ્રૂપુ । કર્મપ્રવૃત્તીચા સંકલ્પુ ।
ઉઠી તો કાં નિરોપુ । આપણચિ દે ?

તરી કર્મપ્રવૃત્તીહીલાગીં । તયા આયાસુ નાહીં આંગીં ।
જે પ્રવૃત્તીચેહી ઉળિગીં । લોકુચિ આથી

મ્હણૌનિ આત્મયાચેં કેવળ । જો રૂપચિ જાહલા નિખિળ ।
તયા નાહીં બંદિશાળ । કર્માચિ હે

પરી અજ્ઞાનાચ્યા પટીં । અન્યથા જ્ઞાનાચેં ચિત્ર ઉઠી ।
તેથ ચિતારણી હે ત્રિપુટી । પ્રસિદ્ધ જે કાં

જેં જ્ઞાન જ્ઞાતા જ્ઞેય । હેં જગાચેં બીજ ત્રય ।
તે કર્માચી નિઃસંદેહ । પ્રવૃત્તિ જાણ

આતાં યયાચિ ગા ત્રયા । વ્યક્તિ વેગળાલિયા ।
આઇકેં ધનંજયા । કરૂં રૂપ

તરી જીવસૂર્યબિંબાચે । રશ્મી શ્રોત્રાદિકેં પાંચેં ।
ધાંવોનિ વિષયપદ્માચે । ફોડિતી મઢ

કીં જીવનૃપાચે વારુ ઉપલાણેં । ઘેઊનિ ઇંદ્રિયાંચીં કેકાણેં ।
વિષયદેશીંચેં નાગવણેં । આણીત જે

હેં અસો ઇહીં ઇંદ્રિયીં રાહાટે । જેં સુખદુઃખેંસીં જીવા ભેટે ।
તેં સુષુપ્તિકાલીં વોહટે । જેથ જ્ઞાન

તયા જીવા નાંવ જ્ઞાતા । આણિ જેં હેં સાંગિતલેં આતાં ।
તેંચિ એથ પંડુસુતા । જ્ઞાન જાણ

જેં અવિદ્યેચિયે પોટીં । ઉપજતખેંવો કિરીટી ।
આપણયાતેં વાંટી । તિહીં ઠાયીં

આપુલિયે ધાંવે પુઢાં । ઘાલૂનિ જ્ઞેયાચા ગુંડા ।
ઉભારી માગિલીકડાં । જ્ઞાતૃત્વાતેં

મગ જ્ઞાતયા જ્ઞેયા દોઘાં । તો નાંદણુકેચા બગા ।
માજીં જાલેનિ પૈં ગા । વાહે જેણેં

ઠાકૂનિ જ્ઞેયાચી શિંવ । પુરે જયાચી ધાંવ ।
સકળ પદાર્થાં નાંવ । સૂતસે જેં

તેં ગા સામાન્ય જ્ઞાન । યા બોઅલા નાહીં આન ।
જ્ઞેયાચેંહી ચિન્હ । આઇક આતાં

તરી શબ્દુ સ્પર્શુ । રૂપ ગંધ રસુ ।
હા પંચવિધ આભાસુ । જ્ઞેયાચા તો

જૈસેં એકેચિ ચૂતફળેં । ઇંદ્રિયાં વેગવેગળે ।
રસેં વર્ણેં પરીમળેં । ભેટિજે સ્પર્શેં

તૈસેં જ્ઞેય તરી એકસરેં । પરી જ્ઞાન ઇંદ્રિયદ્વારેં ।
ઘે મ્હણૌનિ પ્રકારેં । પાંચેં જાલેં

આણિ સમુદ્રીં વોઘાચેં જાણેં । સરે લાણીપાસીં ધાવણેં ।
કાં ફળીં સરે વાઢણેં । સસ્યાચેં જેવીં

તૈસેં ઇંદ્રિયાંચ્યા વાહવટીં । ધાંવતયા જ્ઞાના જેથ ઠી ।
હોય તેં ગા કિરીટી । વિષય જ્ઞેય

એવં જ્ઞાતયા જ્ઞાના જ્ઞેયા । તિહીં રૂપ કેલેં ધનંજયા ।
હે ત્રિવિધ સર્વ ક્રિયા\- । પ્રવૃત્તિ જાણ

જે શબ્દાદિ વિષય । હેં પંચવિધ જેં જ્ઞેય ।
તેંચિ પ્રિય કાં અપ્રિય । એકેપરીચેં

જ્ઞાન મોટકેં જ્ઞાતયા । દાવી ના જંવ ધનંજયા ।
તંવ સ્વીકારા કીં ત્યજાવયા । પ્રવર્તેચિ તો

પરી મીનાતેં દેખોનિ બકુ । જૈસા નિધાનાતેં રંકુ ।
કાં સ્ત્રી દેખોનિ કામુકુ । પ્રવૃત્તિ ધરી

જૈસેં ખાલારાં ધાંવે પાણી । ભ્રમર પુષ્પાચિયે ઘાણીં ।
નાના સુટલા સાંજવણીં । વત્સુચિ પાં

અગા સ્વર્ગીંચી ઉર્વશી । ઐકોનિ જેંવી માણુસીં ।
વરાતા લાવીજતી આકાશીં । યાગાંચિયા

પૈં પારિવા જૈસા કિરીટી । ચઢલા નભાચિયે પોટીં ।
પારવી દેખોનિ લોટી । આંગચિ સગળેં

હેં ના ઘનગર્જનાસરિસા । મયૂર વોવાંડે આકાશા ।
જ્ઞાતા જ્ઞેય દેખોનિ તૈસા । ધાંવચિ ઘે

મ્હણૌનિ જ્ઞાન જ્ઞેય જ્ઞાતા । હે ત્રિવિધ ગા પંડુસુતા ।
હોયચિ કર્મા સમસ્તાં । પ્રવૃત્તિ યેથ

પરી તેંચિ જ્ઞેય વિપાયેં । જરી જ્ઞાતયાતેં પ્રિય હોયે ।
તરી ભોગાવયા ન સાહે । ક્ષણહી વિલંબુ

નાતરી અવચટેં । તેંચિ વિરુદ્ધ હોઊનિ ભેટે ।
તરી યુગાંત વાટે । સાંડાવયા

વ્યાળા કાં હારા । વરપડા જાલેયા નરા ।
હરિખુ આણિ દરારા । સરિસાચિ ઉઠી

તૈસેં જ્ઞેય પ્રિયાપ્રિયેં । દેખિલેનિ જ્ઞાતયા હોયે ।
મગ ત્યાગ સ્વીકારીં વાહે । વ્યાપારાતેં

તેથ રાગી પ્રતિમલ્લાચા । ગોસાંવી સર્વદળાચા ।
રથુ સાંડૂનિ પાયાંચા । હોય જૈસા

તૈસેં જ્ઞાતેપણેં જેં અસે । તેં યે કર્તા ઐસિયે દશે ।
જેવિતેં બૈસલેં જૈસેં । રંધન કરૂં

કાં ભંવરેંચિ કેલા મળા । વરકલુચિ જાલા અંકસાળા ।
નાના દેવો રિગાલા દેઊળા\- । ચિયા કામા

તૈસા જ્ઞેયાચિયા હાંવા । જ્ઞાતા ઇંદ્રિયાંચા મેળાવા ।
રાહાટવી તેથ પાંડવા । કર્તા હોય

આણિ આપણ હૌની કર્તા । જ્ઞાના આણી કરણતા ।
તેથેં જ્ઞેયચિ સ્વભાવતાં । કાર્ય હોય

ઐસા જ્ઞાનાચિયે નિજગતિ । પાલટુ પડે ગા સુમતિ ।
ડોળ્યાચી શોભા રાતીં । પાલટે જૈસી

કાં અદૃષ્ટ જાલિયા ઉદાસુ । પાલટે શ્રીમંતાચા વિલાસુ ।
પુનિવેપાઠીં શીતાંશુ । પાલટે જૈસા

તૈસા ચાળિતાં કરણેં । જ્ઞાતા વેષ્ટિજે કર્તેપણેં ।
તેથીંચીં તિયેં લક્ષણેં । ઐક આતાં

તરી બુદ્ધિ આણિ મન । ચિત્ત અહંકાર હન ।
હેં ચતુર્વિધ ચિન્હ । અંતઃકરણાચેં

બાહ્ય ત્વચા શ્રવણ । ચક્ષુ રસના ઘ્રાણ ।
હેં પંચવિધ જાણ । ઇંદ્રિયેં ગા

તેથ આંતુલે તંવ કરણેં । કર્તા કર્તવ્યા ઘે ઉમાણેં ।
મગ તૈં જરી જાણેં । સુખા યેતેં

તરી બાહેરીલેં તિયેંહી । ચક્ષુરાદિકેં દાહાહી ।
ઉઠૌનિ લવલાહીં । વ્યાપારા સૂયે

મગ તો ઇંદ્રિયકદંંબુ । કરવિજે તંવ રાબુ ।
જંવ કર્તવ્યાચા લાભુ । હાતાસિ યે

ના તેં કર્તવ્ય જરી દુઃખેં । ફળેલ ઐસેં દેખે ।
તો લાવી ત્યાગમુખેં । તિયેં દાહાહી

મગ ફિટે દુઃખાચા ઠાવો । તંવ રાહાટવી રાત્રિદિવો ।
વિકણવાતેં કાં રાવો । જયાપરી

તૈસેનિ ત્યાગ સ્વીકારીં । વાહાતાં ઇંદ્રિયાંચી ધુરી ।
જ્ઞાતયાતેં અવધારીં । કર્તા મ્હણિપે

આણિ કર્તયાચ્યા સર્વ કર્મીં । આઉતાંચિયા પરી ક્ષમી ।
મ્હણૌનિ ઇંદ્રિયાંતેં આમ્હી । કરણેં મ્હણોં

આણિ હેચિ કરણેંવરી । કર્તા ક્રિયા જ્યા ઉભારી ।
તિયા વ્યાપે તેં અવધારીં । કર્મ એથ

સોનારાચિયા બુદ્ધિ લેણેં । વ્યાપે ચંદ્રકરીં ચાંદણેં ।
કાં વ્યાપે વેલ્હાળપણેં । વેલી જૈસી

નાના પ્રભા વ્યાપે પ્રકાશુ । ગોડિયા ઇક્ષુરસુ ।
હેં અસો અવકાશુ । આકાશીં જૈસા

તૈસેં કર્તયાચિયા ક્રિયા । વ્યાપલેં જેં ધનંજયા ।
તેં કર્મ ગા બોલાવયા । આન નાહીં

એવં કર્મ કર્તા કરણ । યા તિહીંચેંહી લક્ષણ ।
સાંગિતલેં તુજ વિચક્ષણ\- । શિરોમણી

એથ જ્ઞાતા જ્ઞાન જ્ઞેય । હેં કર્માચેં પ્રવૃત્તિત્રય ।
તૈસેંચિ કર્તા કરણ કાર્ય । હા કર્મસંચયો

વન્હીં ઠેવિલા અસે ધૂમુ । આથી બીજીં જેવીં દ્રુમુ ।
કાં મનીં જોડે કામુ । સદા જૈસા

તૈસા કર્તા ક્રિયા કરણીં । કર્માચેં આહે જિંતવણીં ।
સોનેં જૈસેં ખાણી । સુવર્ણાચિયે

મ્હણૌનિ હેં કાર્ય મી કર્તા । ઐસેં આથિ જેથ પંડુસુતા ।
તેથ આત્મા દૂરી સમસ્તા । ક્રિયાંપાસીં

યાલાગીં પુઢતપુઢતી । આત્મા વેગળાચિ સુમતી ।
આતાં અસો હે કિતી । જાણતાસિ તૂં

પરી સાંગિતલેં જેં જ્ઞાન । કર્મ કર્તા હન ।
તે તિન્હી તિહીં ઠાયીં ભિન્ન । ગુણીં આહાતી

મ્હણૌનિ જ્ઞાના કર્મા કર્તયા । પાતેજોં નયે ધનંજયા ।
જે દોની બાંધતી સોડાવયા । એકચિ પ્રૌઢ

તેં સાત્વિક ઠાઊવેં હોયે । તો ગુણભેદુ સાંગોં પાહે ।
જો સાંખ્યશાસ્ત્રીં આહે । ઉવાઇલા

જેં વિચારક્ષીરસમુદ્ર । સ્વબોધકુમુદિનીચંદ્ર ।
જ્ઞાનડોળસાં નરેંદ્ર । શાસ્ત્રાંચા જેં

કીં પ્રકૃતિપુરુષ દોની । મિસળલીં દિવોરજનીં ।
તિયેં નિવડિતાં ત્રિભુવનીં । માર્તંડુ જેં

જેથ અપારા મોહરાશી । તત્વાચ્યા માપીં ચોવિસીં ।
ઉગાણા ઘેઊનિ પરેશીં । સુરવાડિજે

અર્જુના તેં સાંખ્યશાસ્ત્ર । પઢે જયાચેં સ્તોત્ર ।
તેં ગુણભેદચરિત્ર । ઐસેં આહે

જે આપુલેનિ આંગિકેં । ત્રિવિધપણાચેનિ અંકેં ।
દૃશ્યજાત તિતુકેં । અંકિત કેલેં

એવં સત્વરજતમા । તિહીંચી એવઢી અસે મહિમા ।
જેં ત્રૈવિધ્ય આદી બ્રહ્મા । અંતીં કૃમી

પરી વિશ્વીંચી આઘવી માંદી । જેણેં ભેદલેનિ ગુણભેદીં ।
પડિલી તેં તંવ આદી । જ્ઞાન સાંગો

જે દિઠી જરી ચોખ કીજે । તરી ભલતેંહી ચોખ સુજે ।
તૈસેં જ્ઞાનેં શુદ્ધેં લાહિજે । સર્વહી શુદ્ધ

મ્હણૌનિ તેં સાત્વિક જ્ઞાન । આતાં સાંગોં દે અવધાન ।
કૈવલ્યગુણનિધાન । શ્રીકૃષ્ણ મ્હણે

તરી અર્જુના ગા તેં ફુડેં । સાત્વિક જ્ઞાન ચોખડેં ।
જયાચ્યા ઉદયીં જ્ઞેય બુડે । જ્ઞાતેનિસીં

જૈસા સૂર્ય ન દેખે અંધારેં । સરિતા નેણિજતી સાગરેં ।
કાં કવળિલિયા ન ધરે । આત્મછાયા

તયાપરી જયા જ્ઞાના । શિવાદિ તૃણાવસાના ।
ઇયા ભૂતવ્યક્તિ ભિન્ના । નાડળતી

જૈસેં હાતેં ચિત્ર પાહાતાં । હોય પાણિયેં મીઠ ધુતાં ।
કાં ચેવોનિ સ્વપ્ના યેતાં । જૈસેં હોય

તૈસેં જ્ઞાનેં જેણેં । કરિતાં જ્ઞાતવ્યાતેં પાહાણેં ।
જાણતા ના જાણણેં । જાણાવેં ઉરે

પૈં સોનેં આટૂનિ લેણીં । ન કાઢિતી આપુલિયા આયણી ।
કાં તરંગ ન ઘેપતી પાણી । ગાળૂનિ જૈસેં

તૈસી જયા જ્ઞાનાચિયા હાતા । ન લગેચિ દૃશ્યપથા ।
તેં જ્ઞાન જાણ સર્વથા । સાત્વિક ગા

આરિસા પાહોં જાતાં કોડેં । જૈસેં પાહાતેંચિ કાં રિગે પુઢેં ।
તૈસેં જ્ઞેય લોટોનિ પડે । જ્ઞાતાચિ જેં

પુઢતી તેંચિ સાત્વિક જ્ઞાન । જેં મોક્ષલક્ષ્મીચેં ભુવન ।
હેં અસો ઐક ચિન્હ । રાજસાચેં

તરી પાર્થા પરીયેસ । તેં જ્ઞાન ગા રાજસ ।
જેં ભેદાચી કાંસ । ધરૂનિ ચાલે

વિચિત્રતા ભૂતાંચિયા । આપણ આંતોનિ ઠિકરિયા ।
બહુ ચકૈ જ્ઞાતયા । આણિલી જેણેં

જૈસેં સાચા રૂપાઆડ । ઘાલૂનિ વિસરાચેં કવાડ ।
મગ સ્વપ્નાચેં કાબાડ । ઓપી નિદ્રા

તૈસેં સ્વજ્ઞાનાચિયે પૌળી । બાહેરિ મિથ્યા મહીં ખળીં ।
તિહીં અવસ્થાંચિયા વહ્યાળી । દાવી જેં જીવા

અલંકારપણેં ઝાંકલેં । બાળા સોનેં કાં વાયાં ગેલેં ।
તૈસેં નામીં રૂપીં દુરાવલેં । અદ્વૈત જયા

અવતરલી ગાડગ્યાં ઘડાં । પૃથ્વી અનોળખ જાલી મૂઢાં ।
વન્હિ જાલા કાનડા । દીપત્વાસાઠીં

કાં વસ્ત્રપણાચેનિ આરોપેં । મૂર્ખાપ્રતિ તંતુ હારપે ।
નાના મુગ્ધા પટુ લોપે । દાઊનિ ચિત્ર

તૈશી જયા જ્ઞાના । જાણોનિ ભૂતવ્યક્તી ભિન્ના ।
ઐક્યબોધાચી ભાવના । નિમોનિ ગેલી

મગ ઇંધનીં ભેદલા અનળુ । ફુલાંવરી પરીમળુ ।
કાં જળભેદેં શકલુ । ચંદ્રુ જૈસા

તૈસેં પદાર્થભેદ બહુવસ । જાણોનિ લહાનથોર વેષ ।
આંતલેં તેં રાજસ । જ્ઞાન યેથ

આતાં તામસાચેંહી લિંગ । સાંગેન તેં વોળખ ચાંગ ।
ડાવલાવયા માતંગ\- । સદન જૈસેં

તરી કિરીટી જેં જ્ઞાન । હિંડે વિધીચેનિ વસ્ત્રેંહીન ।
શ્રુતિ પાઠમોરી નગ્ન । મ્હણૌનિ તયા

યેરીંહી શાસ્ત્ર બટિકરીં । જેં નિંદેચે વિટાળવરી ।
બોળવિલેંસે ડોંગરીં । મ્લેંચ્છધર્માચ્યા

જેં ગા જ્ઞાન ઐસેં । ગુણગ્રહેં તામસેં ।
ઘેતલેં ભવેં પિસેં । હોઊનિયાં

જેં સોયરિકેં બાધુ નેણેં । પદાર્થીં નિષેધુ ન મ્હણે ।
નિરોવિલેં જૈસેં સુણેં । શૂન્યગ્રામીં

તયા તોંડીં જેં નાડળે । કાં ખાતાં જેણેં પોળે ।
તેંચિ યેક વાળે । યેર ઘેણેચિ

પૈં સોનેં ચોરિતાં ઉંદિરુ । ન મ્હણે થરુવિથરુ ।
નેણે માંસખાઇરુ । કાળેં ગોરેં

નાના વનામાજીં બોહરી । કડસણી જેવીં ન કરી ।
કાં જીત મેલેં ન વિચારી । બૈસતાં માશી

અગા વાંતા કાં વાઢિલેયા । સાજુક કાં સડલિયા ।
વિવેકુ કાવળિયા । નાહીં જૈસા

તૈસેં નિષિદ્ધ સાંડૂનિ દ્યાવેં । કાં વિહિત આદરેં ઘ્યાવેં ।
હેં વિષયાંચેનિ નાંવેં । નેણેંચિ જેં

જેતુલેં આડ પડે દિઠી । તેતુલેં ઘેચિ વિષયાસાઠીં ।
મગ તેં સ્ત્રી\-દ્રવ્ય વાટી । શિશ્નોદરાં

તીર્થાતીર્થ હે ભાખ । ઉદકીં નાહીં સનોળખ ।
તૃષા વોળે તેંચિ સુખ । વાંચૂનિયાં

તયાચિપરી ખાદ્યાખાદ્ય । ન મ્હણે નિંદ્યાનિંદ્ય ।
તોંડા આવડે તેં મેધ્ય । ઐસાચિ બોધુ

આણિ સ્ત્રીજાત તિતુકેં । ત્વચેંદ્રિયેંચિ વોળખે ।
તિયેવિષયીં સોયરિકેં । એકચિ બોધુ

પૈં સ્વાર્થીં જેં ઉપકરે । તયાચિ નામ સોયિરેં ।
દેહસંબંધુ ન સરે । જિયે જ્ઞાનીં

મૃત્યૂચેં આઘવેંચિ અન્ન । આઘવેંચિ આગી ઇંધન ।
તૈસેં જગચિ આપલેં ધન । તામસજ્ઞાના

ઐસેનિ વિશ્વ સકળ । જેણેં વિષયોચિ માનિલેં કેવળ ।
તયા એક જાણ ફળ । દેહભરણ

આકાશપતિતા નીરા । જૈસા સિંધુચિ યેક થારા ।
તૈસેં કૃત્યજાત ઉદરા\- । લાગિંચિ બુઝે

વાંચૂનિ સ્વર્ગુ નરકુ આથી । તયા હેતુ પ્રવૃત્તિ નિવૃત્તી ।
ઇયે આઘવિયેચિ રાતી । જાણિવેચી જેં

જેં દેહખંડા નામ આત્મા । ઈશ્વર પાષાણપ્રતિમા ।
યયાપરૌતી પ્રમા । ઢળોં નેણેં

મ્હણે પડિલેનિ શરીરેં । કેલેનિસીં આત્મા સરે ।
મા ભોગાવયા ઉરે । કોણ વેષેં ।

ના ઈશ્વરુ પાહાતાં આહે । તો ભોગવી હેં જરી હોયે ।
તરી દેવચિ ખાયે । વિકૂનિયાં

ગાંવીંચેં દેવળેશ્વર । નિયામકચિ હોતી સાચાર ।
તરી દેશીંચે ડોંગર । ઉગે કાં અસતી ?

ઐસા વિપાયેં દેવો માનિજે । તરી પાષાણમાત્રચિ જાણિજે ।
આણિ આત્મા તંવ મ્હણિજે । દેહાતેંચિ

યેરેં પાપપુણ્યાદિકેં । તેં આઘવેંચિ કરોનિ લટિકેં ।
હિત માની અગ્નિમુખે । ચરણેં જેં કાં

જેં ચામાચે ડોળે દાવિતી । જેં ઇંદ્રિયેં ગોડી લાવિતી ।
તેંચિ સાચ હે પ્રતીતી । ફુડી જયા

કિંબહુના ઐસી પ્રથા । વાઢતી દેખસી પાર્થા ।
ધૂમાચી વેલી વૃથા । આકાશીં જૈસી

કોરડા ના વોલા । ઉપેગા આથી ગેલા ।
તો વાઢોનિ મોડલા । ભેંડુ જૈસા

નાના ઉંસાંચીં કણસેં । કાં નપુંસકેં માણુસેં ।
વન લાગલેં જૈસેં । સાબરીચેં

નાતરી બાળકાચેં મન । કાં ચોરાઘરીંચેં ધન ।
અથવા ગળાસ્તન । શેળિયેચે

તૈસેં જેં વાયાણેં । વોસાળ દિસે જાણણેં ।
તયાતેં મી મ્હણેં । તામસ જ્ઞાન

તેંહી જ્ઞાન ઇયા ભાષા । બોલિજે તો ભાવો ઐસા ।
જાત્યંધાચા કાં જૈસા । ડોળા વાડુ

કાં બધિરાચે નીટ કાન । અપેયા નામ પાન ।
તૈસેં આડનાંવ જ્ઞાન । તામસા તયા

હેં અસો કિતી બોલાવેં । તરી ઐસેં જેં દેખાવેં ।
તેં જ્ઞાન નોહે જાણાવેં । ડોળસ તમ

એવં તિહીં ગુણીં । ભેદલેં યથાલક્ષણીં ।
જ્ઞાન શ્રોતેશિરોમણી । દાવિલેં તુજ

આતાં યાચિ ત્રિપ્રકારા । જ્ઞાનાચેનિ ધનુર્ધરા ।
પ્રકાશેં હોતી ગોચરા । કર્તયાંચ્યા ક્રિયા

મ્હણૌનિ કર્મ પૈં ગા । અનુસરે તિહીં ભાગાં ।
મોહરે જાલિયા વોઘા । તોય જૈસે

તેંચિ જ્ઞાનત્રયવશેં । ત્રિવિધ કર્મ જેં અસે ।
તેથ સાત્વિક તંવ ઐસેં । પરીસે આધીં

તરી સ્વાધિકારાચેનિ માર્ગેંં । આલેં જેં માનિલેં આંગેં ।
પતિવ્રતેચેનિ પરીષ્વંગેં । પ્રિયાતેં જૈસેં

સાંવળ્યા આંગા ચંદન । પ્રમદાલોચનીં અંજન ।
તૈસેં અધિકારાસી મંડણ । નિત્યપણેં જેં

તેં નિત્ય કર્મ ભલેં । હોય નૈમિત્તિકીં સાવાઇલેં ।
સોનયાસિ જોડલેં । સૌરભ્ય જૈસેં

આણિ આંગા જીવાચી સંપત્તી । વેંચૂનિ બાળાચી કરી પાળતી ।
પરી જીવેં ઉબગણેં હેં સ્થિતી । ન પાહે માય

તૈસેં સર્વસ્વેં કર્મ અનુષ્ઠી । પરી ફળ ન સૂયે દિઠી ।
ઉખિતી ક્રિયા પૈઠી । બ્રહ્મીંચિ કરી

આણિ પ્રિય આલિયા સ્વભાવેં । શંબળ ઉરે વેંચે ઠાઉવેં ।
નવ્હે તૈસેં સત્પ્રસંગેં કરાવેં । પારુષે જરી

તરી અકરણાચેનિ ખેદેં । દ્વેષાતેં જીવીં ન બાંધે ।
જાલિયાચેનિ આનંદેં । ફુંજોં નેણેં

ઐસસિયા હાતવટિયા । કર્મ નિફજે જેં ધનંજયા ।
જાણ સાત્વિક હેં તયા । ગુણનામ ગા

યયાવરી રાજસાચેં । લક્ષણ સાંગિજેલ સાચેં ।
ન કરીં અવધાનાચેં । વાણેંપણ

તરી ઘરીં માતાપિતરાં । ધડ બોલી નાહીં સંસારા ।
યેર વિશ્વ ભરી આદરા । મૂર્ખુ જૈસા

કા તુળશીચિયા ઝાડા । દુરૂનિ ન ઘાપેં સિંતોડા ।
દ્રાક્ષીચિયા તરી બુડા । દૂધચિ લાવિજે

તૈસી નિત્યનૈમિત્તિકેં । કર્મેં જિયેં આવશ્યકેં ।
તયાંચેવિષયીં ન શકે । બૈસલા ઉઠૂં

યેરાં કામ્યાચેનિ તરી નાંવેં । દેહ સર્વસ્વ આઘવેં ।
વેચિતાંહી ન મનવે । બહુ ઐસેં

અગા દેવઢી વાઢી લાહિજે । તેથ મોલ દેતાં ન ધાઇજે ।
પેરિતાં પુરેં ન મ્હણિજે । બીજ જેવીં

કાં પરીસુ આલિયા હાતીં । લોહાલાગીં સર્વસંપત્તી ।
વેચિતાં યે ઉન્નતી । સાધકુ જૈસા

તૈસીં ફળેં દેખોનિ પુઢેં । કામ્યકર્મેં દુવાડેં ।
કરી પરી તેં થોકડેં । કેલેંહી માની

તેણેં ફળકામુકેં । યથાવિધી નેટકેં ।
કામ્ય કીજે તિતુકેં । ક્રિયાજાત

આણિ તયાહી કેલિયાચેં । તોંડીં લાવી દૌંડીચેં ।
કર્મી યા નાંવપાટાચેં । વાણેં સારી

તૈસા ભરે કર્માહંકારુ । મગ પિતા અથવા ગુરુ ।
તે ન મની કાળજ્વરુ । ઔષધ જૈસેં

તૈસેનિ સાહંકારેં । ફળાભિલાષિયેં નરેં ।
કીજે ગા આદરેં । જેં જેં કાંહીં

પરી તેંહી કરણેં બહુવસા । વળઘોનિ કરી સાયાસા ।
જીવનોપાવો કાં જૈસા । કોલ્હાટિયાંચા

એકા કણાલાગીં.ણ્ ઉંદિરુ । આસકા ઉપસે ડોંગરુ ।
કાં શેવાળોદ્દેશેં દર્દુરુ । સમુદ્રુ ડહુળી

પૈં ભિકેપરતેં ન લાહે । ત઱હી ગારુડી સાપુ વાહે ।
કાય કીજે શીણુચિ હોયે । ગોડુ યેકાં

હે અસો પરમાણૂચેનિ લાભેં । પાતાળ લંઘિતી વોળંબે ।
તૈસેં સ્વર્ગસુખલોભેં । વિચંબણેં જેં

તેં કામ્ય કર્મ સક્લેશ । જાણાવેં યેથ રાજસ ।
આતાં ચિન્હ પરિસ । તામસાચેં

તરી તેં ગા તામસ કર્મ । જેં નિંદેચેં કાળેં ધામ ।
નિષેધાચેં જન્મ । સાંચ જેણેં

જેં નિપજવિલ્યાપાઠીંં । કાંહીંચ ન દિસે દિઠી ।
રેઘ કાઢલિયા પોટીં । તોયાચે જેવીં

કાં કાંજી ઘુસળલિયા । કાં રાખોંડી ફુંકલિયા ।
કાંહીં ન દિસે ગાળિલિયા । વાળુઘાણા

નાના ઉપણિલિયા ભૂંસ । કાં વિંધિલિયા આકાશ ।
નાના માંડિલિયા પાશ । વારયાસી

હેં આવઘેંચિ જૈસેં । વાંઝેં હોઊનિ નાસે ।
જેં કેલિયા પાઠીં તૈસેં । વાયાંચિ જાય

યે઱હવીં નરદેહાહી યેવઢેં । ધન આટણીયે પડે ।
જેં કર્મ નિફજવિતાં મોડે । જગાચેં સુખ

જૈસા કમળવનીં ફાંસુ । કાઢિલિયા કાંટસુ ।
આપણ ઝિજે નાશુ । કમળાં કરી

કાં આપણ આંગેં જળે । આણિ નાગવી જગાચે ડોળે ।
પતંગુ જૈસા સળેં । દીપાચેનિ

તૈસેં સર્વસ્વ વાયાં જાવો । વરી દેહાહી હોય ઘાવો ।
પરી પુઢિલાં અપાવો । નિફજવિજે જેણેં

માશી આપણયાતેં ગિળવી । પરી પુઢીલા વાંતી શિણવી ।
તેં કશ્મળ આઠવી । આચરણ જેં

તેંહી કરાવયો દોષેં । મજ સામર્થ્ય અસે કીં નસે ।
હેંહીં પુઢીલ તૈસેં । ન પાહતાં કરી

કેવઢા માઝા ઉપાવો । કરિતાં કોણ પ્રસ્તાવો ।
કેલિયાહી આવો । કાય યેથ

ઇયે જાણિવેચી સોયે । અવિવેકાચેનિ પાયેં ।
પુસોનિયાં હોયે । સાટોપ કર્મીં

આપલા વસૌટા જાળુની । બિસાટે જૈસા વન્હી ।
કાં સ્વમર્યાદા ગિળોનિ । સિંધુ ઉઠી

મગ નેણેં બહુ થોડેં । ન પાહે માગેં પુઢેં ।
માર્ગામાર્ગ યેકવઢેં । કરીત ચાલે

તૈસેં કૃત્યાકૃત્ય સરકટિત । આપપર નુરવિત ।
કર્મ હોય તેં નિશ્ચિત । તામસ જાણ

ઐસી ગુણત્રયભિન્ના । કર્માચી ગા અર્જુના ।
હે કેલી વિવંચના । ઉપપત્તીંસીં

આતાં યયાચિ કર્મા ભજતાં । કર્માભિમાનિયા કર્તા ।
તો જીવુહી ત્રિવિધતા । પાતલા અસે

ચતુરાશ્રમવશેં । એકુ પુરુષુ ચતુર્ધા દિસે ।
કર્તયા ત્રૈવિધ્ય તૈસેં । કર્મભેદેં

તરી તયાં તિહીં આંતુ । સાત્વિક તંવ પ્રસ્તુતુ ।
સાંગેન દત્તચિત્તુ । આકર્ણીં તૂં

તરી ફળોદ્દેશેં સાંડિલિયા । વાઢતી જેવીં સરળિયા ।
શાખા કાં ચંદનાચિયા । બાવન્નયા

કાં ન ફળતાંહી સાર્થકા । જૈસિયા નાગલતિકા ।
તૈસિયા કરી નિત્યાદિકાં । ક્રિયા જો કાં

પરી ફળશૂન્યતા । નાહીં તયા વિફળતા ।
પૈં ફળાસીચિ પંડુસુતા । ફળેં કાયિસી ।

આણિ આદરેં કરી બહુવસેં । પરી કર્તા મી હેં નુમસે ।
વર્ષાકાળીંચેં જૈસેં । મેઘવૃંદ

તેવીંચિ પરમાત્મલિંગા । સમર્પાવયાજોગા ।
કર્મકલાપુ પૈં ગા । નિપજાવયા

તયા કાળાતેં નુલંઘણેં । દેશશુદ્ધિહી સાધણેં ।
કાં શાસ્ત્રાંચ્યા વાતીં પાહણેં । ક્રિયાનિર્ણયો

વૃત્તિ કરણેં યેકવળા । ચિત્ત જાવોં ન દેણેં ફળા ।
નિયમાંચિયા સાંખળા । વાહણેં સદા

હા નિરોધુ સાહાવયાલાગીં । ધૈર્યાચિયા ચાંગચાંગીં ।
ચિંતવણી જિતી આંગીં । વાહે જો કાં

આણિ આત્મયાચિયે આવડી । કર્મેં કરિતાં વરપડીં ।
દેહસુખાચિયે પરવડીં । યેવોં ન લાહે

આળસા નિદ્રા દુ઱હાવે । ક્ષુધા ન બાણવે ।
સુરવાડુ ન પાવે । આંગાચા ઠાવો

તંવ અધિકાધિક । ઉત્સાહો ધરી આગળીક ।
સોનેં જૈસેં પુટીં તુક । તુટલિયા કસીં

જરી આવડી આથી સાચ । તરી જીવિતહી સલંચ ।
આગીં ઘાલિતાં રોમાંચ । દેખિજતી સતિયે ।

મા આત્મયા યેવઢીયા પ્રિયા । વાલભેલા જો ધનંજયા ।
દેહહી સિદતાં તયા । કાય ખેદુ હોઈલ ?

મ્હણૌનિ વિષયસુરવાડુ તુટે । જંવ જંવ દેહબુદ્ધિ આટે ।
તંવ તંવ આનંદુ દુણવટે । કર્મીં જયા

ઐસેનિ જો કર્મ કરી । આણિ કોણે એકે અવસરીં ।
તેં ઠાકે ઐસી પરી । વાહે જરી

તરી કડાડીં લોટલા ગાડા । તો આપણપેં ન મની અવઘડા ।
તૈસા ઠાકલેનિહી થોડા । નોહે જો કાં

નાતરી આદરિલેં । અવ્યંગ સિદ્ધી ગેલેં ।
તરી તેંહી જિંતિલેં । મિરવૂં નેણેં

ઇયા ખુણા કર્મ કરિતાં । દેખિજે જો પંડુસુતા ।
તયાતેં મ્હણિપે તત્ત્વતાં । સાત્વિકુ કર્તા

આતાં રાજસા કર્તેયા । વોળખણેં હેં ધનંજયા ।
જે અભિલાષા જગાચિયા । વસૌટા તો

જૈસા ગાવીંચિયા કશ્મળા । ઉકરડા હોય યેકવળા ।
કાં સ્મશાનીં અમંગળા । આઘવયાંચી

તયા પરી જો અશેષા । વિશ્વાચિયા અભિલાષા ।
પાયપાખાળણિયા દોષાં । ઘરટા જાલા

મ્હણૌનિ ફળાચા લાગુ । દેખે જિયે અસલગુ ।
તિયે કર્મીં ચાંગુ । રોહો માંડી

આણિ આપણ જાલિયે જોડી । ઉપખોં નેદી કવડી ।
ક્ષણક્ષણા કુરોંડી । જીવાચી કરી

કૃપણુ ચિત્તીં ઠેવા આપુલા । તૈસા દક્ષુ પરાવિયા માલા ।
બકુ જૈસા ખુતલા । માસેયાસી

આણિ ગોંવી ગેલિયા જવળી । ઝગટલિયા અંગ ફાળી ।
ફળેં તરી આંતુ પોળી । બોરાંટી જૈસી

તૈસેં મનેં વાચા કાયેં । ભલતયા દુઃખ દેતુ જાયે ।
સ્વાર્થુ સાધિતાં ન પાહે । પરાચેં હિત

તેવીંચિ આંગેં કર્મીં । આચરણેં નોહે ક્ષમી ।
ન નિઘે મનોધર્મીં । અરોચકુ

કનકાચિયા ફળા । આંતુ માજ બાહેરી મૌળા ।
તૈસા સબાહ્ય દુબળા । શુચિત્વેં જો

આણિ કર્મજાત કેલિયા । ફળ લાહે જરી ધનંજયા ।
તરી હરિખેં જગા યયા । વાંકુલિયા વાયે

અથવા જેં આદરિલેં । હીનફળ હોય કેલેં ।
તરીં શોકેં તેણેં જિંતિલેં । ધિક્કારોં લાગે

કર્મીં રાહાટી ઐસી । જયાતેં હોતી દેખસી ।
તોચિ જાણ ત્રિશુદ્ધીસી । રાજસ કર્તા

આતાં યયા પાઠીં યેરુ । જો કુકર્માચા આગરુ ।
તોહી કરૂં ગોચરુ । તામસ કર્તા

તરી મિયાં લાગલિયા કૈસેં । પુઢીલ જળત અસે ।
હેં નેણિજે હુતાશેં । જિયાપરી

પૈં શસ્ત્રેં મિયાં તિખટેં । નેણિજે કૈસેનિ નિવટે ।
કાં નેણિજે કાળકૂટેં । આપુલેં કેલેં

તૈસા પુઢીલયા આપુલયા । ઘાતુ કરીત ધનંજયા ।
આદરી વોખટિયા । ક્રિયા જો કાં

તિયા કરિતાંહી વેળીં । કાય જાલેં હેં ન સાંભાળી ।
ચળલા વાયુ વાહટુળી । ચેષ્ટે તૈસા

પૈં કરણિયા આણિ જયા । મેળુ નાહીં ધનંજયા ।
તો પાહુની પિસેયા । કૈંચીં ત્રાય ?

આણિ ઇંદ્રિયાંચેં વોગરિલેં । ચરોનિ રાખે જો જિયાલેં ।
બૈલાતળીં લાગલેં । ગોચિડ જૈસેં

હાંસયા રુદના વેળુ । નેણતાં આદરી બાળુ ।
રાહાટે ઉચ્છૃંખળુ । તયાપરી

જો પ્રકૃતી આંતલેપણેં । કૃત્યાકૃત્યસ્વાદુ નેણે ।
ફુગે કેરેં ધાલેપણેં । ઉકરડા જૈસા

મ્હણૌનિ માન્યાચેનિ નાંવેં । ઈશ્વરાહી પરી ન ખાલવે ।
સ્તબ્ધપણેં ન મનવે । ડોંગરાસી

આણિ મન જયાચેં વિષકલ્લોળીં । રાહાટી ફુડી ચોરિલી ।
દિઠી કીર તે વોલી । પણ્યાંગનેચી

કિંબહુના કપટાચેં । દેહચિ વળિલેં તયાચેં ।
તેં જિણેં કીં જુંવારાચેં । ટિટેઘર

નોહે તયાચા પ્રાદુર્ભાવો । તો સાભિલાષ ભિલ્લાંચા ગાંવો ।
મ્હણૌનિ નયે યેવોં જાવોં । તયા વાટા

આણિ આણિકાંચેં નિકેં કેલેં । વિરુ હોય જયા આલેં ।
જૈસેં અપેય પયા મિનલેં । લવણ કરી

કાં હીંવ ઐસા પદાર્થુ । ઘાતલિયા આગીઆંતુ ।
તેચિ ક્ષણીં ધડાડિતુ । અગ્નિ હોય

નાના સુદ્રવ્યેં ગોમટીં । જાલિયા શરીરીં પૈઠીં ।
હોઊનિ ઠાતી કિરીટી । મળુચિ જેવીં

તૈસેં પુઢિલાચેં બરવેં । જયાચ્યા ભીતરીં પાવે ।
આણિ વિરુદ્ધચિ આઘવેં । હોઊનિ નિગે

જો ગુણ ઘે દે દોખ । અમૃતાચેં કરી વિખ ।
દૂધ પાજલિયા દેખ । વ્યાળુ જૈસા

આણિ ઐહિકીં જિયાવેં । જેણેં પરત્રા સાચ યાવેં ।
તેં ઉચિત કૃત્ય પાવે । અવસરીં જિયે

તેવ્હાં જયા આપૈસી । નિદ્રા યે ઠેવિલી ઐસી ।
દુર્વ્યવહારીં જૈસી । વિટાળેં લોટે

પૈં દ્રાક્ષરસા આમ્રરસા । વેળે તોંડ સડે વાયસા ।
કાં ડોળે ફુટતી દિવસા । ડુડુળાચે

તૈસા કલ્યાણકાળુ પાહે । તૈં તયાતેં આળસુ ખાયે ।
ના પ્રમાદીં તરી હોયે । તો મ્હણે તૈસેં

જેવીંચિ સાગરાચ્યા પોટીં । જળે અખંડ આગિઠી ।
તૈસા વિષાદુ વાહે ગાંઠીં । જિવાચિયે જો

લેંડોરાઆગીં ધૂમાવધિ । કાં અપાના આંગીં દુર્ગંધિ ।
તૈસા જો જીવિતાવધિ । વિષાદેં કેલા

આણિ કલ્પાંતાચિયા પારા । વેગળેંહી જો વીરા ।
સૂત્ર ધરી વ્યાપારા । સાભિલાષા

અગા જગાહી પરૌતી । શુચા વાહે પૈં ચિત્તીં ।
કરિતાં વિષીં હાતીં । તૃણહી ન લગે

ઐસા જો લોકાઆંતુ । પાપપુંજુ મૂર્તુ ।
દેખસી તો અવ્યાહતુ । તામસુ કર્તા

એવં કર્મ કર્તા જ્ઞાન । યા તિહીંચેં ત્રિધા ચિન્હ ।
દાવિલેં તુજ સુજન । ચક્રવર્તી

આતાં અવિદ્યેચિયા ગાંવીં । મોહાચી વેઢૂનિ મદવી ।
સંદેહાચીં આઘવીં । લેઊનિ લેણીં

આત્મનિશ્ચયાચી બરવ । જયા આરિસાં પાહે સાવયવ ।
તિયે બુદ્ધીચીહી ધાંવ । ત્રિધા અસે

અગા સત્વાદિ ગુણીં ઇહીં । કાયી એક તિહીં ઠાયીં ।
ન કીજેચિ યેથ પાહીં । જગામાજીં

આગી ન વસતાં પોટીં । કવણ કાષ્ઠ અસે સૃષ્ટીં ।
તૈસેં તેં કૈંચેં દૃશ્યકોટીં । ત્રિવિધ જેં નોહે

મ્હણૌનિ તિહીં ગુણીં । બુદ્ધી કેલી ત્રિગુણી ।
ધૃતીસિહી વાંટણી । તૈસીચિ અસે

તેંચિ યેક વેગળાલેં । યથા ચિન્હીં અળંકારલેં ।
સાંગિજૈલ ઉપાઇલેં । ભેદલેપણેં

પરી બુદ્ધિ ધૃતિ ઇયાં । દોહીં ભાગામાજીં ધનંંજયા ।
આધીં રૂપ બુદ્ધીચિયા । ભેદાસિ કરૂં

તરી ઉત્તમા મધ્યમા નિકૃષ્ટા । સંસારાસિ ગા સુભટા ।
પ્રાણિયાં યેતિયા વાટા । તિની આથી

જે અકરણીય કામ્ય નિષિદ્ધ । તે હે માર્ગ તિન્હી પ્રસિદ્ધ ।
સંસારભયેં સબાધ । જીવાં યયાં

મ્હણૌનિ અધિકારેં માનિલેં । જેં વિધીચેનિ વોઘેં આલેં ।
તેં એકચિ યેથ ભલેં । નિત્ય કર્મ

તેંચિ આત્મપ્રાપ્તિ ફળ । દિઠી સૂનિ કેવળ ।
કીજે જૈસેં કાં જળ । સેવિજે તાહનેં

યેતુલેનિ તેં કર્મ । સાંડી જન્મભય વિષમ ।
કરૂનિ દે ઉગમ । મોક્ષસિદ્ધિ

ઐસેં કરી તો ભલા । સંસારભયેં સાંડિલા ।
કરણીયત્વેં આલા । મુમુક્ષુભાગા

તેથ જે બુદ્ધિ ઐસા । બળિયા બાંધે ભરંવસા ।
મોક્ષુ ઠેવિલા ઐસા । જોડેલ યેથ

મ્હણૌનિ નિવૃત્તીચી માંડિલી । સૂનિ પ્રવૃત્તિતળીં ।
ઇયે કર્મીં બુડકુળી । દ્યાવીં કીં ના ?

તૃષાર્તા ઉદકેં જિણેં । કાં પુરીં પડલિયા પોહણેં ।
અંધકૂપીં ગતિ કિરણેં । સૂર્યાચેનિ

નાના પથ્યેંસીં ઔષધ લાહે । તરી રોગેં દાટલાહી જિયે ।
કા મીના જિવ્હાળા હોયે । જળાચા જરી

તરી તયાચ્યા જીવિતા । નાહીં જેવીં અન્યથા ।
તૈસેં કર્મીં ઇયે વર્તતાં । જોડેચિ મોક્ષુ

હેં કરણીયાચિયા કડે । જેં જ્ઞાન આથી ચોખડેં ।
આણિ અકરણીય હેં ફુડેં । ઐસેં જાણ

જીં તિથેં કામ્યાદિકેં । સંસારભયદાયકેં ।
અકૃત્યપણાચેં આંબુખેં । પડિલેં જયાં

તિયે કર્મીં અકાર્યીં । જન્મમરણસમયીં ।
પ્રવૃત્તિ પળવી પાયીં । માગિલીંચિ

પૈં આગીમાજીં ન રિઘવે । અથાવીં ન ઘાલવે ।
ધગધગીત નાગવે । શૂળ જેવીં

કાં કાળિયાનાગ ધુંધુવાતુ । દેખોનિ ન ઘાલવે હાતુ ।
ન વચવે ખોપેઆંતુ । વાઘાચિયે

તૈસેં કર્મ અકરણીય । દેખોનિ મહાભય ।
ઉપજે નિઃસંદેહ । બુદ્ધી જિયે

વાઢિલેં રાંધૂનિ વિખેં । તેથેં જાણિજે મૃત્યુ ન ચુકે ।
તેવીં નિષેધીં કાં દેખે । બંધાતેં જે

મગ બંધભયભરિતીં । તિયેં નિષિદ્ધીં પ્રાપ્તી ।
વિનિયોગુ જાણે નિવૃત્તી । કર્માચિયે

ઐસેનિ કાર્યાકાર્યવિવેકી । જે પ્રવૃત્તિ નિવૃત્તિ માપકી ।
ખરા કુડા પારખી । જિયાપરી

તૈસી કૃત્યાકૃત્યશુદ્ધી । બુઝે જે નિરવધી ।
સાત્વિક મ્હણિપે બુદ્ધી । તેચિ તૂં જાણ

આણિ બકાચ્યા ગાંવીં । ઘેપે ક્ષીરનીર સકલવી ।
કાં અહોરાત્રીંચી ગોંવી । આંધળેં નેણે

જયા ફુલાચા મકરંદુ ફાવે । તો કાષ્ઠેં કોરૂં ધાંવે ।
પરી ભ્રમરપણા નવ્હે । અવ્હાંટા જેવીં

તૈસીં ઇયેં કાર્યાકાર્યેં । ધર્માધર્મરૂપેં જિયેં ।
તિયેં ન ચોજવિતાં જાયે । જાણતી જે કાં

અગા ડોળાંવીણ મોતિયેં । ઘેતાં પાડુ મિળે વિપાયેં ।
ન મિળણેં તેં આહે । ઠેવિલેં તેથેં

તૈસેં અકરણીય અવચટેં । નોડવે તરીચ લોટે ।
યે઱હવીં જાણેં એકવટેં । દોન્હી જે કાં

તે ગા બુદ્ધિ ચોખવિષીં । જાણ યેથ રાજસી ।
અક્ષત ટાકિલી જૈસી । માંદિયેવરી

આણિ રાજા જિયા વાટા જાયે । તે ચોરાંસિ આડવ હોયે ।
કાં રાક્ષસાં દિવો પાહે । રાતી હોઊનિ

નાના નિધાનચિ નિદૈવા । હોયે કોળસયાચા ઉડવા ।
પૈં અસતેં આપણપેં જીવા । નાહીં જાલેં

તૈસેં ધર્મજાત તિતુકેં । જિયે બુદ્ધીસી પાતકેં ।
સાચ તેં લટિકેં । ઐસેંચિ બુઝે

તે આઘવેચિ અર્થ । કરૂનિ ઘાલી અનર્થ ।
ગુણ તે તે વ્યવસ્થિત । દોષચિ માની

કિંબહુના શ્રુતિજાતેં । અધિષ્ઠૂનિ કેલેં સરતેં ।
તેતુલેંહી ઉપરતેં । જાણે જે બુદ્ધી

તે કોણાતેંહી ન પુસતાં । તામસી જાણાવી પંડુસુતા ।
રાત્રી કાય ધર્માર્થા । સાચ કરાવી ।

એવં બુદ્ધીચે ભેદ । તિન્હી તુજ વિશદ ।
સાંગિતલે સ્વબોધ\- । કુમુદચંદ્રા

આતાં યયાચિ બુદ્ધિવૃત્તી । નિષ્ટંકિલા કર્મજાતીં ।
ખાંદુ માંડિજે ધૃતી । ત્રિવિધા તયા

તિયે ધૃતીચેહી વિભાગ । તિન્હી યથાલિંગ ।
સાંગિજતી ચાંગ । અવધાન દેઈં

તરી ઉદેલિયા દિનકરુ । ચોરીસિં થોકે અંધારુ ।
કાં રાજાજ્ઞા અવ્યવહારુ । કુંઠવી જેવીં

નાના પવનાચા સાટુ । વાજીનલિયા નીટુ ।
આંગેંસીં બોભાટુ । સાંડિતી મેઘ

કાં અગસ્તીચેનિ દર્શનેં । સિંધુ ઘેઊનિ ઠાતી મૌનેં ।
ચંદ્રોદયીં કમળવનેં । મિઠી દેતી

હેં અસો પાવો ઉચલિલા । મદમુખ ન ઠેવિતી ખાલાં ।
ગર્જોનિ પુઢાં જાલા । સિંહુ જરી

તૈસા જો ધીરુ । ઉઠલિયા અંતરુ ।
મનાદિકેં વ્યાપારુ । સાંડિતી ઉભીં

ઇંદ્રિયાં વિષયાંચિયા ગાંઠી । અપૈસયા સુટતી કિરીટી ।
મન માયેચ્યા પોટીં । રિગતી દાહી

અધોર્ધ્વ ગૂઢેં કાઢી । પ્રાણ નવાંચી પેંડી ।
બાંધોનિ ઘાલી ઉડી । મધ્યમેમાજીં

સંકલ્પવિકલ્પાંચેં લુગડે । સાંડૂનિ મન ઉઘડેં ।
બુદ્ધિ માગિલેકડે । ઉગીચિ બૈસે

ઐસી ધૈર્યરાજેં જેણેં । મન પ્રાણ કરણેં ।
સ્વચેષ્ટાંચીં સંભાષણેં । સાંડવિજતી

મગ આઘવીંચિ સડીં । ધ્યાનાચ્યા આંતુલ્યા મઢીં ।
કોંડિજતી નિરવડી । યોગાચિયે

પરી પરમાત્મયા ચક્રવર્તી । ઉગાણિતી જંવ હાતીં ।
તંવ લાંચુ ન ઘેતાં ધૃતી । ધરિજતી જિયા

તે ગા ધૃતી યેથેં । સાત્વિક હેં નિરુતેં ।
આઈક અર્જુનાતેં । શ્રીકાંતુ મ્હણે

આણિ હોઊનિયાં શરીરી । સ્વર્ગસંસારાચ્યા દોહીં ઘરીં ।
નાંદે જો પોટભરી । ત્રિવર્ગોપાયેં

તો મનોરથાંચ્યા સાગરીં । ધર્માર્થકામાંચ્યા તારુવાવરી ।
જેણેં ધૈર્યબળેં કરી । ક્રિયા\-વણિજ

જેં કર્મ ભાંડવલા સૂયે । તયાચી ચૌગુણી યેતી પાહે ।
યેવઢેં સાયાસ સાહે । જયા ધૃતી

તે ગા ધૃતી રાજસ । પાર્થા યેથ પરીયેસ ।
આતાં આઇક તામસ । તિસરી જે કાં

તરી સર્વાધમેં ગુણેં । જયાચેં કાં રૂપા યેણેં ।
કોળસા કાળેપણેં । ઘડલા જૈસા

અહો પ્રાકૃત આણિ હીનુ । તયાહી કીં ગુણત્વાચા માનુ ।
તરી ન મ્હણિજે પુણ્યજનુ । રાક્ષસુ કાઈ ?

પૈં ગ્રહાંમાજીં ઇંગળુ । તયાતેં મ્હણિજે મંગળુ ।
તૈસા તમીં ધસાળુ । ગુણશબ્દુ હા

જે સર્વદોષાંચા વસૌટા । તમચિ કામઊનિ સુભટા ।
ઉભારિલા આંગવઠા । જયા નરાચા

તો આળસુ સૂનિ અસે કાંખે । મ્હણૌનિ નિદ્રે કહીં ન મુકે ।
પાપેં પોષિતાં દુઃખેં । ન સાંડિજે જેવીં

આણિ દેહધનાચિયા આવડી । સદા ભય તયાતેં ન સાંડી ।
વિસંબૂં ન સકે ધોંડીં । કાઠિણ્ય જૈસેં

આણિ પદાર્થજાતીં સ્નેહો । બાંધે મ્હણૌનિ તો શોકેં ઠાવો ।
કેલા ન શકે પાપ જાવોં । કૃતઘ્નૌનિ જૈસેં

આણિ અસંતોષ જીવેંસીં । ધરૂનિ ઠેલા અહર્નિશીં ।
મ્હણૌનિ મૈત્રી તેણેંસીં । વિષાદેં કેલી

લસણાતેં ન સાંડી ગંધી । કાં અપથ્યશીળાતેં વ્યાધી ।
તૈસી કેલી મરણાવધી । વિષાદેં તયા

આણિ વયસા વિત્તકામુ । યયાંચા વાઢવી સંભ્રમુ ।
મ્હણૌનિ મદેં આશ્રમુ । તોચિ કેલા

આગીતેં ન સાંડી તાપુ । સળાતેં જાતીચા સાપુ ।
કાં જગાચા વૈરી વાસિપુ । અખંડુ જૈસા

નાતરી શરીરાતેં કાળુ । ન વિસંબે કવણે વેળુ ।
તૈસા આથી અઢળુ । તામસીં મદુ

એવં પાંચહી હે નિદ્રાદિક । તામસાચ્યા ઠાઈં દોખ ।
જિયા ધૃતી દેખ । ધરિલેં આહાતી

તિયે ગા ધૃતી નાંવેં । તામસી યેથ હેં જાણાવેં ।
મ્હણિતલેં તેણેં દેવેં । જગાચેની

એવં ત્રિવિધ જે બુદ્ધિ । કીજે કર્મનિશ્ચયો આધિ ।
તો ધૃતી યા સિદ્ધિ । નેઇજો યેથ

સૂર્યેં માર્ગુ ગોચરુ હોયે । આણિ તો ચાલતી કીર પાયે ।
પરી ચાલણેં તેં આહે । ધૈર્યેં જેવીં

તૈસી બુદ્ધિ કર્માતેં દાવી । તે કરણસામગ્રી નિફજવી ।
પરી નિફજાવયા હોઆવી । ધીરતા જે

તે હે ગા તુજપ્રતી । સાંગીતલી ત્રિવિધ ધૃતી ।
યયા કર્મત્રયા નિષ્પત્તી । જાલિયા મગ

યેથ ફળ જેં એક નિફજે । સુખ જયાતેં મ્હણિજે ।
તેંહી ત્રિવિધ જાણિજે । કર્મવશેં

તરી ફળરૂપ તેં સુખ । ત્રિગુણીં ભેદલેં દેખ ।
વિવંચૂં આતાં ચોખ । ચોખીં બોલીં

પરી ચોખી તે કૈસી સાંગે । પૈં ઘેવોં જાતાં બોલબગેં ।
કાનીંચિયેહી લાગે । હાતીંચા મળુ

મ્હણૌનિ જયાચેનિ અવ્હેરેં । અવધાનહી હોય બાહિરેં ।
તેણેં આઇક હો આંતરેં । જીવાચેનિ જીવેં

ઐસેં મ્હણૌનિ દેવો । ત્રિવિધા સુખાચા પ્રસ્તાવો ।
માંડલા તો નિર્વાહો । નિરૂપિત અસેં

મ્હણે સુખત્રયસંજ્ઞા । સાંગોં મ્હણૌનિ પ્રતિજ્ઞા ।
બોલિલોં તેં પ્રાજ્ઞા । ઐક આતાં

તરી સુખ તેં ગા કિરીટી । દાવિજેલ તુજ દિઠી ।
જેં આત્મયાચિયે ભેટી । જીવાસિ હોય

પરી માત્રેચેનિ માપેં । દિવ્યૌષધ જૈસેં ઘેપેં ।
કાં કથિલાચેં કીજે રુપેં । રસભાવનીં

નાના લવણાચેં જળુ । હોઆવયા દોનિ ચાર વેળુ ।
દેઊનિ સાંડિજતી ઢાળુ । તોયાચેં જેવીં

તેવીં જાલેનિ સુખલેશેં । જીવુ ભાવિલિયા અભ્યાસેં ।
જીવપણાચેં નાસે । દુઃખ જેથેં

તેં યેથ આત્મસુખ । જાલેં અસે ત્રિગુણાત્મક ।
તેંહી સાંગોં એકૈક । રૂપ આતાં

આતાં ચંદનાચેં બૂડ । સર્પી જૈસેં દુવાડ ।
કાં નિધાનાચેં તોંડ । વિવસિયા જેવીં

અગા સ્વર્ગીંચેં ગોમટેં । આડવ યાગસંકટેં ।
કાં બાળપણ દાસટેં । ત્રાસકાળેં

હેં અસો દીપાચિયે સિદ્ધી । અવઘડ ધૂ આધીં ।
નાતરી તો ઔષધીં । જિભેચા ઠાવો

તયાપરી પાંડવા । જયા સુખાચા રિગાવા ।
વિષમ તેથ મેળાવા । યમદમાંચા

દેત સર્વસ્નેહા મિઠી । આગીં ઐસેં વૈરાગ્ય ઉઠી ।
સ્વર્ગ સંસારા કાંટી । કાઢિતચિ

વિવેકશ્રવણેં ખરપુસેં । જેથ વ્રતાચરણેં કર્કશેં ।
કરિતાં જાતી ભોકસે । બુદ્ધ્યાદિકાંચે

સુષુમ્નેચેનિ તોંડેં । ગિળિજે પ્રાણાપાનાચે લોંઢે ।
બોહણિયેસીચિ યેવઢેં । ભારી જેથ

જેં સારસાંહી વિઘડતાં । હોય વોહાહૂનિ વસ્ત કાઢિતાં ।
ના ભણંગુ દવડિતાં । ભાણયાવરુની

પૈં માયેપુઢૌનિ બાળક । કાળેં નેતાં એકુલતેં એક ।
હોય કાં ઉદક । તુટતાં મીના

તૈસેં વિષયાંચેં ઘર । ઇંદ્રિયાં સાંડિતાં થોર ।
યુગાંતુ હોય તેં વીર । વિરાગ સાહાતી

ઐસા જયા સુખાચા આરંભુ । દાવી કાઠિણ્યાચા ક્ષોભુ ।
મગ ક્ષીરાબ્ધી લાભુ । અમૃતાચા જૈસા

પહિલયા વૈરાગ્યગરળા । ધૈર્યશંભુ વોડવી ગળા ।
તરી જ્ઞાનામૃતેં સોહળા । પાહે જેથેં

પૈં કોલિતાહી કોપે ઐસેં । દ્રાક્ષાંચેં હિરવેપણ અસે ।
તેં પરીપાકીં કાં જૈસેં । માધુર્ય આતે

તેં વૈરાગ્યાદિક તૈસેં । પિકલિયા આત્મપ્રકાશેં ।
મગ વૈરાગ્યેંસીંહી નાશે । અવિદ્યાજાત

તેવ્હાં સાગરીં ગંગા જૈસી । આત્મીં મીનલ્યા બુદ્ધિ તૈસી ।
અદ્વયાનંદાચી આપૈસી । ખાણી ઉઘડે

ઐસેં સ્વાનુભવવિશ્રામેં । વૈરાગ્યમૂળ જેં પરિણમે ।
તેં સાત્વિક યેણેં નામેં । બોલિજે સુખ

આણિ વિષયેંદ્રિયાં । મેળુ હોતાં ધનંજયા ।
જેં સુખ જાય થડિયા । સાંડૂનિ દોન્હી

અધિકારિયા રિગતાં ગાંવો । હોય જૈસા ઉત્સાહો ।
કાં રિણાવરી વિવાહો । વિસ્તારિલા

નાના રોગિયા જિભેપાસીં । કેળેં ગોડ સાખરેસીં ।
કાં બચનાગાચી જૈસી । મધુરતા પહિલી

પહિલેં સંવચોરાચેં મૈત્ર । હાટભેટીચેં કલત્ર ।
કાં લાઘવિયાચે વિચિત્ર । વિનોદ તે

તૈસેં વિષયેંદ્રિયદોખીં । જેં સુખ જીવાતેં પોખી ।
મગ ઉપડિલા ખડકીં । હંસુ જૈસા

તૈસી જોડી આઘવી આટે । જીવિતાચા ઠાય ફિટે ।
સુકૃતાચિયાહી સુટે । ધનાચી ગાંઠી

આણિક ભોગિલેં જેં કાંહીં । તેં સ્વપ્ન તૈસેં હોય નાહીં ।
મગ હાનીચ્યાચિ ઘાઈં । લોળાવેં ઉરે

ઐસેં આપત્તી જેં સુખ । ઐહિકીં પરિણમે દેખ ।
પરત્રીં કીર વિખ । હોઊનિ પરતે

જે ઇંદ્રિયજાતા લળા । દિધલિયા ધર્માચા મળા ।
જાળૂનિ ભોગિજે સોહળા । વિષયાંચા જેથ

તેથ પાતકેં બાંધિતી થાવો । તિયેં નરકીં દેતી ઠાવો ।
જેણેં સુખેં હા અપાવો । પરત્રીં ઐસા

પૈં નામેં વિષ મહુરેં । પરી મારૂનિ અંતીં ખરેં ।
તૈસેં આદિ જેં ગોડિરેં । અંતીં કડૂ

પાર્થા તેં સુખ સાચેં । વળિલેં આહે રજાચેં ।
મ્હણૌનિ ન શિવેં તયાચેં । આંગ કહીં

આણિ અપેયાચેનિ પાનેં । અખાદ્યાચેનિ ભોજનેં ।
સ્વૈરસ્ત્રીસંનિધાનેં । હોય જેં સુખ

કા પુઢિલાંચેનિ મારેં । નાતરી પરસ્વાપહારેં ।
જેં સુખ અવતરે । ભાટાચ્યા બોલીં

જેં આલસ્યાવરી પોખિજે । નિદ્રેમાજીં જેં દેખિજે ।
જયાચ્યા આદ્યંતીં ભુલિજે । આપુલી વાટ

તેં ગા સુખ પાર્થા । તામસ જાણ સર્વથા ।
હેં બહુ ન સાંગોંચિ જેં કથા । અસંભાવ્ય હે

ઐસેં કર્મભેદેં મુદલેં । ફળસુખહી ત્રિધા જાલેં ।
તેં હેં યથાગમેં કેલેં । ગોચર તુજ

તે કર્તા કર્મ કર્મફળ । યે ત્રિપુટી યેકી કેવળ ।
વાંચૂનિ કાંહીંચિ નસે સ્થૂલ । સૂક્ષ્મીં ઇયે

આણિ હે તંવ ત્રિપુટી । તિહીં ગુણીં ઇહીં કિરીટી ।
ગુંફિલી અસે પટીં । તાંતુવીં જૈસી

મ્હણૌનિ પ્રકૃતીચ્યા આવલોકીં । ન બંધિજે ઇહીં સત્વાદિકીં ।
તૈસી સ્વર્ગીં ના મૃત્યુલોકીં । આથી વસ્તુ

કૈંચા લોંવેવીણ કાંબળા । માતિયેવીણ મોદળા ।
કા જળેંવીણ કલ્લોળા । હોણેં આહે ?

તૈસેં ન હોનિ ગુણાચેં । સૃષ્ટીચી રચના રચે ।
ઐસેં નાહીંચિ ગા સાચેં । પ્રાણિજાત

યાલાગીં હેં સકળ । તિહીં ગુણાંચેંચિ કેવળ ।
ઘડલેં આહે નિખિળ । ઐસેં જાણ

ગુણીં દેવાં ત્રયી લાવિલી । ગુણીં લોકીં ત્રિપુટી પાડિલી ।
ચતુર્વર્ણા ઘાતલી । સિનાનીં ઉળિગેં

તેચિ ચારી વર્ણ । પુસસી જરી કોણ કોણ ।
તરી જયાં મુખ્ય બ્રાહ્મણ । ધુરેચે કાં

યેર ક્ષત્રિય વૈશ્ય દોન્હી । તેહી બ્રાહ્મણાચ્યાચિ માનિજે માની ।
જે તે વૈદિકવિધાનીં । યોગ્ય મ્હણૌનિ

ચૌથા શૂદ્રુ જો ધનંજયા । વેદીં લાગુ નાહીં તયા ।
ત઱હીં વૃત્તિ વર્ણત્રયા । આધીન તયાચી

તિયે વૃત્તિચિયા જવળિકા । વર્ણા બ્રાહ્મણાદિકાં ।
શૂદ્રહી કીં દેખા । ચૌથા જાલા

જૈસા ફુલાચેનિ સાંગાતેં । તાંતું તુરંબિજે શ્રીમંતેં ।
તૈસેં દ્વિજસંગેં શૂદ્રાતેં । સ્વીકારી શ્રુતી

ઐસૈસી ગા પાર્થા । હે ચતુર્વર્ણવ્યવસ્થા ।
કરૂં આતાં કર્મપથા । યાંચિયા રૂપા

જિહીં ગુણીં તે વર્ણ ચારી । જન્મમૃત્યૂંચિયે કાતરી ।
ચુકોનિયાં ઈશ્વરીં । પૈઠે હોતી

જિયે આત્મપ્રકૃતીચે ઇહીં । ગુણીં સત્ત્વાદિકીં તિહીં ।
કર્મેં ચૌઘાં ચહૂં ઠાઈં । વાંટિલીં વર્ણા

જૈસેં બાપેં જોડિલેં લેંકા । વાંટિલેં સૂર્યેં માર્ગ પાંથિકા ।
નાના વ્યાપાર સેવકાં । સ્વામી જૈસેં

તૈસી પ્રકૃતીચ્યા ગુણીં । જયા કર્માચી વેલ્હાવણી ।
કેલી આહે વર્ણીં । ચહૂં ઇહીં

તેથ સત્ત્વેં આપલ્યા આંગીં । સમીન\-નિમીન ભાગીં ।
દોઘે કેલે નિયોગી । બ્રાહ્મણ ક્ષત્રિય

આણિ રજ પરી સાત્ત્વિક । તેથ ઠેવિલેં વૈશ્ય લોક ।
રજચિ તમભેસક । તેથ શૂદ્ર તે ગા

ઐસા યેકાચિ પ્રાણિવૃંદા । ભેદુ ચતુર્વર્ણધા ।
ગુણીંચિ પ્રબુદ્ધા । કેલા જાણ

મગ આપુલેં ઠેવિલેં જૈસેં । આઇતેંચિ દીપેં દિસે ।
ગુણભિન્ન કર્મ તૈસેં । શાસ્ત્ર દાવી

તેંચિ આતાં કોણ કોણ । વર્ણવિહિતાચેં લક્ષણ ।
હેં સાંગોં ઐક શ્રવણ\- । સૌભાગ્યનિધી

તરી સર્વેંદ્રિયાંચિયા વૃત્તી । ઘેઊનિ આપુલ્યા હાતીં ।
બુદ્ધિ આત્મયા મિળે યેકાંતીં । પ્રિયા જૈસી

ઐસા બુદ્ધીચા ઉપરમુ । તયા નામ મ્હણિપે શમુ ।
તો ગુણ ગા ઉપક્રમુ । જયા કર્માચા

આણિ બાહ્યેંદ્રિયાંચેં ધેંડેં । પિટૂનિ વિધીચેનિ દંડેં ।
નેદિજે અધર્માકડે । કહીંચિ જાવોં

તો પૈં ગા શમા વિરજા । દમુ ગુણ જેથ દુજા ।
આણિ સ્વધર્માચિયા વોજા । જિણેં જેં કાં

સટવીચિયે રાતીં । ન વિસંબિજે જેવીં વાતી ।
તૈસા ઈશ્વરનિર્ણયો ચિત્તીં । વાહણેં સદા

તયા નામ તપ । તે તિજયા ગુણાચેં રૂપ ।
આણિ શૌચહી નિષ્પાપ । દ્વિવિધ જેથ

મન ભાવશુદ્ધી ભરલેં । આંગ ક્રિયા અળંકારિલેં ।
ઐસેં સબાહ્ય જિયાલેં । સાજિરેં જેં કાં

તયા નામ શૌચ પાર્થા । તો કર્મીં ગુણ જયે ચૌથા ।
આણિ પૃથ્વીચિયા પરી સર્વથા । સર્વ જેં સાહાણેં

તે ગા ક્ષમા પાંડવા । ગુણ જેથ પાંચવા ।
સ્વરાંમાજીં સુહાવા । પંચમુ જૈસા

આણિ વાંકડેની વોઘેંસીં । ગંગા વાહે ઉજૂચિ જૈસી ।
કાં પુટીં વળલા ઊસીં । ગોડી જૈસી

તૈસા વિષમાંહી જીવાં- । લાગીં ઉજુકારુ બરવા ।
તેં આર્જવ ગા સાહાવા । જેથીંચા ગુણ

આણિ પાણિયેં પ્રયત્નેં માળી । અખંડ જચે ઝાડામુળીં ।
પરી તેં આઘવેંચિ ફળીં । જાણે જેવીં

તૈસેં શાસ્ત્રાચારેં તેણેં । ઈશ્વરુચિ યેકુ પાવણેં ।
હેં ફુડેં જેં કાં જાણણેં । તેં યેથ જ્ઞાન

તેં ગા કર્મીં જિયે । સાતવા ગુણ હોયે ।
આણિ વિજ્ઞાન હેં પાહેં । એવંરૂપ

તરી સત્વશુદ્ધીચિયે વેળે । શાસ્ત્રેં કાં ધ્યાનબળેં ।
ઈશ્વરતત્ત્વીંચિ મિળે । નિષ્ટંકબુદ્ધી

હેં વિજ્ઞાન બરવેં । ગુણરત્ન જેથ આઠવેં ।
આણિ આસ્તિક્ય જાણાવેં । નવવા ગુણ

પૈં રાજમુદ્રા આથિલિયા । પ્રજા ભજે ભલતયા ।
તેવીં શાસ્ત્રેં સ્વીકારિલિયા । માર્ગમાત્રાતેં

આદરેં જેં કાં માનણેં । તેં આસ્તિક્ય મી મ્હણેં ।
તો નવવા ગુણ જેણેં । કર્મ તેં સાચ

એવં નવહી શમાદિક । ગુણ જેથ નિર્દોખ ।
તેં કર્મ જાણ સ્વાભાવિક । બ્રાહ્મણાચેં

તો નવગુણરત્નાકરુ । યયા નવરત્નાંચા હારુ ।
ન ફેડીત લે દિનકરુ । પ્રકાશુ જૈસા

નાના ચાંપા ચાંપૌળી પૂજિલા । ચંદ્રુ ચંદ્રિકા ધવળલા ।
કાં ચંદનુ નિજેં ચર્ચિલા । સૌરભ્યેં જેવીં

તેવીં નવગુણટિકલગ । લેણેં બ્રાહ્મણાચેં અવ્યંગ ।
કહીંચિ ન સંડી આંગ । બ્રાહ્મણાચેં

આતાં ઉચિત જેં ક્ષત્રિયા । તેંહીં કર્મ ધનંજયા ।
સાંગોં ઐક પ્રજ્ઞેચિયા । ભરોવરી

તરી ભાનુ હા તેજેં । નાપેક્ષી જેવીં વિરજે ।
કાં સિંહેં ન પાહિજે । જાવળિયા

ઐસા સ્વયંભ જો જીવેં લાઠુ । સાવાયેંવીણ ઉદ્ભટુ ।
તે શૌર્ય ગા જેથ શ્રેષ્ઠુ । પહિલા ગુણ

આણિ સૂર્યાચેનિ પ્રતાપેં । કોડિહી નક્ષત્ર હારપે ।
ના તો તરી ન લોપે । સચંદ્રીં તિહીં

તૈસેનિ આપુલે પ્રૌઢીગુણેં । જગા યા વિસ્મયો દેણેં ।
આપણ તરી ન ક્ષોભણેં । કાયસેનહી

તેં પ્રાગલ્ભ્યરૂપ તેજા । જિયે કર્મીં ગુણ દુજા ।
આણિ ધીરુ તો તિજા । જેથીંચા ગુણ

વરિપડલિયા આકાશ । બુદ્ધીચે ડોળે માનસ ।
ઝાંકી ના તે પરીયેસ । ધૈર્ય જેથેં

આણિ પાણી હો કાં ભલતેતુકેં । પરી તેં જિણૌનિ પદ્મ ફાંકે ।
કાં આકાશ ઉંચિયા જિંકે । આવડે તયાતેં

તેવીં વિવિધ અવસ્થા । પાતલિયા જિણૌનિ પાર્થા ।
પ્રજ્ઞાફળ તયા અર્થા । વેઝ દેણેં જેં

તેં દક્ષત્વ ગા ચોખ । જેથ ચૌથા ગુણ દેખ ।
આણિ ઝુંજ અલૌકિક । તો પાંચવા ગુણ

આદિત્યાચીં ઝાડેં । સદા સન્મુખ સૂર્યાકડે ।
તેવીં સમોર શત્રૂપુઢેં । હોણેં જેં કાં

માહેવણી પ્રયત્નેંસી । ચુકવિજે સેજે જૈસી ।
રિપૂ પાઠી નેદિજે તૈસી । સમરાંગણીં

હા ક્ષત્રિયાચેયા આચારીં । પાંચવા ગુણેંદ્રુ અવધારીં ।
ચહૂં પુરુષાર્થાં શિરીં । ભક્તિ જૈસી

આણિ જાલેનિ ફુલેં ફળેં । શાખિયા જૈસીં મોકળે ।
કાં ઉદાર પરીમળેં । પદ્માકરુ

નાના આવડીચેનિ માપેં । ચાંદિણેં ભલતેણેં ઘેપે ।
પુઢિલાંચેનિ સંકલ્પેં । તૈસેં જેં દેણેં

તેં ઉમપ ગા દાન । જેથ સહાવેં ગુણરત્ન ।
આણિ આજ્ઞે એકાયતન । હોણેં જેં કાં

પોષૂનિ અવયવ આપુલે । કરવિજતીં માનવિલે ।
તેવીં પાલણેં લોભવિલેં । જગ જેં ભોગણેં

તયા નામ ઈશ્વરભાવો । જો સર્વસામર્થ્યાચા ઠાવો ।
તો ગુણાંમાજીં રાવો । સાતવા જેથ

ઐસેં જેં શૌર્યાદિકીં । ઇહીં સાત ગુણવિશેખીં ।
અળંકૃત સપ્તઋખીં । આકાશ જૈસેં

તૈસેં સપ્તગુણીં વિચિત્ર । કર્મ જેં જગીં પવિત્ર ।
તેં સહજ જાણ ક્ષાત્ર । ક્ષત્રિયાચેં

નાના ક્ષત્રિય નવ્હે નરુ । તો સત્ત્વસોનયાચા મેરુ ।
મ્હણૌનિ ગુણસ્વર્ગાં આધારુ । સાતાં ઇયાં

નાતરી સપ્તગુણાર્ણવીં । પરીવારલી બરવી ।
હે ક્રિયા નવ્હે પૃથ્વી । ભોગીતસે તો

કાં ગુણાંચે સાતાંહી ઓઘીં । હે ક્રિયા તે ગંગા જગીં ।
તયા મહોદધીચિયા આંગીં । વિલસે જૈસી

પરી હેં બહુ અસો દેખ । શૌર્યાદિ ગુણાત્મક ।
કર્મ ગા નૈસર્ગિક । ક્ષાત્રજાતીસી

આતાં વૈશ્યાચિયે જાતી । ઉચિત જે મહામતી ।
તે ઐકેં ગા નિરુતી । ક્રિયા સાંગોં

તરી ભૂમિ બીજ નાંગરુ । યયા ભાંડવલાચા આધારુ ।
ઘેઊનિ લાભુ અપારુ । મેળવણેં જેં

કિંબહુના કૃષી જિણેં । ગોધનેં રાખોનિ વર્તણેં ।
કાં સમર્ઘીચી વિકણેં । મહર્ઘીવસ્તુ

યેતુલાચિ પાંડવા । વૈશ્યાતેં કર્માચા મેળાવા ।
હા વૈશ્યજાતીસ્વભાવા । આંતુલા જાણ

આણિ વૈશ્ય ક્ષત્રિય બ્રાહ્મણ । હે દ્વિજન્મેં તિન્હી વર્ણ ।
યયાંચેં જેં શુશ્રૂષણ । તેં શૂદ્રકર્મ

પૈં દ્વિજસેવેપરૌતેં । ધાંવણેં નાહીં શૂદ્રાતેં ।
એવં ચતુર્વર્ણોચિતેં । દાવિલીં કર્મેં

આતાં ઇયેચિ વિચક્ષણા । વેગળાલિયા વર્ણા ।
ઉચિત જૈસેં કરણાં । શબ્દાદિક

નાતરી જળદચ્યુતા । પાણિયા ઉચિત સરિતા ।
સરિતેસી પંડુસુતા । સિંધુ ઉચિતુ

તૈસેં વર્ણાશ્રમવશેં । જેં કરણીય આલેં અસે ।
ગોરેયા આંગા જૈસેં । ગોરેપણ

તયા સ્વભાવવિહિતા કર્મા । શાસ્ત્રાચેનિ મુખેં વીરોત્તમા ।
પ્રવર્તાવયાલાગીં પ્રમા । અઢળ કીજે

પૈં આપુલેંચિ રત્ન થિતેં । ઘેપે પારખિયાચેનિ હાતેં ।
તૈસેં સ્વકર્મ આપૈતેં । શાસ્ત્રેં કરાવીં

જૈસી દિઠી અસે આપુલિયા ઠાયીં । પરી દીપેંવીણ ભોગ નાહીં ।
માર્ગુ ન લાહતાં કાઈ । પાય અસતાં હોય ?

મ્હણૌનિ જ્ઞાતિવશેં સાચારુ । સહજ અસે જો અધિકારુ ।
તો આપુલિયા શાસ્ત્રેં ગોચરુ । આપણ કીજે

મગ ઘરીંચાચિ ઠેવા । જેવીં ડોળ્યાં દાવી દિવા ।
તરી ઘેતાં કાય પાંડવા । આડળુ અસે ?

તૈસેં સ્વભાવેં ભાગા આલેં । વરી શાસ્ત્રેં ખરેં કેલેં ।
તેં વિહિત જો આપુલેં । આચરે ગા

પરી આળસુ સાંડુની । ફળકામ દવડુની ।
આંગેં જીવેં માંડુની । તેથેંચિ ભરુ

વોઘીં પડિલેં પાણી । નેણેં આનાની વાહણી ।
તૈસા જાય આચરણીં । વ્યવસ્થૌની

અર્જુના જો યાપરી । તેં વિહિત કર્મ સ્વયેં કરી ।
તો મોક્ષાચ્યા ઐલદ્વારીં । પૈઠા હોય

જે અકરણા આણિ નિષિદ્ધા । ન વચેચિ કાંહીં સંબંધા ।
મ્હણૌનિ ભવા વિરુદ્ધા । મુકલા તો

આણિ કામ્યકર્માંકડે । ન પરતેચિ જેથ કોડેં ।
તેથ ચંદનાચેહી ખોડે । ન લેચિ તો

યેર નિત્ય કર્મ તંવ । ફળત્યાગેં વેંચિલેં સર્વ ।
મ્હણૌનિ મોક્ષાચી શીંવ । ઠાકૂં લાહે

ઐસેનિ શુભાશુભીં સંસારીં । સાંડિલા તો અવધારીં ।
વૌરાગ્યમોક્ષદ્વારીં । ઉભા ઠાકે

જેં સકળ ભાગ્યાચી સીમા । મોક્ષલાભાચી જેં પ્રમા ।
નાના કર્મમાર્ગશ્રમા । શેવટુ જેથ

મોક્ષફળેં દિધલી વોલ । જેં સુકૃતતરૂચેં ફૂલ ।
તયેં વૈરાગ્યીં ઠેવી પાઊલ । ભંવરુ જૈસા

પાહીં આત્મજ્ઞાનસુદિનાચા । વાધાવા સાંગતયા અરુણાચા ।
ઉદયો ત્યા વૈરાગ્યાચા । ઠાવો પાવે

કિંબહુના આત્મજ્ઞાન । જેણેં હાતા યે નિધાન ।
તેં વૈરાગ્ય દિવ્યાંજન । જીવેં લે તો

ઐસી મોક્ષાચી યોગ્યતા । સિદ્ધી જાય તયા પંડુસુતા ।
અનુસરોનિ વિહિતા । કર્મા યયા

હેં વિહિત કર્મ પાંડવા । આપુલા અનન્ય વોલાવા ।
આણિ હેચિ પરમ સેવા । મજ સર્વાત્મકાચી

પૈં આઘવાચિ ભોગેંસીં । પતિવ્રતા ક્રીડે પ્રિયેંસીં ।
કીં તયાચીં નામેં જૈસીં । તપેં તિયાં કેલીં

કાં બાળકા એકી માયે । વાંચોનિ જિણેં કાય આહે ।
મ્હણૌનિ સેવિજે કીં તો હોયે । પાટાચા ધર્મુ

નાના પાણી મ્હણૌનિ માસા । ગંગા ન સાંડિતાં જૈસા ।
સર્વ તીર્થ સહવાસા । વરપડા જાલા

તૈસેં આપુલિયા વિહિતા । ઉપાવો અસે ન વિસંબિતાં ।
ઐસા કીજે કીં જગન્નાથા । આભારુ પડે

અગા જયા જેં વિહિત । તેં ઈશ્વરાચેં મનોગત ।
મ્હણૌનિ કેલિયા નિભ્રાંત । સાંપડેચિ તો

પૈં જીવાચે કસીં ઉતરલી । તે દાસી કીં ગોસાવીણ જાલી ।
સિસે વેંચિ તયા મવિલી । વહી જેવીં

તૈસેં સ્વામીચિયા મનોભાવા । ન ચુકિજે હેચિ પરમસેવા ।
યેર તેં ગા પાંડવા । વાણિજ્ય કરણેં

મ્હણૌનિ વિહિત ક્રિયા કેલી । નવ્હે તયાચી ખૂણ પાળિલી ।
જયાપસૂનિ કાં આલીં । આકારા ભૂતેં

જો અવિદ્યેચિયા ચિંધિયા । ગુંડૂનિ જીવ બાહુલિયા ।
ખેળવીતસે તિગુણિયા । અહંકારરજ્જૂ

જેણેં જગ હેં સમસ્ત । આંત બાહેરી પૂર્ણ ભરિત ।
જાલેં આહે દીપજાત । તેજેં જૈસેં

તયા સર્વાત્મકા ઈશ્વરા । સ્વકર્મકુસુમાંચી વીરા ।
પૂજા કેલી હોય અપારા । તોષાલાગીં

મ્હણૌનિ તિયે પૂજે । રિઝલેનિ આત્મરાજેં ।
વૈરાગ્યસિદ્ધિ દેઈજે । પસાય તયા

જિયે વૈરાગ્યદશેં । ઈશ્વરાચેનિ વેધવશેં ।
હેં સર્વહી નાવડે જૈસેં । વાંત હોય

પ્રાણનાથાચિયા આધી । વિરહિણીતેં જિણેંહી બાધી ।
તૈસેં સુખજાત ત્રિશુદ્ધી । દુઃખચિ લાગે

સમ્યક્‌જ્ઞાન નુદૈજતાં । વેધેંચિ તન્મયતા ।
ઉપજે ઐસી યોગ્યતા । બોધાચી લાહે

મ્હણૌનિ મોક્ષલાભાલાગીં । જો વ્રતેં વાહાતસેં આંગીં ।
તેણેં સ્વધર્મુ આસ્થા ચાંગી । અનુષ્ઠાવા

અગા આપુલા હા સ્વધર્મુ । આચરણીં જરી વિષમુ ।
તરી પાહાવા તો પરિણામુ । ફળેલ જેણેં

જૈં સુખાલાગીં આપણપયાં । નિંબચિ આથી ધનંજયા ।
તૈં કડુવટપણા તયાચિયા । ઉબગિજેના

ફળણયા ઐલીકડે । કેળીતેં પાહાતાં આસ મોડે ।
ઐસી ત્યજિલી તરી જોડે । તૈસેં કેં ગોમટેં

તેવીં સ્વધર્મુ સાંકડુ । દેખોનિ કેલા જરી કડુ ।
તરી મોક્ષસુરવાડુ । અંતરલા કીં

આણિ આપુલી માયે । કુબ્જ જરી આહે ।
તરી જીયે તેં નોહે । સ્નેહ કુ઱હેં કીં

યેરી જિયા પરાવિયા । રંભેહુનિ બરવિયા ।
તિયા કાય કરાવિયા । બાળકેં તેણેં ?

અગા પાણિયાહૂનિ બહુવેં । તુપીં ગુણ કીર આહે ।
પરી મીના કાય હોયે । અસણેં તેથ

પૈં આઘવિયા જગા જેં વિખ । તેં વિખ કિડિયાચેં પીયૂખ ।
આણિ જગા ગૂળ તેં દેખ । મરણ તયા

મ્હણૌનિ જે વિહિત જયા જેણેં । ફિટે સંસારાચેં ધરણેં ।
ક્રિયા કઠોર ત઱હી તેણેં । તેચિ કરાવી

યેરા પરાચારા બરવિયા । ઐસેં હોઈલ ટેંકલયા ।
પાયાંચેં ચાલણેં ડોઇયા । કેલેં જૈસેં

યાલાગીં કર્મ આપુલે । જેં જાતિસ્વભાવેં અસે આલેં ।
તેં કરી તેણેં જિંતિલેં । કર્મબંધાતેં

આણિ સ્વધર્મુચિ પાળાવા । પરધર્મુ તો ગાળાવા ।
હા નેમુહી પાંડવા । ન કીજેચિ પૈ ગા ?

તરી આત્મા દૃષ્ટ નોહે । તંવ કર્મ કરણેં કાં ઠાયે ? ।
આણિ કરણેં તેથ આહે । આયાસુ આધીં

મ્હણૌનિ ભલતિયે કર્મીં । આયાસુ જ઱હી ઉપક્રમીં ।
તરી કાય સ્વધર્મીં । દોષુ । સાંગેં ?

આગા ઉજૂ વાટા ચાલાવેં । ત઱હી પાયચિ શિણવાવે ।
ના આડરાનેં ધાંવાવેં । ત઱હી તેંચિ

પૈં શિળા કાં સિદોરિયા । દાટણેં એક ધનંજયા ।
પરી જેં વાહતાં વિસાંવયા । મિળિજે તેં ઘેપે

યે઱હવીં કણા આણિ ભૂસા । કાંડિતાંહી સોસુ સરિસા ।
જેંચિ રંધન શ્વાન માંસા । તેંચિ હવી

દધી જળાચિયા ઘુસળણા । વ્યાપાર સારિખેચિ વિચક્ષણા ।
વાળુવે તિળા ઘાણા । ગાળણેં એક

પૈં નિત્ય હોમ દેયાવયા । કાં સૈરા આગી સુવાવયા ।
ફુંકિતાં ધૂ ધનંજયા । સાહણેં તેંચિ

પરી ધર્મપત્ની ધાંગડી । પોસિતાં જરી એકી વોઢી ।
તરી કાં અપરવડી । આણાવી આંગા ?

હાં ગા પાઠીં લાગલા ઘાઈ । મરણ ન ચુકેચિ પાહીં ।
તરી સમોરલા કાઈ । આગળેં ન કીજે ?

કુલસ્ત્રી દાંડ્યાચે ઘાયે । પરઘર રિગાલીહિ જરી સાહે ।
તરી સ્વપતીતેં વાયેં । સાંડિલેં કીં ।

તૈસેં આવડતેંહી કરણેં । ન નિપજે શિણલ્યાવિણેં ।
તરી વિહિત બા રે કોણેં । બોલેં ભારી ?

વરી થોડેંચિ અમૃત ઘેતાં । સર્વસ્વ વેંચો કાં પંડુસુતા ।
જેણેં જોડે જીવિતા । અક્ષયત્વ

યેર કાહ્યાં મોલેં વેંચૂનિ । વિષ પિયાવે ઘેઊનિ ।
આત્મહત્યેસિ નિમોનિ । જાઇજે જેણેં

તૈસેં જાચૂનિયાં ઇંદ્રિયેં । વેંચૂનિ આયુષ્યાચેનિ દિયે ।
સાંચલેં પાપીં આન આહે । દુઃખાવાચૂનિ ?

મ્હણૌનિ કરાવા સ્વધર્મુ । જો કરિતાં હિરોનિ ઘે શ્રમુ ।
ઉચિત દેઈલ પરમુ । પુરુષાર્થરાજુ

યાકારણેં કિરીટી । સ્વધર્માચિયે રાહાટી ।
ન વિસંબિજે સંકટીં । સિદ્ધમંત્ર જૈસા

કાં નાવ જૈસી ઉદધીં । મહારોગી દિવ્યૌષધી ।
ન વિસંબિજે તયા બુદ્ધી । સ્વકર્મ યેથ

મગ યયાચિ ગા કપિધ્વજા । સ્વકર્માચિયા મહાપૂજા ।
તોષલા ઈશુ તમરજા । ઝાડા કરુની

શુદ્ધસત્ત્વાચિયા વાટા । આણી આપુલી ઉત્કંઠા ।
ભવસ્વર્ગ કાળકૂટા । ઐસેં દાવી

જિયેં વૈરાગ્ય યેણેં બોલેં । માગાં સંસિદ્ધી રૂપ કેલેં ।
કિંબહુના તેં આપુલેં । મેળવી ખાગેં

મગ જિંતિલિયા હે ભોયે । પુરુષ સર્વત્ર જૈસા હોયે ।
કાં જાલાહી જેં લાહે । તેં આતાં સાંગોં

તરી દેહાદિક હેં સંસારેં । સર્વહી માંડલેંસે જેં ગુંફિરેં ।
તેથ નાતુડે તો વાગુરેં । વારા જૈસા

પૈં પરિપાકાચિયે વેળે । ફળ દેઠેં ના દેઠુ ફળેં ।
ન ધરે તૈસેં સ્નેહ ખુળેં । સર્વત્ર હોય

પુત્ર વિત્ત કલત્ર । હે જાલિયાહી સ્વતંત્ર ।
માઝેં ન મ્હણે પાત્ર । વિષાચેં જૈસેં

હેં અસો વિષયજાતી । બુદ્ધિ પોળલી ઐસી માઘૌતી ।
પાઉલેં ઘેઊનિ એકાંતીં । હૃદયાચ્યા રિગે

ઐસયા અંતઃકરણ । બાહ્ય યેતાં તયાચી આણ ।
ન મોડી સમર્થા ભેણ । દાસી જૈસી

તૈસેં ઐક્યાચિયે મુઠી । માજિવડેં ચિત્ત કિરીટી ।
કરૂનિ વેધી નેહટીં । આત્મયાચ્યા

તેવ્હાં દૃષ્ટાદૃષ્ટ સ્પૃહે । નિમણેં જાલેંચિ આહે ।
આગીં દડપલિયા ધુયેં । રાહિજે જૈસેં

મ્હણૌનિ નિયમિલિયા માનસીં । સ્પૃહા નાસૌનિ જાય આપૈસીં ।
કિંબહુના તો ઐસી । ભૂમિકા પાવે

પૈં અન્યથા બોધુ આઘવા । માવળોનિ તયા પાંડવા ।
બોધમાત્રીંચિ જીવા । ઠાવો હોય

ધરવણી વેંચેં સરે । તૈસેં ભોગેં પ્રાચીન પુરે ।
નવેં તંવ નુપકરે । કાંહીચિ કરૂં

ઐસીં કર્મેં સામ્યદશા । હોય તેથ વીરેશા ।
મગ શ્રીગુરુ આપૈસા । ભેટેચિ ગા

રાત્રીચી ચૌપાહરી । વેંચલિયા અવધારીં ।
ડોળ્યાં તમારી । મિળે જૈસા

કા યેઊનિ ફળાચા ઘડુ । પારુષવી કેળીચી વાઢુ ।
શ્રીગુરુ ભેટોનિ કરી પાડુ । બુભુત્સુ તૈસા

મગ આલિંગિલા પૂર્ણિમા । જૈસા ઉણીવ સાંડી ચંદ્રમા ।
તૈસેં હોય વીરોત્તમા । ગુરુકૃપા તયા

તેવ્હાં અબોધુમાત્ર અસે । તો તંવ તયા કૃપા નાસે ।
તેથ નિશીસવેં જૈસેં । આંધારેં જાય

તૈસી અબોધાચિયે કુશી । કર્મ કર્તા કાર્ય ઐશી ।
ત્રિપુટી અસે તે જૈસી । ગાભિણી મારિલી

તૈસેંચિ અબોધનાશાસવેં । નાશે ક્રિયાજાત આઘવેં ।
ઐસા સમૂળ સંભવે । સંન્યાસુ હા

યેણેં મુળાજ્ઞાનસંન્યાસેં । દૃશ્યાચા જેથ ઠાવો પુસે ।
તેથ બુઝાવેં તેં આપૈસેં । તોચિ આહે

ચેઇલિયાવરી પાહીં । સ્વપ્નીંચિયા તિયે ડોહીં ।
આપણયાતેં કાઈ । કાઢૂં જાઇજે ?

તૈં મી નેણેં આતાં જાણેન । હેં સરલેં તયા દુઃસ્વપ્ન ।
જાલા જ્ઞાતૃજ્ઞેયાવિહીન । ચિદાકાશ

મુખાભાસેંસી આરિસા । પરૌતા નેલિયા વીરેશા ।
પાહાતેપણેંવીણ જૈસા । પાહાતા ઠાકે

તૈસેં નેણણેં જેં ગેલેં । તેણેં જાણણેંહી નેલેં ।
મગ નિષ્ક્રિય ઉરલેં । ચિન્માત્રચિ

તેથ સ્વભાવેં ધનંજયા । નાહીં કોણીચિ ક્રિયા ।
મ્હણૌનિ પ્રવાદુ તયા । નૈષ્કર્મ્યુ ઐસા

તેં આપુલેં આપણપેં । અસે તેંચિ હોઊનિ હારપે ।
તરંગુ કાં વાયુલોપેં । સમુદ્રુ જૈસા

તૈસેં ન હોણેં નિફજે । તે નૈષ્કર્મ્યસિદ્ધિ જાણિજે ।
સર્વસિદ્ધીંત સહજેં । પરમ હેચિ

દેઉળાચિયા કામા કળસુ । ઉપરમ ગંગેસી સિંધુ પ્રવેશુ ।
કાં સુવર્ણશુદ્ધી કસુ । સોળાવા જૈસા

તૈસેં આપુલેં નેણણેં । ફેડિજે કા જાણણેં ।
તેંહિ ગિળૂનિ અસણેં । ઐસી જે દશા

તિયેપરતેં કાંહીં । નિપજણેં આન નાહીં ।
મ્હણૌનિ મ્હણિપે પાહીં । પરમસિદ્ધિ તે

પરી હેચિ આત્મસિદ્ધિ । જો કોણી ભાગ્યનિધિ ।
શ્રીગુરુકૃપાલબ્ધિ\- । કાળીં પાવે

ઉદયતાંચિ દિનકરુ । પ્રકાશુચિ આતે આંધારુ ।
કાં દીપસંગેં કાપુરુ । દીપુચિ હોય

તયા લવણાચી કણિકા । મિળતખેંવો ઉદકા ।
ઉદકચિ હોઊનિ દેખા । ઠાકે જેવીં

કાં નિદ્રિતુ ચેવવિલિયા । સ્વપ્નેંસિ નીદ વાયાં ।
જાઊનિ આપણપયાં । મિળે જૈસા

તૈસેં જયા કોણ્હાસિ દૈવેં । ગુરુવાક્યશ્રવણાચિ સવેં ।
દ્વૈત ગિળોનિ વિસંવે । આપણયા વૃત્તી

તયાસી મગ કર્મ કરણેં । હેં બોલિજૈલચિ કવણેં ।
આકાશા યેણેં જાણેં । આહે કાઈ ? ।

મ્હણૌનિ તયાસિ કાંહીં । ત્રિશુદ્ધિ કરણેં નાહીં ।
પરી ઐસેં જરી હેં કાંહીં । નવ્હે જયા

કાનાવચનાચિયે ભેટી- । સરિસાચિ પૈં કિરીટી ।
વસ્તુ હોઊનિ ઉઠી । કવણિ એકુ જો

યે઱હવીં સ્વકર્માચેનિ વન્હી । કામ્યનિષિદ્ધાચિયા ઇંધનીં ।
રજતમેં કીર દોન્હી । જાળિલીં આધીં

પુત્ર વિત્ત પરલોકુ । યયા તિહીંચા અભિલાખુ ।
ઘરીં હોય પાઇકુ । હેંહી જાલેં

ઇંદ્રિયેં સૈરા પદાર્થીં । રિગતાં વિટાળલીં હોતીં ।
તિયે પ્રત્યાહાર તીર્થીં । ન્હાણિલીં કીર

આણિ સ્વધર્માચેં ફળ । ઈશ્વરીં અર્પૂનિ સકળ ।
ઘેઊનિ કેલેં અઢળ । વૈરાગ્યપદ

ઐસી આત્મસાક્ષાત્કારીં । લાભે જ્ઞાનાચી ઉજરી ।
તે સામુગ્રી કીર પુરી । મેળવિલી

આણિ તેચિ સમયીં । સદ્ગુરુ ભેટલે પાહીં ।
તેવીંચિ તિહીં કાંહીં । વંચિજેના

પરી વોખદ ઘેતખેંવો । કાય લાભે આપલા ઠાવો ? ।
કાં ઉદયજતાંચિ દિવો । મધ્યાન્હ હોય ?

સુક્ષેત્રીં આણિ વોલટેં । બીજહી પેરિલેં ગોમટેં ।
તરી આલોટ ફળ ભેટે । પરી વેળે કીં ગા

જોડલા માર્ગુ પ્રાંજળુ । મિનલા સુસંગાચાહી મેળુ ।
તરી પાવિજે વાંચૂનિ વેળુ । લાગેચિ કીં

તૈસા વૈરાગ્યલાભુ જાલા । વરી સદ્ગુરુહી ભેટલા ।
જીવીં અંકુરુ ફુટલા । વિવેકાચા

તેણેં બ્રહ્મ એક આથી । યેર આઘવીચિ ભ્રાંતી ।
હેહી કીર પ્રતીતી । ગાઢ કેલી

પરી તેંચિ જેં પરબ્રહ્મ । સર્વાત્મક સર્વોત્તમ ।
મોક્ષાચેંહી કામ । સરે જેથ

યયા તિન્હી અવસ્થા પોટીં । જિરવી જેં ગા કિરીટી ।
તયા જ્ઞાનાસિહી મિઠી । દે જે વસ્તુ

ઐક્યાચેં એકપણ સરે । જેથ આનંદકણુહી વિરે ।
કાંહીંચિ નુરોનિ ઉરે । જેં કાંહીં ગા

તિયેં બ્રહ્મીં ઐક્યપણેં । બ્રહ્મચિ હોઊનિ અસણેં ।
તેં ક્રમેંચિ કરૂનિ તેણેં । પાવિજે પૈં

ભુકેલિયાપાસીં । વોગરિલેં ષડ્રસીં ।
તો તૃપ્તિ પ્રતિગ્રાસીં । લાહે જેવીં

તૈસા વૈરાગ્યાચા વોલાવા । વિવેકાચા તો દિવા ।
આંબુથિતાં આત્મઠેવા । કાઢીચિ તો

તરી ભોગિજે આત્મઋદ્ધી । યેવઢી યોગ્યતેચી સિદ્ધી ।
જયાચ્યા આંગીં નિરવધી । લેણેં જાલી

તો જેણેં ક્રમેં બ્રહ્મ । હોણેં કરી ગા સુગમ ।
તયા ક્રમાચેં આતાં વર્મ । આઈક સાંગોં

તરી ગુરુ દાવિલિયા વાટા । યેઊન વિવેકતીર્થતટા ।
ધુઊનિયાં મળકટા । બુદ્ધીચા તેણેં

મગ રાહૂનેં ઉગળિલી । પ્રભા ચંદ્રેં આલિંગિલી ।
તૈસી શુદ્ધત્વેં જડલી । આપણયાં બુદ્ધિ

સાંડૂનિ કુળેં દોન્હી । પ્રિયાસી અનુસરે કામિની ।
દ્વંદ્વત્યાગેં સ્વચિંતનીં । પડલી તૈસી

આણિ જ્ઞાન ઐસેં જિવ્હાર । નેવોં નેવોં નિરંતર ।
ઇંદ્રિયીં કેલે થોર । શબ્દાદિક જે

તે રશ્મિજાળ કાઢલેયા । મૃગજળ જાય લયા ।
તૈસેં વૃત્તિરોધેં તયાં । પાંચાંહી કેલેં

નેણતાં અધમાચિયા અન્ના । ખાદલિયા કીજે વમના ।
તૈસીં વોકવિલી સવાસના । ઇંદ્રિયેં વિષયીં

મગ પ્રત્યગાવૃત્તી ચોખટેં । લાવિલીં ગંગેચેનિ તટેં ।
ઐસીં પ્રાયશ્ચિત્તેં ધુવટેં । કેલીં યેણેં

પાઠીં સાત્વિકેં ધીરેં તેણેં । શોધારલીં તિયેં કરણેં ।
મગ મનેંસીં યોગધારણેં । મેળવિલીં

તેવીંચિ પ્રાચીનેં ઇષ્ટાનિષ્ટેં । ભોગેંસીં યેઉની ભેટે ।
તેથ દેખિલિયાહી વોખટેં । દ્વેષુ ન કરી

ના ગોમટેંચિ વિપાયેં । તેં આણૂનિ પુઢાં સૂયે ।
તયાલાગીં ન હોયે । સાભિલાષુ

યાપરી ઇષ્ટાનિષ્ટીંંં । રાગદ્વેષ કિરીટી ।
ત્યજૂનિ ગિરિકપાટીં । નિકુંજીં વસે

ગજબજા સાંડિલિયા । વસવી વનસ્થળિયા ।
અંગાચિયાચિ માંદિયા । એકલેયા

શમદમાદિકીં ખેળે । ન બોલણેંચિ ચાવળે ।
ગુરુવાક્યાચેનિ મેળેં । નેણે વેળુ

આણિ આંગા બળ યાવેં । નાતરી ક્ષુધા જાવેં ।
કાં જિભીચે પુરવાવે । મનોરથ

ભોજન કરિતાંવિખીં । યયાં તિહીંતેં ન લેખી ।
આહારીં મિતી સંતોષીં । માપ ન સૂયે

અશનાચેનિ પાવકેં । હારપતાં પ્રાણુ પોખે ।
ઇતુકિયાચિ ભાગુ મોટકેં । અશન કરી

આણિ પરપુરુષેં કામિલી । કુળવધૂ આંગ ન ઘાલી ।
નિદ્રાલસ્યા ન મોકલી । આસન તૈસેં

દંડવતાચેનિ પ્રસંગેં । ભુયીં હન અંગ લાગે ।
વાંચૂનિ યેર નેઘે । રાભસ્ય તેથ

દેહનિર્વાહાપુરતેં । રાહાટવી હાતાંપાયાંતેં ।
કિંબહુના આપૈતેં । સબાહ્ય કેલેં

આણિ મનાચા ઉંબરા । વૃત્તીસી દેખોં નેદી વીરા ।
તેથ કેં વાગ્વ્યાપારા । અવકાશુ અસે ?

ઐસેનિ દેહ વાચા માનસ । હેં જિણૌનિ બાહ્યપ્રદેશ ।
આકળિલેં આકાશ । ધ્યાનાચેં તેણેં

ગુરુવાક્યેં ઉઠવિલા । બોધીં નિશ્ચયો આપુલા ।
ન્યાહાળીં હાતીં ઘેતલા । આરિસા જૈસા

પૈં ધ્યાતા આપણચિ પરી । ધ્યાનરૂપ વૃત્તિમાઝારીં ।
ધ્યેયત્વેં ઘે હે અવધારીં । ધ્યાનરૂઢી ગા

તેથ ધ્યેય ધ્યાન ધ્યાતા । યયાં તિહીં એકરૂપતા ।
હોય તંવ પંડુસુતા । કીજે તેં ગા

મ્હણૌનિ તો મુમુક્ષુ । આત્મજ્ઞાનીં જાલા દક્ષુ ।
પરી પુઢાં સૂનિ પક્ષુ । યોગાભ્યાસાચા

અપાનરંધ્રદ્વયા । માઝારીં ધનંજયા ।
પાર્ષ્ણીં પિડૂનિયાં । કાંવરુમૂળ

આકુંચૂનિ અધ । દેઊનિ તિન્હી બંધ ।
કરૂનિ એકવદ । વાયુભેદી

કુંડલિની જાગવૂનિ । મધ્યમા વિકાશૂનિ ।
આધારાદિ ભેદૂનિ । આજ્ઞાવરી

સહસ્ત્રદળાચા મેઘુ । પીયુષેં વર્ષોનિ ચાંગુ ।
તો મૂળવરી વોઘુ । આણૂનિયાં

નાચતયા પુણ્યગિરી । ચિદ્ભૈરવાચ્યા ખાપરીં ।
મનપવનાચી ખીચ પુરી । વાઢૂનિયાં

જાલિયા યોગાચા ગાઢા । મેળાવા સૂનિ હા પુઢાં ।
ધ્યાન માગિલીકડાં । સ્વયંભ કેલેં

આણિ ધ્યાન યોગ દોન્હી । ઇયેં આત્મતત્વજ્ઞાનીં ।
પૈઠા હોઆવયા નિર્વિઘ્નીં । આધીંચિ તેણેં

વીતરાગતેસારિખા । જોડૂનિ ઠેવિલા સખા ।
તો આઘવિયાચિ ભૂમિકા- । સવેં ચાલે

પહાવેં દિસે તંવવરી । દિઠીતેં ન સંડી દીપ જરી ।
તરી કેં આહે અવસરી । દેખાવયા

તૈસેં મોક્ષીં પ્રવર્તલયા । વૃત્તી બ્રહ્મીં જાય લયા ।
તંવ વૈરાગ્ય આથી તયા । ભંગુ કૈચા ।

મ્હણૌનિ સવૈરાગ્યુ । જ્ઞાનાભ્યાસુ તો સભાગ્યુ ।
કરૂનિ જાલા યોગ્યુ । આત્મલાભા

ઐસી વૈરાગ્યાચી આંગીં । બાણૂનિયાં વજ્રાંગીં ।
રાજયોગતુરંગીં । આરૂઢલા

વરી આડ પડિલેં દિઠી । સાનેં થોર નિવટી ।
તેં બળીં વિવેકમુષ્ટીં । ધ્યાનાચેં ખાંડેં

ઐસેનિ સંસારરણાઆંતુ । આંધારીં સૂર્ય તૈસા અસે જાતુ ।
મોક્ષવિજયશ્રીયે વરૈતુ । હોઆવયાલાગીં

તેથ આડવાવયા આલે । દોષવૈરી જે ધોપટિલે ।
તયાંમાજીં પહિલેં । દેહાહંકારુ

જો ન મોકલી મારુની । જીવોં નેદી ઉપજવોનિ ।
વિચંબવી ખોડાં ઘાલુની । હાડાંચિયા

તયાચા દેહદુર્ગ હા થારા । મોડૂનિ ઘેતલા તો વીરા ।
આણિ બળ હા દુસરા । મારિલા વૈરી

જો વિષયાચેનિ નાંવેં । ચૌગુણેંહી વરી થાંવે ।
જેણેં મૃતાવસ્થા ધાંવે । સર્વત્ર જગા

તો વિષય વિષાચા અથાવો । આઘવિયા દોષાંચા રાવો ।
પરી ધ્યાનખડ્ગાચા ઘાવો । સાહેલ કૈંચા ?

આણિ પ્રિય વિષયપ્રાપ્તી । કરી જયા સુખાચી વ્યક્તી ।
તેચિ ઘાલૂનિ બુંથી । આંગીં જો વાજે

જો સન્માર્ગા ભુલવી । મગ અધર્માચ્યા આડવીં ।
સૂનિ વાઘાં સાંપડવી । નરકાદિકાં

તો વિશ્વાસેં મારિતાં રિપુ । નિવટૂનિ ઘાતલા દર્પુ ।
આણિ જયાચા અહા કંપુ । તાપસાંસી

ક્રોધા ઐસા મહાદોખુ । જયાચા દેખા પરિપાકુ ।
ભરિજે તંવ અધિકુ । રિતા હોય જો

તો કામુ કોણેચ ઠાયીં । નસે ઐસેં કેલેં પાહીં ।
કીં તેંચિ ક્રોધાહી । સહજેં આલેં

મુળાચેં તોડણેં જૈસેં । હોય કાં શાખોદ્દેશેં ।
કામુ નાશલેનિ નાશે । તૈસા ક્રોધુ

મ્હણૌનિ કામ વૈરી । જાલા જેથ ઠાણોરી ।
તેથ સરલી વારી । ક્રોધાચીહી

આણિ સમર્થુ આપુલા ખોડા । શિસેં વાહવી જૈસા હોડા ।
તૈસા ભુંજૌનિ જો ગાઢા । પરીગ્રહો

જો માથાંચિ પાલાણવી । અંગા અવગુણ ઘાલવી ।
જીવેં દાંડી ઘેવવી । મમત્વાચી

શિષ્યશાસ્ત્રાદિવિલાસેં । મઠાદિમુદ્રેચેનિ મિસેં ।
ઘાતલે આહાતી ફાંસે । નિઃસંગા જેણેં

ઘરીં કુટુંબપણેં સરે । તરી વનીં વન્ય હોઊનિ અવતરે ।
નાગવીયાહી શરીરેં । લાગલા આહે

ઐસા દુર્જયો જો પરીગ્રહો । તયાચા ફેડૂનિ ઠાવો ।
ભવવિજયાચા ઉત્સાહો । ભોગીતસે જો

તેથ અમાનિત્વાદિ આઘવે । જ્ઞાનગુણાચે જે મેળાવે ।
તે કૈવલ્યદેશીંચે આઘવે । રાવો જૈસે આલે

તેવ્હાં સમ્યક્‌જ્ઞાનાચિયા । રાણિવા ઉગાણૂનિ તયા ।
પરિવારુ હોઊનિયાં । રાહત આંગેં

પ્રવૃત્તીચિયે રાજબિદીં । અવસ્થાભેદપ્રમદીં ।
કીજત આહે પ્રતિપદીં । સુખાચેં લોણ

પુઢાં બોધાચિયે કાંબીવરી । વિવેકુ દૃશ્યાચી માંદી સારી ।
યોગભૂમિકા આરતી કરી । યેતી જૈસિયા

તેથ ઋદ્ધિસિદ્ધીંચીં અનેગેં । વૃંદેં મિળતી પ્રસંગેં ।
તિયે પુષ્પવર્ષીં આંગેં । નાહાતસે તો

ઐસેનિ બ્રહ્મૈક્યાસારિખેં । સ્વરાજ્ય યેતાં જવળિકેં ।
ઝળંબિત આહે હરિખેં । તિન્હી લોક

તેવ્હાં વૈરિયાં કાં મૈત્રિયાં । તયાસિ માઝેં મ્હણાવયા ।
સમાનતા ધનંજયા । ઉરેચિહી ના

હેં ના ભલતેણેં વ્યાજેં । તો જયાતેં મ્હણે માઝેં ।
તેં નોડવેચિ કાં દુજેં । અદ્વિતીય જાલા

પૈં આપુલિયા એકી સત્તા । સર્વહી કવળૂનિયા પંડુસુતા ।
કહીં ન લગતી મમતા । ધાડિલી તેણેં

ઐસા જિંતિલિયા રિપુવર્ગુ । અપમાનિલિયા હેં જગુ ।
અપૈસા યોગતુરંગુ । સ્થિર જાલા

વૈરાગ્યાચેં ગાઢલેં । અંગી ત્રાણ હોતેં ભલેં ।
તેંહી નાવેક ઢિલેં । તેવ્હાં કરી

આણિ નિવટી ધ્યાનાચેં ખાંડેં । તેં દુજેં નાહીંચિ પુઢેં ।
મ્હણૌનિ હાતુ આસુડેં । વૃત્તીચાહી

જૈસેં રસૌષધ ખરેં । આપુલેં કાજ કરોનિ પુરેં ।
આપણહી નુરે । તૈસેં હોતસે

દેખોનિ ઠાકિતા ઠાવો । ધાંવતા થિરાવે પાવો ।
તૈસા બ્રહ્મસામીપ્યેં થાવો । અભ્યાસુ સાંડી

ઘડતાં મહોદધીસી । ગંગા વેગુ સાંડી જૈસી ।
કાં કામિની કાંતાપાસીં । સ્થિર હોય

નાના ફળતિયે વેળે । કેળીચી વાઢી માંટુળે ।
કાં ગાંવાપુઢેં વળે । માર્ગુ જૈસા

તૈસા આત્મસાક્ષાત્કારુ । હોઈલ દેખોનિ ગોચરુ ।
ઐસા સાધનહતિયેરુ । હળુચિ ઠેવી

મ્હણૌનિ બ્રહ્મેંસી તયા । ઐક્યાચા સમો ધનંજયા ।
હોતસે તૈં ઉપાયા । વોહટુ પડે

મગ વૈરાગ્યાચી ગોંધળુક । જે જ્ઞાનાભ્યાસાચેં વાર્ધક્ય ।
યોગફળાચાહી પરિપાક । દશા જે કાં

તે શાંતિ પૈં ગા સુભગા । સંપૂર્ણ યે તયાચિયા આંગા ।
તૈં બ્રહ્મ હોઆવયા જોગા । હોય તો પુરુષુ

પુનવેહુની ચતુર્દશી । જેતુલેં ઉણેપણ શશી ।
કાં સોળે પાઊનિ જૈસી । પંધરાવી વાની

સાગરીંહી પાણી વેગેં । સંચરે તેં રૂપ ગંગે ।
યેર નિશ્ચળ જેં ઉગેં । તેં સમુદ્રુ જૈસા

બ્રહ્મા આણિ બ્રહ્મહોતિયે । યોગ્યતે તૈસા પાડુ આહે ।
તેંચિ શાંતીચેનિ લવલાહેં । હોય તો ગા

પૈં તેંચિ હોણેંનવીણ । પ્રતીતી આલેં જેં બ્રહ્મપણ ।
તે બ્રહ્મ હોતી જાણ । યોગ્યતા યેથ

તે બ્રહ્મભાવયોગ્યતા । પુરુષુ તો મગ પંડુસુતા ।
આત્મબોધપ્રસન્નતા\- । પદીં બૈસે

જેણેં નિપજે રસસોય । તો તાપુહી જૈં જાય ।
તૈં તે કાં હોય । પ્રસન્ન જૈસી

નાના ભરતિયા લગબગા । શરત્કાળીં સાંડિજે ગંગા ।
કાં ગીત રહાતાં ઉપાંગા । વોહટુ પડે

તૈસા આત્મબોધીં ઉદ્યમુ । કરિતાં હોય જો શ્રમુ ।
તોહી જેથેં સમુ । હોઊનિ જાય

આત્મબોધપ્રશસ્તી । હે તિયે દશેચી ખ્યાતી ।
તે ભોગિતસે મહામતી । યોગ્યુ તો ગા

તેવ્હાં આત્મત્વેં શોચાવેં । કાંહીં પાવાવયા કામાવેં ।
હેં સરલેં સમભાવેં । ભરિતેં તયા

ઉદયા યેતાં ગભસ્તી । નાના નક્ષત્રવ્યક્તી ।
હારવીજતી દીપ્તી । આંગિકા જેવીં

તેવીં ઉઠતિયા આત્મપ્રથા । હે ભૂતભેદવ્યવસ્થા ।
મોડીત મોડીત પાર્થા । વાસ પાહે તો

પાટિયેવરીલ અક્ષરેં । જૈસીં પુસતાં યેતી કરેં ।
તૈસીં હારપતી ભેદાંતરેં । તયાચિયે દૃષ્ટી

તૈસેનિ અન્યથા જ્ઞાનેં । જિયેં ઘેપતી જાગરસ્વપ્નેં ।
તિયેં દોન્હી કેલીં લીનેં । અવ્યક્તામાજીં

મગ તેંહી અવ્યક્ત । બોધ વાઢતાં ઝિજત ।
પુરલાં બોધીં સમસ્ત । બુડોનિ જાય

જૈસી ભોજનાચ્યા વ્યાપારીં । ક્ષુધા જિરત જાય અવધારીં ।
મગ તૃપ્તીચ્યા અવસરીં । નાહીંચ હોય

નાના ચાલીચિયા વાઢી । વાટ હોત જાય થોડી ।
મગ પાતલા ઠાયીં બુડી । દેઊનિ નિમે

કાં જાગૃતિ જંવ જંવ ઉદ્દીપે । તંવ તંવ નિદ્રા હારપે ।
મગ જાગીનલિયા સ્વરૂપેં । નાહીંચ હોય

હેં ના આપુલેં પૂર્ણત્વ ભેટેં । જેથ ચંદ્રાસીં વાઢી ખુંટે ।
તેથ શુક્લપક્ષુ આટે । નિઃશેષુ જૈસા

તૈસા બોધ્યજાત ગિળિતુ । બોધુ બોધેં યે મજ આંતુ ।
મિસળલા તેથ સાદ્યંતુ । અબોધુ ગેલા

તેવ્હાં કલ્પાંતાચિયે વેળે । નદી સિંધૂચેં પેંડવળેં ।
મોડૂનિ ભરલેં જળેં । આબ્રહ્મ જૈસેં

નાના ગેલિયા ઘટ મઠ । આકાશ ઠાકે એકવટ ।
કાં જળોનિ કાષ્ઠેં કાષ્ઠ । વન્હીચિ હોય

નાતરી લેણિયાંચે ઠસે । આટોનિ ગેલિયા મુસે ।
નામરૂપ ભેદેં જૈસેં । સાંડિજે સોનેં

હેંહી અસો ચેઇલયા । તેં સ્વપ્ન નાહીં જાલયા ।
મગ આપણચિ આપણયાં । ઉરિજે જૈસેં

તૈસી મી એકવાંચૂનિ કાંહીં । તયા તયાહીસકટ નાહીં ।
હે ચૌથી ભક્તિ પાહીં । માઝી તો લાહે

યેર આર્તુ જિજ્ઞાસુ અર્થાર્થી । હે ભજતી જિયે પંથીં ।
તે તિન્હી પાવોની ચૌથી । મ્હણિપત આહે

યે઱હવીં તિજી ના ચૌથી । હે પહિલી ના સરતી ।
પૈં માઝિયે સહજસ્થિતી । ભક્તિ નામ

જેં નેણણેં માઝેં પ્રકાશૂનિ । અન્યથાત્વેં માતેં દાઊનિ ।
સર્વહી સર્વીં ભજૌનિ । બુઝાવીતસે જે

જો જેથ જૈસેં પાહોં બૈસે । તયા તેથ તૈસેંચિ અસે ।
હેં ઉજિયેડેં કાં દિસે । અખંડેં જેણેં

સ્વપ્નાચેં દિસણેં ન દિસણેં । જૈસેં આપલેનિ અસલેપણેં ।
વિશ્વાચેં આહે નાહીં જેણેં । પ્રકાશેં તૈસેં

ઐસા હા સહજ માઝા । પ્રકાશુ જો કપિધ્વજા ।
તો ભક્તિ યા વોજા । બોલિજે ગા

મ્હણૌનિ આર્તાચ્યા ઠાયીં । હે આર્તિ હોઊનિ પાહીં ।
અપેક્ષણીય જેં કાંહીં । તેં મીચિ કેલા

જિજ્ઞાસુપુઢાં વીરેશા । હેચિ હોઊનિ જિજ્ઞાસા ।
મી કાં જિજ્ઞાસ્યુ ઐસા । દાખવિલા

હેંચિ હોઊનિ અર્થના । મીચિ માઝ્યા અર્થીં અર્જુના ।
કરૂનિ અર્થાભિધાના । આણી માતેં

એવં ઘેઊનિ અજ્ઞાનાતેં । માઝી ભક્તિ જે હે વર્તે ।
તે દાવી મજ દ્રષ્ટયાતેં । દૃશ્ય કરૂનિ

યેથેં મુખચિ દિસે મુખેં । યા બોલા કાંહીં ન ચુકે ।
તરી દુજેપણ હેં લટિકેં । આરિસા કરી

દિઠી ચંદ્રચિ ઘે સાચેં । પરી યેતુલેં હેં તિમિરાચેં ।
જે એકચિ અસે તયાચે । દોની દાવી

તૈસા સર્વત્ર મીચિ મિયાં । ઘેપતસેં ભક્તિ ઇયા ।
પરી દૃશ્યત્વ હેં વાયાં । અજ્ઞાનવશેં

તેં અજ્ઞાન આતાં ફિટલેં । માઝેં દૃષ્ટૃત્વ મજ ભેટલેં ।
નિજબિંબીં એકવટલેં । પ્રતિબિંબ જૈસેં

પૈં જેવ્હાંહી અસે કિડાળ । તેવ્હાંહી સોનેંચિ અઢળ ।
પરી તેં કીડ ગેલિયા કેવળ । ઉરે જૈસેં

હાં ગા પૂર્ણિમે આધીં કાયી । ચંદ્રુ સાવયવુ નાહીં ? ।
પરી તિયે દિવશીં ભેટે પાહીં । પૂર્ણતા તયા

તૈસા મીચિ જ્ઞાનદ્વારેં । દિસેં પરી હસ્તાંતરેં ।
મગ દૃષ્ટૃત્વ તેં સરે । મિયાંચિ મી લાભેં

મ્હણૌનિ દૃશ્યપથા- । અતીતુ માઝા પાર્થા ।
ભક્તિયોગુ ચવથા । મ્હણિતલા ગા

યા જ્ઞાન ભક્તિ સહજ । ભક્તુ એકવટલા મજ ।
મીચિ કેવળ હેં તુજ । શ્રુતહી આહે

જે ઉભઊનિયાં ભુજા । જ્ઞાનિયા આત્મા માઝા ।
હે બોલિલોં કપિધ્વજા । સપ્તમાધ્યાયીં

તે કલ્પાદીં ભક્તિ મિયાં । શ્રીભાગવતમિષેં બ્રહ્મયા ।
ઉત્તમ મ્હણૌનિ ધનંજયા । ઉપદેશિલી

જ્ઞાની ઇયેતેં સ્વસંવિત્તી । શૈવ મ્હણતી શક્તી ।
આમ્હી પરમ ભક્તી । આપુલી મ્હણો

હે મજ મિળતિયે વેળે । તયા ક્રમયોગિયાં ફળે ।
મગ સમસ્તહી નિખિળેં । મિયાંચિ ભરે

તેથ વૈરાગ્ય વિવેકેંસી । આટે બંધ મોક્ષેંસીં ।
વૃત્તી તિયે આવૃત્તીસીં । બુડોનિ જાય

ઘેઊનિ ઐલપણાતેં । પરત્વ હારપેં જેથેં ।
ગિળૂનિ ચા઱હી ભૂતેં । આકાશ જૈસેં

તયા પરી થડથાદ । સાધ્યસાધનાતીત શુદ્ધ ।
તેં મી હોઊનિ એકવદ । ભોગિતો માતેં

ઘડોનિ સિંધૂચિયા આંગા । સિંધૂવરી તળપે ગંગા ।
તૈસા પાડુ તયા ભોગા । અવધારી જો

કાં આરિસયાસિ આરિસા । ઉટૂનિ દાવિલિયા જૈસા ।
દેખણા અતિશયો તૈસા । ભોગણા તિયે

હે અસો દર્પણુ નેલિયા । તો મુખ બોધુહી ગેલિયા ।
દેખલેંપણ એકલેયા । આસ્વાદિજે જેવીં

ચેઇલિયા સ્વપ્ન નાશે । આપલેં ઐક્યચિ દિસે ।
તે દુજેનવીણ જૈસેં । ભોગિજે કા

તોચિ જાલિયા ભોગુ તયાચા । ન ઘડે હા ભાવો જયાંચા ।
તિહીં બોલેં કેવીં બોલાચા । ઉચ્ચારુ કીજે

તયાંચ્યા નેણોં ગાંવીં । રવી પ્રકાશી હન દિવી ।
કીં વ્યોમાલાગીં માંડવી । ઉભિલી તિહીં

હાં ગા રાજન્યત્વ નવ્હતાં આંગીં । રાવો રાયપણ કાય ભોગી ? ।
કાં આંધારુ હન આલિંગી । દિનકરાતેં ?

આણિ આકાશ જેં નવ્હે । તયા આકાશ કાય જાણવે ? ।
રત્નાચ્યા રૂપીં મિરવે । ગુંજાંચેં લેણેં ?

મ્હણૌનિ મી હોણેં નાહીં । તયા મીચિ આહેં કેહીં ।
મગ ભજેલ હેં કાયી । બોલોં કીર

યાલાગીં તો ક્રમયોગી । મી જાલાચિ માતેં ભોગી ।
તારુણ્ય કાં તરુણાંગીં । જિયાપરી

તરંગ સર્વાંગીં તોય ચુંબી । પ્રભા સર્વત્ર વિલસે બિંબીં ।
નાના અવકાશ નભીં । લુંઠતુ જૈસા

તૈસા રૂપ હોઊનિ માઝેં । માતેં ક્રિયાવીણ તો ભજે ।
અલંકારુ કા સહજેં । સોનયાતેં જેવીં

કા ચંદનાચી દ્રુતી જૈસી । ચંદનીં ભજે અપૈસી ।
કા અકૃત્રિમ શશીં । ચંદ્રિકા તે

તૈસી ક્રિયા કીર ન સાહે । ત઱હી અદ્વૈતીં ભક્તિ આહે ।
હેં અનુભવાચિજોગેં નવ્હે । બોલાસેં

તેવ્હાં પૂર્વસંસ્કાર છંદેં । જેં કાંહીં તો અનુવાદે ।
તેણેં આળવિલેનિ વો દેં । બોલતાં મીચિ

બોલતયા બોલતાચિ ભેટે । તેથેં બોલિલેં હેં ન ઘટે ।
તેં મૌન તંવ ગોમટેં । સ્તવન માઝેં

મ્હણૌનિ તયા બોલતાં । બોલી બોલતાં મી ભેટતાં ।
મૌન હોય તેણેં તત્વતાં । સ્તવિતો માતેં

તૈસેંચિ બુદ્ધી કા દિઠી । જેં તો દેખોં જાય કિરીટી ।
તેં દેખણેં દૃશ્ય લોટી । દેખતેંચિ દાવી

આરિસયા આધીં જૈસેં । દેખતેંચિ મુખ દિસેઅ ।
તયાચેં દેખણેં તૈસેં । મેળવી દ્રષ્ટેં

દૃશ્ય જાઉનિયાં દ્રષ્ટેં । દ્રષ્ટયાસીચિ જૈં ભેટે ।
તૈં એકલેપણેં ન ઘટે । દ્રષ્ટેપણહી

તેથ સ્વપ્નીંચિયા પ્રિયા । ચેવોનિ ઝોંબો ગેલિયા ।
ઠાયિજે દોન્હી ન હોનિયાં । આપણચિ જૈસેં

કા દોહીં કાષ્ઠાચિયે ઘૃષ્ટી\- । માજીં વન્હિ એક ઉઠી ।
તો દોન્હી હે ભાષ આટી । આપણચિ હોય

નાના પ્રતિબિંબ હાતીં । ઘેઊં ગેલિયા ગભસ્તી ।
બિંબતાહી અસતી । જાય જૈસી

તૈસા મી હોઊનિ દેખતેં । તો ઘેઊં જાય દૃશ્યાતેં ।
તેથ દૃશ્ય ને થિતેં । દ્રષ્ટૃત્વેંસીં

રવિ આંધારુ પ્રકાશિતા । નુરેચિ જેવીં પ્રકાશ્યતા ।
તેંવીં દૃશ્યીં નાહી દ્રષ્ટૃતા । મી જાલિયા

મગ દેખિજે ના ન દેખિજે । ઐસી જે દશા નિપજે ।
તે તેં દર્શન માઝેં । સાચોકારેં

તેં ભલતયાહી કિરીટી । પદાર્થાચિયા ભેટી ।
દ્રષ્ટૃદૃશ્યાતીતા દૃષ્ટી । ભોગિતો સદા

આણિ આકાશ હેં આકાશેં । દાટલેં ન ઢળેં જૈસેં ।
મિયાં આત્મેન આપણપેં તૈસેં । જાલેં તયા

કલ્પાંતીં ઉદક ઉદકેં । રુંધિલિયા વાહોં ઠાકે ।
તૈસા આત્મેનિ મિયાં યેકેં । કોંદલા તો

પાવો આપણપયાં વોળઘે ? । કેવીં વન્હિ આપણપયાં લાગે ? ।
આપણપાં પાણી રિઘે । સ્નાના કૈસેં ?

મ્હણૌનિ સર્વ મી જાલેપણેં । ઠેલેં તયા યેણેં જાણેં ।
તેંચિ ગા યાત્રા કરણેં । અદ્વયા મજ

પૈં જળાવરીલ તરંગુ । જરી ધાવિન્નલા સવેગુ ।
તરી નાહીં ભૂમિભાગુ । ક્રમિલા તેણેં

જેં સાંડાવેં કાં માંડાવેં । જેં ચાલણેં જેણેં ચાલાવેં ।
તેં તોયચિ એક આઘવેં । મ્હણૌનિયાં

ગેલિયાહી ભલતેઉતા । ઉદકપણેંં પંડુસુતા ।
તરંગાચી એકાત્મતા । ન મોડેચિ જેવીં

તૈસા મીપણેં હા લોટલા । તો આઘવેંયાચિ મજઆંતુ આલા ।
યા યાત્રા હોય ભલા । કાપડી માઝા

આણિ શરીર સ્વભાવવશેં । કાંહીં યેક કરૂં જરી બૈસે ।
તરી મીચિ તો તેણેં મિષેં । ભેટે તયા

તેથ કર્મ આણિ કર્તા । હેં જાઊનિ પંડુસુતા ।
મિયાં આત્મેનિ મજ પાહતાં । મીચિ હોય

પૈં દર્પણાતેંં દર્પણેં । પાહિલિયા હોય ન પાહણેં ।
સોનેં ઝાંકિલિયા સુવર્ણેં । ના ઝાંકેં જેવીં

દીપાતેં દીપેં પ્રકાશિજે । તેં ન પ્રકાશણેંચિ નિપજે ।
તૈસેં કર્મ મિયાં કીજે । તેં કરણેં કૈંચેં ?

કર્મહી કરિતચિ આહે । જૈં કરાવેં હેં ભાષ જાયે ।
તૈં ન કરણેંચિ હોયે । તયાચેં કેલેં

ક્રિયાજાત મી જાલેપણેં । ઘડે કાંહીંચિ ન કરણેં ।
તયાચિ નાંવ પૂજણેં । ખુણેચેં માઝેં

મ્હણૌનિ કરીતયાહી વોજા । તેં ન કરણેં હેંચિ કપિધ્વજા ।
નિફજે તિયા મહાપૂજા । પૂજી તો માતેં

એવં તો બોલે તેં સ્તવન । તો દેખે તેં દર્શન ।
અદ્વયા મજ ગમન । તો ચાલે તેંચિ

તો કરી તેતુલી પૂજા । તો કલ્પી તો જપુ માઝા ।
તો અસે તેચિ કપિધ્વજા । સમાધી માઝી

જૈસેં કનકેંસી કાંકણેં । અસિજે અનન્યપણેં ।
તો ભક્તિયોગેં યેણેં । મજસીં તૈસા

ઉદકીં કલ્લોળુ । કાપુરીં પરીમળુ ।
રત્નીં ઉજાળુ । અનન્યુ જૈસા

કિંબહુના તંતૂંસીં પટુ । કાં મૃત્તિકેસીં ઘટુ ।
તૈસા તો એકવટુ । મજસીં માઝા

ઇયા અનન્યસિદ્ધા ભક્તી । યા આઘવાચિ દૃશ્યજાતીં ।
મજ આપણપેંયા સુમતી । દ્રષ્ટયાતેં જાણ

તિન્હી અવસ્થાંચેનિ દ્વારેં । ઉપાધ્યુપહિતાકારેં ।
ભાવાભાવરૂપ સ્ફુરે । દૃશ્ય જેં હેં

તેં હેં આઘવેંચિ મી દ્રષ્ટા । ઐસિયા બોધાચા માજિવટા ।
અનુભવાચા સુભટા । ધેંડા તો નાચે

રજ્જુ જાલિયા ગોચરુ । આભાસતાં તો વ્યાળાકારુ ।
રજ્જુચિ ઐસા નિર્ધારુ । હોય જેવીં

ભાંગારાપરતેં કાંહીં । લેણેં ગુંજહીભરી નાહીં ।
હેં આટુનિયાં ઠાયીં । કીજે જૈસે

ઉદકા યેકાપરતેં । તરંગ નાહીંચિ હેં નિરુતેં ।
જાણોનિ તયા આકારાતેં । ન ઘેપે જેવીં

નાતરી સ્વપ્નવિકારાં સમસ્તાં । ચેઊનિયાં ઉમાણેં ઘેતાં ।
તો આપણયાપરૌતા । ન દિસે જૈસા

તૈસેં જેં કાંહીં આથી નાથી । યેણેં હોય જ્ઞેયસ્ફુર્તી ।
તેં જ્ઞાતાચિ મી હેં પ્રતીતી । હોઊનિ ભોગી

જાણે અજુ મી અજરુ । અક્ષયો મી અક્ષરુ ।
અપૂર્વુ મી અપારુ । આનંદુ મી

અચળુ મી અચ્યુતુ । અનંતુ મી અદ્વૈતુ ।
આદ્યુ મી અવ્યક્તુ । વ્યક્તુહી મી

ઈશ્ય મી ઈશ્વરુ । અનાદિ મી અમરુ ।
અભય મી આધારુ । આધેય મી

સ્વામી મી સદોદિતુ । સહજુ મી સતતુ ।
સર્વ મી સર્વગતુ । સર્વાતીતુ મી

નવા મી પુરાણુ । શૂન્યુ મી સંપૂર્ણુ ।
સ્થુલુ મી અણુ । જેં કાંહીં તેં મી

અક્રિયુ મી યેકુ । અસંગુ મી અશોકુ ।
વ્યાપુ મી વ્યાપકુ । પુરુષોત્તમુ મી

અશબ્દુ મી અશ્રોત્રુ । અરૂપુ મી અગોત્રુ ।
સમુ મી સ્વતંત્રુ । બ્રહ્મ મી પરુ

ઐસેં આત્મત્વેં મજ એકાતેં । ઇયા અદ્વયભક્તી જાણોનિ નિરુતેં ।
આણિ યાહી બોધા જાણતેં । તેંહી મીચિ જાણેં

પૈં ચેઇલેયાનંતરેં । આપુલેં એકપણ ઉરે ।
તેંહી તોંવરી સ્ફુરે । તયાશીંચિ જૈસેં

કાં પ્રકાશતાં અર્કુ । તોચિ હોય પ્રકાશકુ ।
તયાહી અભેદા દ્યોતકુ । તોચિ જૈસા

તૈસા વેદ્યાંચ્યા વિલયીં । કેવળ વીદકુ ઉરે પાહીં ।
તેણેં જાણવેં તયા તેંહી । હેંહી જો જાણે

તયા અદ્વયપણા આપુલિયા । જાણતી જ્ઞપ્તી જે ધનંજયા ।
તે ઈશ્વરચિ મી હે તયા । બોધાસિ યે

મગ દ્વૈતાદ્વૈતાતીત । મીચિ આત્મા એકુ નિભ્રાંત ।
હેં જાણોનિ જાણણેં જેથ । અનુભવીં રિઘે

તેથ ચેઇલિયાં યેકપણ । દિસે જે આપુલયા આપણ ।
તેંહી જાતાં નેણોં કોણ । હોઈજે જેવીં

કાં ડોળાં દેખતિયે ક્ષણીં । સુવર્ણપણ સુવર્ણીં ।
નાટિતાં હોય આટણી । અળંકારાચીહી

નાના લવણ તોય હોયે । મગ ક્ષારતા તોયત્વેં રાહે ।
તેહી જિરતાં જેવીં જાયે । જાલેપણ તેં

તૈસા મી તો હેં જેં અસે । તેં સ્વાનંદાનુભવસમરસેં ।
કાલવૂનિયા પ્રવેશે । મજચિમાજીં

આણિ તો હે ભાષ જેથ જાયે । તેથે મી હેં કોણ્હાસી આહે ।
ઐસા મી ના તો તિયે સામાયે । માઝ્યાચિ રૂપીં

જેવ્હાં કાપુર જળોં સરે । તયાચિ નામ અગ્નિ પુરી ।
મગ ઉભયતાતીત ઉરે । આકાશ જેવીં

કા ધાડલિયા એકા એકુ । વાઢે તો શૂન્ય વિશેખુ ।
તૈસા આહે નાહીંચા શેખુ । મીચિ મગ આથી

તેથ બ્રહ્મા આત્મા ઈશુ । યયા બોલા મોડે સૌરસુ ।
ન બોલણેં યાહી પૈસુ । નાહીં તેથ

ન બોલણેંહી ન બોલોની । તેં બોલિજે તોંડ ભરુની ।
જાણિવ નેણિવ નેણોની । જાણિજે તેં

તેથ બુઝિજે બોધુ બોધેં । આનંંદુ ઘેપે આનંદેં ।
સુખાવરી નુસધેં । સુખચિ ભોગિજે

તેથ લાભુ જોડલા લાભા । પ્રભા આલિંગિલી પ્રભા ।
વિસ્મયો બુડાલા ઉભા । વિસ્મયામાજીં

શમુ તેથ સામાવલા । વિશ્રામુ વિશ્રાંતિ આલા ।
અનુભવુ વેડાવલા । અનુભૂતિપણેં

કિંબહુના ઐસેં નિખળ । મીપણ જોડે તયા ફળ ।
સેવૂનિ વેલી વેલ્હાળ । ક્રમયોગાચી તે

પૈં ક્રમયોગિયા કિરીટી । ચક્રવર્તીચ્યા મુકુટીં ।
મી ચિદ્રત્ન તેં સાટોવાટીં । હોય તો માઝા

કીં ક્રમયોગપ્રાસાદાચા । કળસુ જો હા મોક્ષાચા ।
તયાવરીલ અવકાશાચા । ઉવાવો જાલા તો

નાના સંસાર આડવીં । ક્રમયોગ વાટ બરવી ।
જોડિલી તે મદૈક્યગાંવીં । પૈઠી જાલીસે

હેં અસો ક્રમયોગબોધેં । તેણેં ભક્તિચિદ્ગાંગેં ।
મી સ્વાનંદોદધી વેગેં । ઠાકિલા કીં ગા

હા ઠાયવરી સુવર્મા । ક્રમયોગીં આહે મહિમા ।
મ્હણૌનિ વેળોવેળાં તુમ્હાં । સાંગતોં આમ્હી

પૈં દેશેં કાળેં પદાર્થેં । સાધૂનિ ઘેઇજે માતેં ।
તૈસા નવ્હે મી આયતેં । સર્વાંચેં સર્વહી

મ્હણૌનિ માઝ્યા ઠાયીં । જાચાવેં ન લગે કાંહીં ।
મી લાભેં ઇયેં ઉપાયીં । સાચચિ ગા

એક શિષ્ય એક ગુરુ । હા રૂઢલા સાચ વ્યવહારુ ।
તો મત્પ્રાપ્તિપ્રકારુ । જાણાવયા

અગા વસુધેચ્યા પોટીં । નિધાન સિદ્ધ કિરીટી ।
વન્હિ સિદ્ધ કાષ્ઠીં । વોહાં દૂધ

પરી લાભે તેં અસતેં । તયા કીજે ઉપાયાતેં ।
યેર સિદ્ધચિ તૈસા તેથેં । ઉપાયીં મી

હા ફળહીવરી ઉપાવો । કાં પાં પ્રસ્તાવીતસે દેવો ।
હે પુસતાં પરી અભિપ્રાવો । યેથિંચા ઐસા

જે ગીતાર્થાચેં ચાંગાવેં । મોક્ષોપાયપર આઘવેં ।
આન શાસ્ત્રોપાય કીં નવ્હે । પ્રમાણસિદ્ધ

વારા આભાળચિ ફેડી । વાંચૂનિ સૂર્યાતેં ન ઘડી ।
કાં હાતુ બાબુળી ધાડી । તોય ન કરી

તૈસા આત્મદર્શનીં આડળુ । અસે અવિદ્યેચા જો મળુ ।
તો શાસ્ત્ર નાશી યેરુ નિર્મળુ । મી પ્રકાશેં સ્વયેં

મ્હણૌનિ આઘવીંચિ શાસ્ત્રેં । અવિદ્યાવિનાશાચીં પાત્રેં ।
વાંચોનિ ન હોતીં સ્વતંત્રેં । આત્મબોધીં

તયા અધ્યાત્મશાસ્ત્રાંસીં । જૈં સાચપણાચી યે પુસી ।
તૈં યેઇજે જયા ઠાયાસી । તે હે ગીતા

ભાનુભૂષિતા પ્રાચિયા । સતેજા દિશા આઘવિયા ।
તૈસી શાસ્ત્રેશ્વરા ગીતા યા । સનાથેં શાસ્ત્રેં

હેં અસો યેણેં શાસ્ત્રેશ્વરેં । માગાં ઉપાય બહુવે વિસ્તારેં ।
સાંગિતલા જૈસા કરેં । ઘેવોં યે આત્મા

પરી પ્રથમશ્રવણાસવેં । અર્જુના વિપાયેં હેં ફાવે ।
હા ભાવો સકણવે । ધરૂનિ શ્રીહરી

તેંચિ પ્રમેય એક વેળ । શિષ્યીં હોઆવયા અઢળ ।
સાંગતસે મુકુલ । મુદ્રા આતાં

આણિ પ્રસંગેં ગીતા । ઠાવોહી હા સંપતા ।
મ્હણૌનિ દાવી આદ્યંતા । એકાર્થત્વ

જે ગ્રંથાચ્યા મધ્યભાગીં । નાના અધિકારપ્રસંગીં ।
નિરૂપણ અનેગીં । સિદ્ધાંતીં કેલેં

તરી તેતુલેહી સિદ્ધાંત । ઇયેં શાસ્ત્રીં પ્રસ્તુત ।
હે પૂર્વાપર નેણત । કોણ્હી જૈં માની

તૈં મહાસિદ્ધાંતાચા આવાંકા । સિદ્ધાંતકક્ષા અનેકા ।
ભિડઊનિ આરંભુ દેખા । સંપવીતુ અસે

એથ અવિદ્યાનાશુ હેં સ્થળ । તેણેં મોક્ષોપાદાન ફળ ।
યા દોહીં કેવળ । સાધન જ્ઞાન

હેં ઇતુલેંચિ નાનાપરી । નિરૂપિલેં ગ્રંથવિસ્તારીં ।
તેં આતાં દોહીં અક્ષરીં । અનુવાદાવેં

મ્હણૌનિ ઉપેયહી હાતીં । જાલયા ઉપાયસ્થિતી ।
દેવ પ્રવર્તલે તેં પુઢતી । યેણેંચિ ભાવેં

મગ મ્હણે ગા સુભટા । તો ક્રમયોગિયા નિષ્ઠા ।
મી હૌની હોય પૈઠા । માઝ્યા રૂપીં

સ્વકર્માચ્યા ચોખૌળીં । મજ પૂજા કરૂનિ ભલીં ।
તેણેં પ્રસાદેં આકળી । જ્ઞાનનિષ્ઠેતેં

તે જ્ઞાનનિષ્ઠા જેથ હાતવસે । તેથ ભક્તિ માઝી ઉલ્લાસે ।
તિયા ભજન સમરસેં । સુખિયા હોય

આણિ વિશ્વપ્રકાશિતયા । આત્મયા મજ આપુલિયા ।
અનુસરે જો કરૂનિયાં । સર્વત્રતા હે

સાંડૂનિ આપુલા આડળ । લવણ આશ્રયી જળ ।
કાં હિંડોનિ રાહે નિશ્ચળ । વાયુ વ્યોમીં

તૈસા બુદ્ધી વાચા કાયેં । જો માતેં આશ્રઊનિ ઠાયે ।
તો નિષિદ્ધેંહી વિપાયેં । કર્મેં કરૂં

પરી ગંગેચ્યા સંબંધીં । બિદી આણિ મહાનદી ।
યેક તેવીં માઝ્યા બોધીં । શુભાશુભાંસી

કાં બાવનેં આણિ ધુરેં । હા નિવાડુ તંવચિ સરે ।
જંવ ન ઘેપતી વૈશ્વાનરેં । કવળૂનિ દોન્હી

ના પાંચિકેં આણિ સોળેં । હેં સોનયા તંવચિ આલેં ।
જંવ પરિસુ આંગમેળેં । એકવટીના

તૈસેં શુભાશુભ ઐસેં । હેં તંવચિવરી આભાસે ।
જંવ યેકુ ન પ્રકાશે । સર્વત્ર મી

અગા રાત્રી આણિ દિવો । હા તંવચિ દ્વૈતભાવો ।
જંવ ન રિગિજે ગાંવો । ગભસ્તીચા

મ્હણૌનિ માઝિયા ભેટી । તયાચીં સર્વ કર્મેં કિરીટી ।
જાઊનિ બૈસે તો પાટીં । સાયુજ્યાચ્યા

દેશેં કાળેં સ્વભાવેં । વેંચુ જયા ન સંભવે ।
તેં પદ માઝેં પાવે । અવિનાશ તો

કિંબહુના પંડુસુતા । મજ આત્મયાચી પ્રસન્નતા ।
લાહે તેણેં ન પવિજતાં । લાભુ કવણુ અસે

યાકારણેં ગા તુવાં ઇયા । સર્વ કર્મા આપુલિયા ।
માઝ્યા સ્વરૂપીં ધનંજયા । સંન્યાસુ કીજે

પરી તોચિ સંન્યાસુ વીરા । કરણીયેચા ઝણેં કરા ।
આત્મવિવેકીં ધરા । ચિત્તવૃત્તિ હે

મગ તેણેં વિવેકબળેં । આપણપેં કર્માવેગળેં ।
માઝ્યા સ્વરૂપીં નિર્મળેં । દેખિજેલ

આણિ કર્માચિ જન્મભોયે । પ્રકૃતિ જે કા આહે ।
તે આપણયાહૂનિ બહુવે । દેખસી દૂરી

તેથ પ્રકૃતિ આપણયાં । વેગળી નુરે ધનંજયા ।
રૂપેંવીણ કા છાયા । જિયાપરી

ઐસેનિ પ્રકૃતિનાશુ । જાલયા કર્મસંન્યાસુ ।
નિફજેલ અનાયાસુ । સકારણુ

મગ કર્મજાત ગેલયા । મી આત્મા ઉરેં આપણપયાં ।
તેથ બુદ્ધિ ઘાપે કરૂનિયાં । પતિવ્રતા

બુદ્ધિ અનન્ય યેણેં યોગેં । મજમાજીં જૈં રિગે ।
તૈં ચિત્ત ચૈત્યત્યાગેં । માતેંચિ ભજે

ઐસેં ચૈત્યજાતેં સાંડિલેં । ચિત્ત માઝ્યા ઠાયીં જડલેં ।
ઠાકે તૈસેં વહિલેં । સર્વદા કરી

મગ અભિન્ના ઇયા સેવા । ચિત્ત મિયાંચિ ભરેલ જેધવાં ।
માઝા પ્રસાદુ જાણ તેધવાં । સંપૂર્ણ જાહલા

તેથ સકળ દુઃખધામેં । ભુંજીજતી જિયેં મૃત્યુજન્મેં ।
તિયેં દુર્ગમેંચિ સુગમેં । હોતી તુજ

સૂર્યાચેનિ સાવાયેં । ડોળા સાવાઇલા હોયે ।
તૈં અંધારાચા આહે । પાડુ તયા ?

તૈસા માઝેનિ પ્રસાદેં । જીવકણુ જયાચા ઉપમર્દે ।
તો સંસરાચેની બાધે । બાગુલેં કેવીં ?

મ્હણૌનિ ધનંજયા । તૂં સંસારદુર્ગતી યયા ।
તરસીલ માઝિયા । પ્રસાદાસ્તવ

અથવા હન અહંભાવેં । માઝેં બોલણેં હેં આઘવેં ।
કાનામનાચિયે શિંવે । નેદિસી ટેંકોં

તરી નિત્ય મુક્ત અવ્યયો । તૂં આહાસિ તેં હોઊનિ વાવો ।
દેહસંબંધાચા ઘાવો । વાજેલ આંગીં

જયા દેહસંબંધા આંતુ । પ્રતિપદીં આત્મઘાતુ ।
ભુંજતાં ઉસંતુ । કહીંચિ નાહીં

યેવઢેનિ દારુણેં । નિમણેનવીણ નિમણેં ।
પડેલ જરી બોલણેં । નેઘસી માઝેં

પથ્યદ્વેષિયા પોષી જ્વરુ । કાં દીપદ્વેષિયા અંધકારુ ।
વિવેકદ્વેષેં અહંકારુ । પોષૂનિ તૈસા

સ્વદેહા નામ અર્જુનુ । પરદેહા નામ સ્વજનુ ।
સંગ્રામા નામ મલિનુ । પાપાચારુ

ઇયા મતી આપુલિયા । તિઘાં તીન નામેં યયાં ।
ઠેઊનિયાં ધનંજયા । ન ઝુંજેં ઐસા

જીવામાજીં નિષ્ટંકુ । કરિસી જો આત્યંતિકુ ।
તો વાયાં ધાડીલ નૈસર્ગિકુ । સ્વભાવોચિ તુઝા

આણિ મી અર્જુન હે આત્મિક । યયાં વધુ કરણેં હેં પાતક ।
હે માયાવાંચૂનિ તાત્ત્વિક । કાંહીં આહે ?

આધીં જુંઝાર તુવાં હોઆવેં । મગ ઝુંજાવયા શસ્ત્ર ઘેયાવેં ।
કાં ન જુંઝાવયા કરાવેં । દેવાંગણ

મ્હણૌનિ ન ઝુંજણેં । મ્હણસી તેં વાયાણેં ।
ના માનૂં લોકપણેં । લોકદૃષ્ટીહી

ત઱હી ન ઝુંજેં ઐસેં । નિષ્ટંકીસી જેં માનસેં ।
તેં પ્રકૃતિ અનારિસેં । કરવીલચિ

પૈં પૂર્વે વાહતાં પાણી । પવ્હિજે પશ્ચિમેચે વાહણીં ।
તરી આગ્રહોચિ ઉરે તેં આણી । આપુલિયા લેખા

કાં સાળીચા કણુ મ્હણે । મી નુગવેં સાળીપણેં ।
તરી આહે આન કરણેં । સ્વભાવાસી ?

તૈસા ક્ષાત્રંસ્કારસિદ્ધા । પ્રકૃતી ઘડિલાસી પ્રબુદ્ધા ।
આતા નુઠી મ્હણસી હા ધાંદા । પરી ઉઠવીજસીચિ તૂં

પૈં શૌર્ય તેજ દક્ષતા । એવમાદિક પંડુસુતા ।
ગુણ દિધલે જન્મતાં । પ્રકૃતી તુજ

તરી તયાચિયા સમવાયા\- । અનુરૂપ ધનંજયા ।
ન કરિતાં ઉગલિયાં । નયેલ અસોં

મ્હણૌનિયાં તિહીં ગુણીં । બાંધિલાસિ તૂં કોદંડપાણી ।
ત્રિશુદ્ધી નિઘસી વાહણીં । ક્ષાત્રાચિયા

ના હેં આપુલેં જન્મમૂળ । ન વિચારીતચિ કેવળ ।
ન ઝુંજેં ઐસેં અઢળ । વ્રત જરી ઘેસી

તરી બાંધોનિ હાત પાયે । જો રથીં ઘાતલા હોયે ।
તો ન ચાલે તરી જાયે । દિગંતા જેવીં

તૈસા તૂં આપુલિયાકડુની । મીં કાંહીંચ ન કરીં મ્હણૌનિ ।
ઠાસી પરી ભરંવસેનિ । તૂંચિ કરિસી

ઉત્તરુ વૈરાટીંચા રાજા । પળતાં તૂં કાં નિઘાલાસી ઝુંજા ? ।
હા ક્ષાત્રસ્વભાવો તુઝા । ઝુંજવીલ તુજ

મહાવીર અકરા અક્ષૌહિણી । તુવાં યેકેં નાગવિલે રણાંગણીં ।
તો સ્વભાવો કોદંડપાણી । ઝુંજવીલ તૂંતેં

હાં ગા રોગુ કાયી રોગિયા । આવડે દરિદ્ર દરિદ્રિયા ? ।
પરી ભોગવિજે બળિયા । અદૃષ્ટેં જેણેં

તેં અદૃષ્ટ અનારિસેં । ન કરીલ ઈશ્વરવશેં ।
તો ઈશ્વરુહી અસે । હૃદયીં તુઝ્યા

સર્વ ભૂતાંચ્યા અંતરીં । હૃદય મહાઅંબરીં ।
ચિદ્વૃત્તીચ્યા સહસ્ત્રકરીં । ઉદયલા અસે જો

અવસ્થાત્રય તિન્હીં લોક । પ્રકાશૂનિ અશેખ ।
અન્યથાદૃષ્ટિ પાંથિક । ચેવવિલે

વેદ્યોદકાચ્યા સરોવરીં । ફાંકતાં વિષયકલ્હારીં ।
ઇંદ્રિયષટ્પદા ચારી । જીવભ્રમરાતેં

અસો રૂપક હેં તો ઈશ્વરુ । સકલ ભૂતાંચા અહંકારુ ।
પાંઘરોનિ નિરંતરુ । ઉલ્હાસત અસે

સ્વમાયેચેં આડવસ્ત્ર । લાવૂનિ એકલા ખેળવી સૂત્ર ।
બાહેરી નટી છાયાચિત્ર । ચૌર્યાશીં લક્ષ

તયા બ્રહ્માદિકીટાંતા । અશેષાંહી ભૂતજાતાં ।
દેહાકાર યોગ્યતા । પાહોનિ દાવી

તેથ જેં દેહ જયાપુઢેં । અનુરૂપપણેં માંડે ।
તેં ભૂત તયા આરૂઢે । હેં મી મ્હણૌનિ

સૂત સૂતેં ગુંતલેં । તૃણ તૃણચિ બાંધલેં ।
કાં આત્મબિંબા ઘેતલેં । બાળકેં જળીં

તયાપરી દેહાકારેં । આપણપેંચિ દુસરેં ।
દેખોનિ જીવ આવિષ્કરેં । આત્મબુદ્ધિ

ઐસેનિ શરીરાકારીં । યંત્રીં ભૂતેં અવધારીં ।
વાહૂનિ હાલવી દોરી । પ્રાચીનાચી

તેથ જયા જેં કર્મસૂત્ર । માંડૂનિ ઠેવિલેં સ્વતંત્ર ।
તેં તિયે ગતી પાત્ર । હોંચિ લાગે

કિંબહુના ધનુર્ધરા । ભૂતાંતેં સ્વર્ગસંસારા ।
\-માજીં ભોવંડી તૃણેં વારા । આકાશીં જૈસા

ભ્રામકાચેનિ સંગેં । જૈસેં લોહો વેઢા રિગે ।
તૈસીં ઈશ્વરસત્તાયોગેં । ચેષ્ટતી ભૂતેં

જૈસે ચેષ્ટા આપુલિયા । સમુદ્રાદિક ધનંજયા ।
ચેષ્ટતી ચંદ્રાચિયા । સન્નિધી યેકીં

તયા સિંધૂ ભરિતેં દાટેં । સોમકાંતા પાઝરુ ફુટે ।
કુમુદાંચકોરાંચા ફિટે । સંકોચુ તો

તૈસીં બીજપ્રકૃતિવશેં । અનેકેં ભૂતેં યેકેં ઈશેં ।
ચેષ્ટવીજતી તો અસે । તુઝ્યા હૃદયીં

અર્જુનપણ ન ઘેતાં । મી ઐસેં જેં પંડુસુતા ।
ઉઠતસે તેં તત્વતા । તયાચેં રૂપ

યાલાગીં તો પ્રકૃતીતેં । પ્રવર્તવીલ હેં નિરુતેં ।
આણિ તેં ઝુંજવીલ તૂંતેં । ન ઝુંજશી જ઱હી

મ્હણૌનિ ઈશ્વર ગોસાવી । તેણેં પ્રકૃતી હે નેમાવી ।
તિયા સુખેં રાબવાવીં । ઇંદ્રિયેં આપુલીં

તૂં કરણેં ન કરણેં દોન્હીં । લાઊનિ પ્રકૃતીચ્યા માનીં ।
પ્રકૃતીહી કાં અધીની । હૃદયસ્થા જયા

તયા અહં વાચા ચિત્ત આંગ । દેઊનિયા શરણ રિગ ।
મહોદધી કાં ગાંગ । રિગાલેં જૈસેં

મગ તયાચેનિ પ્રસાદેં । સર્વોપશાંતિપ્રમદે ।
કાંતુ હોઊનિયા સ્વાનંદેં । સ્વરૂપીંચિ રમસી

સંભૂતિ જેણેં સંભવે । વિશ્રાંતિ જેથેં વિસંવે ।
અનુભૂતિહી અનુભવે । અનુભવા જયા

તિયે નિજાત્મપદીંચા રાવો । હોઊનિ ઠાકસી અવ્યવો ।
મ્હણે લક્ષ્મીનાહો । પાર્થા તૂં ગા

હેં ગીતા નામ વિખ્યાત । સર્વવાઙ્ગમયાચેં મથિત ।
આત્મા જેણેં હસ્તગત । રત્ન હોય

જ્ઞાન ઐસિયા રૂઢી । વેદાંતીં જયાચી પ્રૌઢી ।
વાનિતાં કીર્તિ ચોખડી । પાતલી જગીં

બુદ્ધ્યાદિકેં ડોળસેં । હેં જયાચેં કાં કડવસેં ।
મી સર્વદ્રષ્ટાહી દિસેં । પાહલા જયા

તેં હેં ગા આત્મજ્ઞાન । મજ ગોપ્યાચેંહી ગુપ્ત ધન ।
પરી તૂં મ્હણૌનિ આન । કેવીં કરૂં ?

યાકારણેં ગા પાંડવા । આમ્હીં આપુલા હા ગુહ્ય ઠેવા ।
તુજ દિધલા કણવા । જાકળિલેપણેં

જૈસી ભુલલી વોરસેં । માય બોલે બાળા દોષેં ।
પ્રીતિ હી પરી તૈસેં । ન કરૂંચિ હો

યેથ આકાશ આણિ ગાળિજે । અમૃતાહી સાલી ફેડિજે ।
કાં દિવ્યાકરવીં કરવિજે । દિવ્ય જૈસે

જયાચેનિ અંગપ્રકાશેં । પાતાળીંચા પરમાણુ દિસે ।
તયા સૂર્યાહિ કા જૈસે । અંજન સૂદલેં

તૈસેં સર્વજ્ઞેંહી મિયાં । સર્વહી નિર્ધારૂનિયાં ।
નિકેં હોય તેં ધનંજયા । સાંગિતલેં તુજ

આતાં તૂં યયાવરી । નિકેં હેં નિર્ધારીં ।
નિર્ધારૂનિ કરીં । આવડે તૈસેં

યયા દેવાચિયા બોલા । અર્જુનુ ઉગાચિ ઠેલા ।
તેથ દેવો મ્હણતી ભલા । અવંચકુ હોસી

વાઢતયાપુઢેં ભુકેલા । ઉપરોધેં મ્હણે મી ધાલા ।
તૈં તોચિ પીડે આપુલા । આણિ દોષુહી તયા

તૈસા સર્વજ્ઞુ શ્રીગુરુ । ભેટલિયા આત્મનિર્ધારુ ।
ન પુસિજે જૈં આભારુ । ધરૂનિયાં

તૈં આપણપેંચિ વંચે । આણિ પાપહી વંચનાચેં ।
આપણયાચિ સાચેં । ચુકવિલેં તેણેં

પૈં ઉગેપણા તુઝિયા । હા અભિપ્રાવો કીં ધનંજયા ।
જેં એકવેળ આવાંકુનિયાં । સાંગાવેં જ્ઞાન

તેથ પાર્થુ મ્હણે દાતારા । ભલેં જાણસી માઝિયા અંતરા ।
હેં મ્હણોં તરી દુસરા । જાણતા અસે કાઈ ?

યેર જ્ઞેય હેં જી આઘવેં । તૂં જ્ઞાતા એકચિ સ્વભાવેં ।
મા સૂર્યુ મ્હણૌનિ વાનાવેં । સૂર્યાતેં કાઈ ?

યા બોલા શ્રીકૃષ્ણેં । મ્હણિતલેં કાય યેણેં ।
હેંચિ થોડેં ગા વાનણેં । જેં બુઝતાસિ તૂં

તરી અવધાન પઘળ । કરૂનિયામ્ આણિક યેક વેળ ।
વાક્ય માઝેં નિર્મળ । અવધારીં પાં

હેં વાચ્ય મ્હણૌનિ બોલિજે । કાં શ્રાવ્ય મગ આયિકિજે ।
તૈસેં નવ્હેં પરી તુઝેં । ભાગ્ય બરવેં

કૂર્મીચિયા પિલિયાં । દિઠી પાન્હા યે ધનંજયા ।
કાં આકાશ વાહે બાપિયા । ઘરીંચેં પાણી

જો વ્યવહારુ જેથ ન ઘડે । તયાચેં ફળચિ તેથ જોડે ।
કાય દૈવેં ન સાંપડે । સાનુકૂળેં ?

યે઱હવીં દ્વૈતાચી વારી । સારૂનિ ઐક્યાચ્યા પરીવરીં ।
ભોગિજે તેં અવધારીં । રહસ્ય હેં

આણિ નિરુપચારા પ્રેમા । વિષય હોય જેં પ્રિયોત્તમા ।
તેં દુજેં નવ્હે કીં આત્મા । ઐસેંચિ જાણાવેં

આરિસાચિયા દેખિલયા । ગોમટેં કીજે ધનંજયા ।
તેં તયા નોહે આપણયાં । લાગીં જૈસેં

તૈસેં પાર્થા તુઝેનિ મિષેં । મી બોલેં આપણયાચિ ઉદ્દેશેં ।
માઝ્યા તુઝ્યા ઠાઈં અસે । મીતૂંપણ ગા

મ્હણૌનિ જિવ્હારીંચેં ગુજ । સાંગતસે જીવાસી તુજ ।
હેં અનન્યગતીચેં મજ । આથી વ્યસન

પૈમ્ જળા આપણપેં દેતાં । લવણ ભુલલેં પંડુસુતા ।
કીં આઘવેં તયાચેં હોતાં । ન લજેચિ તેં

તૈસા તૂં માઝ્યા ઠાઈં । રાખોં નેણસીચિ કાંહીં ।
તરી આતાં તુજ કાઈ । ગોપ્ય મી કરૂં ?

મ્હણૌનિ આઘવીંચિ ગૂઢેં । જેં પાઊનિ અતિ ઉઘડેં ।
તેં ગોપ્ય માઝેં ચોખડેં । વાક્ય આઇક

તરી બાહ્ય આણિ અંતરા । આપુલિયા સર્વ વ્યાપારા ।
મજ વ્યાપકાતેં વીરા । વિષયો કરીં

આઘવા આંગીં જૈસા । વાયુ મિળોનિ આહે આકાશા ।
તૂં સર્વ કર્મીં તૈસા । મજસીંચિ આસ

કિંબહુના આપુલેં મન । કરીં માઝેં એકાયતન ।
માઝેનિ શ્રવણેં કાન । ભરૂનિ ઘાલીં

આત્મજ્ઞાનેં ચોખડીં । સંત જે માઝીં રૂપડીં ।
તેથ દૃષ્ટિ પડો આવડી । કામિની જૈસી

મીં સર્વ વસ્તીચેં વસૌટેં । માઝીં નામેં જિયેં ચોખટેં ।
તિયેં જિયાવયા વાટે । વાચેચિયે લાવીં

હાતાંચેં કરણેં । કાં પાયાંચેં ચાલણેં ।
તેં હોય મજકારણેં । તૈસેં કરીં

આપુલા અથવા પરાવા । ઠાયીં ઉપકરસી પાંડવા ।
તેણેં યજ્ઞેં હોઈં બરવા । યાજ્ઞિકુ માઝા

હેં એકૈક શિકઊં કાઈ । પૈં સેવકેં આપુલ્યા ઠાઈં ।
ઉરૂનિ યેર સર્વહી । મી સેવ્યચિ કરીં

તેથ જાઊનિયા ભૂતદ્વેષુ । સર્વત્ર નમવૈન મીચિ એકુ ।
ઐસેનિ આશ્રયો આત્યંતિકુ । લાહસી તૂં માઝા

મગ ભરલેયા જગાઆંતુ । જાઊનિ તિજયાચી માતુ ।
હોઊનિ ઠાયીલ એકાંતુ । આમ્હાં તુમ્હાં

તેવ્હાં ભલતિયે આવસ્થે । મી તૂતેં તૂં માતેં ।
ભોગિસી ઐસેં આઇતેં । વાઢેલ સુખ

આણિ તિજેં આડળ કરિતેં । નિમાલેં અર્જુના જેથેં ।
તેં મીચિ મ્હણૌનિ તૂં માતેં । પાવસી શેખીં

જૈસી જળીંચી પ્રતિભા । જળનાશીં બિંબા ।
યેતાં ગાભાગોભા । કાંહીં આહે ?

પૈં પવનુ અંબરા । કાં કલ્લોળુ સાગરા ।
મિળતાં આડવારા । કોણાચા ગા ?

મ્હણૌનિ તૂં આણિ આમ્હીં । હેં દિસતાહે દેહધર્મીં ।
મગ યયાચ્યા વિરામીં । મીચિ હોસી

યયા બોલામાઝારીં । હોય નવ્હે ઝણેં કરીં ।
યેથ આન આથી તરી । તુઝીચિ આણ

પૈં તુઝી આણ વાહણેં । હેં આત્મલિંગાતેં શિવણેં ।
પ્રીતીચી જાતિ લાજણેં । આઠવોં નેદી

યે઱હવીં વેદ્યુ નિષ્પ્રપંચુ । જેણેં વિશ્વાભાસુ હા સાચુ ।
આજ્ઞેચા નટનાચુ । કાળાતેં જિણેં

તો દેવો મી સત્યસંકલ્પુ । આણિ જગાચ્યા હિતીં બાપુ ।
મા આણેચા આક્ષેપુ । કાં કરાવા ?

પરી અર્જુના તુઝેનિ વેધેં । મિયાં દેવપણાચીં બિરુદેં ।
સાંડિલીં ગા મી હે આધેં । સગળેનિ તુવાં

પૈં કાજા આપુલિયા । રાવો આપુલી આપણયા ।
આણ વાહે ધનંજયા । તૈસેં હેં કીં

તેથ અર્જુનુ મ્હણે દેવેં । અચાટ હેં ન બોલાવેં ।
જે આમચેં કાજ નાંવેં । તુઝેનિ એકે

યાવરી સાંગોં બૈસસી । કાં સાંગતાં ભાષહી દેસી ।
યા તુઝિયા વિનોદાસી । પારુ આહે જી ?

કમળવના વિકાશુ । કરી રવીચા એક અંશુ ।
તેથ આઘવાચિ પ્રકાશુ । નિત્ય દે તો

પૃથ્વી નિવઊનિ સાગર । ભરીજતી યેવઢેં થોર ।
વર્ષે તેથ મિષાંતર । ચાતકુ કીં

મ્હણૌનિ ઔદાર્યા તુઝેયા । મજ નિમિત્ત ના મ્હણાવયા ।
પ્રાપ્તિ અસે દાનીરાયા । કૃપાનિધી

તંવ દેવો મ્હણતી રાહેં । યા બોલાચા પ્રસ્તાવો નોહે ।
પૈં માતેં પાવસી ઉપાયેં । સાચચિ યેણેં

સૈંધવ સિંધૂ પડલિયા । જો ક્ષણુ ધનંજયા ।
તેણેં વિરેચિ કીં ઉરાવયા । કારણ કાયી ?

તૈસેં સર્વત્ર માતેં ભજતાં । સર્વ મી હોતાં અહંતા ।
નિઃશેષ જાઊનિ તત્વતા । મીચિ હોસી

એવં માઝિયે પ્રાપ્તીવરી । કર્માલાગોનિ અવધારીં ।
દાવિલી તુજ ઉજરી । ઉપાયાંચી

જે આધીં તંવ પંડુસુતા । સર્વ કર્મેં મજ અર્પિતાં ।
સર્વત્ર પ્રસન્નતા । લાહિજે માઝી

પાઠીં માઝ્યા ઇયે પ્રસાદીં । માઝેં જ્ઞાન જાય સિદ્ધી ।
તેણેં મિસળિજે ત્રિશુદ્ધી । સ્વરૂપીં માઝ્યા

મગ પાર્થા તિયે ઠાયીં । સાધ્ય સાધન હોય નાહીં ।
કિંબહુના તુજ કાંહીં । ઉરેચિ ના

તરી સર્વ કર્મેં આપલીં । તુવાં સર્વદા મજ અર્પિલીં ।
તેણેં પ્રસન્નતા લાધલી । આજિ હે માઝી

મ્હણૌનિ યેણેં પ્રસાદબળેં । નવ્હે ઝુંજાચેનિ આડળેં ।
ન ઠાકેચિ યેકવેળે । ભાળલોં તુજ

જેણેં સપ્રપંચ અજ્ઞાન જાયે । એકુ મી ગોચરુ હોયે ।
તેં ઉપપત્તીચેનિ ઉપાયેં । ગીતારૂપ હેં

મિયાં જ્ઞાન તુજ આપુલેં । નાનાપરી ઉપદેશિલેં ।
યેણેં અજ્ઞાનજાત સાંડી વિયાલેં । ધર્માધર્મ જેં

આશા જૈસી દુઃખાતેં । વ્યાલીં નિંદા દુરિતેં ।
હે અસો જૈસેં દૈન્યાતેં । દુર્ભગત્વ

તૈસેં સ્વર્ગનરકસૂચક । અજ્ઞાન વ્યાલેં ધર્માદિક ।
તેં સાંડૂનિ ઘાલીં અશેખ । જ્ઞાનેં યેણેં

હાતીં ઘેઊન તો દોરુ । સાંડિજે જૈસા સર્પાકારુ ।
કાં નિદ્રાત્યાગેં ઘરાચારુ । સ્વપ્નીંચા જૈસા

નાના સાંડિલેનિ કવળેં । ચંદ્રીંચેં ધુયે પિંવળેં ।
વ્યાધિત્યાગેં કડુવાળેં\- । પણ મુખાચેં

અગા દિવસા પાઠીં દેઉની । મૃગજળ ઘાપે ત્યજુની ।
કાં કાષ્ઠત્યાગેં વન્હી । ત્યજિજે જૈસા

તૈસેં ધર્માધર્માચેં ટવાળ । દાવી અજ્ઞાન જેં કાં મૂળ ।
તેં ત્યજૂનિ ત્યજીં સકળ । ધર્મજાત

મગ અજ્ઞાન નિમાલિયા । મીચિ યેકુ અસે અપૈસયા ।
સનિદ્ર સ્વપ્ન ગેલયા । આપણપેં જૈસેં

તૈસા મી એકવાંચૂનિ કાંહીં । મગ ભિન્નાભિન્ન આન નાહીં ।
સોઽહંબોધેં તયાચ્યા ઠાયીં । અનન્યુ હોય

પૈંં આપુલેનિ ભેદેંવિણ । માઝેં જાણિજે જેં એકપણ ।
તયાચિ નાંવ શરણ । મજ યીણેં ગા

જૈસેં ઘટાચેનિ નાશેં । ગગનીં ગગન પ્રવેશે ।
મજ શરણ યેણેં તૈસેં । ઐક્ય કરી

સુવર્ણમણિ સોનયા । યે કલ્લોળુ જૈસા પાણિયા ।
તૈસા મજ ધનંજયા । શરણ યે તૂં

વાંચૂનિ સાગરાચ્યા પોટીં । વડવાનળુ શરણ આલા કિરીટી ।
જાળૂનિ ઠાકે તયા ગોઠી । વાળૂનિ દે પાં

મજહી શરણ રિઘિજે । આણિ જીવત્વેંચિ અસિજે ।
ધિગ્ બોલી યિયા ન લજે । પ્રજ્ઞા કેવીં

અગા પ્રાકૃતાહી રાયા । આંગીં પડે જેં ધનંજયા ।
તેં દાસિરૂંહિ કીં તયા । સમાન હોય

મા મી વિશ્વેશ્વરુ ભેટે । આણિ જીવગ્રંથી ન સુટે ।
હે બોલ નકો વોખટેં । કાનીં લાઊં

મ્હણૌનિ મી હોઊનિ માતેં । સેવણેં આહે આયિતેં ।
તેં કરીં હાતાં યેતેં । જ્ઞાનેં યેણેં

મગ તાકૌનિયાં કાઢિલેં । લોણી માગૌતેં તાકીં ઘાતલેં ।
પરી ન ઘેપેચિ કાંહીંં કેલેં । તેણેં જેવીં

તૈસેં અદ્વયત્વેં મજ । શરણ રિઘાલિયા તુજ ।
ધર્માધર્મ હે સહજ । લાગતીલ ના

લોહ ઉભેં ખાય માતી । તેં પરીસાચિયે સંગતીં ।
સોનેં જાલયા પુઢતી । ન શિવિજે મળેં

હેં અસો કાષ્ઠાપાસોનિ । મથૂનિ ઘેતલિયા વન્હી ।
મગ કાષ્ઠેંહી કોંડોની । ન ઠકે જૈસા

અર્જુના કાય દિનકરુ । દેખત આહે અંધારુ ।
કીં પ્રબોધીં હોય ગોચરુ । સ્વપ્નભ્રમુ ।

તૈસેં મજસી યેકવટલેયા । મી સર્વરૂપ વાંચૂનિયાં ।
આન કાંહીં ઉરાવયા । કારણ અસે ?

મ્હણૌનિ તયાચેં કાંહીં । ચિંતીં ન આપુલ્યા ઠાયીં ।
તુઝેં પાપપુણ્ય પાહીં । મીચિ હોઈન

તેથ સર્વબંધલક્ષણેં । પાપેં ઉરાવેં દુજેપણેં ।
તેં માઝ્યા બોધીં વાયાણેં । હોઊનિ જાઈલ

જળીં પડિલિયા લવણા । સર્વહી જળ હોઈલ વિચક્ષણા ।
તુજ મી અનન્યશરણા । હોઈન તૈસા

યેતુલેનિ આપૈસયા । સુટલાચિ આહસી ધનંજયા ।
ઘેઈં મજ પ્રકાશોનિયાં । સોડવીન તૂંતેં

યાકારણેં પુઢતી । હે આધી ન વાહે ચિત્તીં ।
મજ એકાસિ યે સુમતી । જાણોનિ શરણ

ઐસેં સર્વરૂપરૂપસેં । સર્વદૃષ્ટિડોળસેં ।
સર્વદેશનિવાસેં । બોલિલેં શ્રીકૃષ્ણેં

મગ સાંવળા સકંકણુ । બાહુ પસરોનિ દક્ષિણુ ।
આલિંગિલા સ્વશરણુ । ભક્તરાજુ તો

ન પવતાં જયાતેં । કાખે સૂનિ બુદ્ધીતેં ।
બોંલણેં માગૌતેં । વોસરલેં

ઐસેં જેં કાંહીં યેક । બોલા બુદ્ધીસિહી અટક ।
તેં દ્યાવયા મિષ । ખેવાચેં કેલેં

હૃદયા હૃદય યેક જાલે । યે હૃદયીંચેં તે હૃદયીં ઘાતલેં ।
દ્વૈત ન મોડિતાં કેલેં । આપણાસેં અર્જુના

દીપેં દીપ લાવિલા । તૈસા પરીષ્વંગુ તો જાલા ।
દ્વૈત ન મોડિતાં કેલા । આપણપેં પાર્થું

તેવ્હાં સુખાચા મગ તયા । પૂરુ આલા જો ધનંજયા ।
તેથ વાડુ ત઱હીં બુડોનિયાં ॥ ઠેલા દેવો

સિંધુ સિંધૂતેં પાવોં જાયે । તેં પાવણેં ઠાકે દુણા હોયે ।
વરી રિગે પુરવણિયે । આકાશહી

તૈસેં તયાં દોઘાંચેં મિળણેં । દોઘાં નાવરે જાણાવેં કવણેં ।
કિંબહુના શ્રીનારાયણેં । વિશ્વ કોંદલેં

એવં વેદાચેં મૂળસૂત્ર । સર્વાધિકારૈકપવિત્ર ।
શ્રીકૃષ્ણેં ગીતાશાસ્ત્ર । પ્રકટ કેલેં

યેથ ગીતા મૂળ વેદાં । ઐસેં કેવીં પાં આલેં બોધા ।
હેં મ્હણાલ તરી પ્રસિદ્ધા । ઉપપત્તિ સાંગોં

તરી જયાચ્યા નિઃશ્વાસીં । જન્મ ઝાલે વેદરાશી ।
તો સત્યપ્રતિજ્ઞ પૈજેસીં । બોલલા સ્વમુખેં

મ્હણૌનિ વેદાં મૂળભૂત । ગીતા મ્હણોં હેં હોય ઉચિત ।
આણિકહી યેકી યેથ । ઉપપત્તિ અસે

જેં ન નશતુ સ્વરૂપેં । જયાચા વિસ્તારુ જેથ લપે ।
તેં તયાંચેં મ્હણિપે । બીજ જગીં

તરી કાંડત્રયાત્મકુ । શબ્દરાશી અશેખુ ।
ગીતેમાજીં અસે રુખુ । બીજીં જૈસા

મ્હણૌનિ વેદાંચેં બીજ । શ્રીગીતા હોય હેં મજ ।
ગમે આણિ સહજ । દિસતહી આહે

જે વેદાંચે તિન્હી ભાગ । ગીતે ઉમટલે અસતી ચાંગ ।
ભૂષણરત્નીં સર્વાંગ । શોભલેં જૈસેં

તિયેચિ કર્માદિકેં તિન્હી । કાંડેં કોણકોણે સ્થાનીં ।
ગીતે આહાતિ તેં નયનીં । દાખઊં આઈક

તરી પહિલા જો અધ્યાવો । તો શાસ્ત્રપ્રવૃત્તિપ્રસ્તાવો ।
દ્વિતીયીં સાઙ્ખ્યસદ્ભાવો । પ્રકાશિલા

મોક્ષદાનીં સ્વતંત્ર । જ્ઞાનપ્રધાન હેં શાસ્ત્ર ।
યેતુલાલેં દુજીં સૂત્ર । ઉભારિલેં

મગ અજ્ઞાનેં બાંધલેયાં । મોક્ષપદીં બૈસાવયા ।
સાધનારંભુ તો તૃતીયા\- । ધ્યાયીં બોલિલા

જે દેહાભિમાન બંધેં । સાંડૂનિ કામ્યનિષિદ્ધેં ।
વિહિત પરી અપ્રમાદેં । અનુષ્ઠાવેં

ઐસેનિ સદ્ભાવેં કર્મ કરાવેં । હા તિજા અધ્યાવો જો દેવેં ।
નિર્ણય કેલા તેં જાણાવેં । કર્મકાંડ યેથ

આણિ તેંચિ નિત્યાદિક । અજ્ઞાનાચેં આવશ્યક ।
આચરતાં મોંચક । કેવીં હોય પાં

ઐસી અપેક્ષા જાલિયા । બદ્ધ મુમુક્ષુતે આલિયા ।
દેવેં બ્રહ્માર્પણત્વેં ક્રિયા । સાંગિતલી

જે દેહવાચામાનસેં । વિહિત નિપજે જેં જૈસેં ।
તેં એક ઈશ્વરોદ્દેશેં । કીજે મ્હણિતલેં

હેંચિ ઈશ્વરીં કર્મયોગેં । ભજનકથનાચેં ખાગેં ।
આદરિલેં શેષભાગેં । ચતુર્થાચેની

તેં વિશ્વરૂપ અકરાવા । અધ્યાવો સંપે જંવ આઘવા ।
તંવ કર્મેં ઈશુ ભજાવા । હેં જેં બોલિલેં

તેં અષ્ટાધ્યાયીં ઉઘડ । જાણ યેથેં દેવતાકાંડ ।
શાસ્ત્ર સાંગતસે આડ । મોડૂનિ બોલેં

આણિ તેણેંચિ ઈશપ્રસાદેં । શ્રીગુરુસંપ્રદાયલબ્ધેં ।
સાચ જ્ઞાન ઉદ્બોધે । કોંવળેં જેં

તેં અદ્વેષ્ટાદિપ્રભૃતિકીં । અથવા અમાનિત્વાદિકીં ।
વાઢવિજે મ્હણૌનિ લેખી । બારાવા ગણૂં

તો બારાવા અધ્યાય આદી । આણિ પંધરાવા અવધી ।
જ્ઞાનફળપાકસિદ્ધી । નિરૂપણાસીં

મ્હણૌનિ ચહૂંહી ઇહીં । ઊર્ધ્વમૂળાંતીં અધ્યાયીં ।
જ્ઞાનકાંડ યે ઠાયીં । નિરૂપિજે

એવં કાંડત્રયનિરૂપણી । શ્રુતીચિ હે કોડિસવાણી ।
ગીતાપદ્યરત્નાંચીં લેણીં । લેયિલી આહે

હેં અસો કાંડત્રયાત્મક । શ્રુતિ મોક્ષરૂપ ફળ યેક ।
બોભાવે જેં આવશ્યક । ઠાકાવેં મ્હણૌનિ

તયાચેનિ સાધન જ્ઞાનેંસીં । વૈર કરી જો પ્રતિદિવશીં ।
તો અજ્ઞાનવર્ગ ષોડશીં । પ્રતિપાદિજે

તોચિ શાસ્ત્રાચા બોળાવા । ઘેવોનિ વૈરી જિણાવા ।
હા નિરોપુ તો સતરાવા । અધ્યાય યેથ

ઐસા પ્રથમાલાગોનિ । સતરાવા લાણી કરૂની ।
આત્મનિશ્વાસ વિવરૂની । દાવિલા દેવેં

તયા અર્થજાતાં અશેષાં । કેલા તાત્પર્યાચા આવાંકા ।
તો હા અઠરાવા દેખા । કલશાધ્યાયો

એવં સકળસંખ્યાસિદ્ધુ । શ્રીભાગવદ્ગીતા પ્રબંધુ ।
હા ઔદાર્યેં આગળા વેદુ । મૂર્તુ જાણ

વેદુ સંપન્નુ હોય ઠાઈં । પરી કૃપણુ ઐસા આનુ નાહીં ।
જે કાનીં લાગલા તિહીં । વર્ણાંચ્યાચિ

યેરાં ભવવ્યાથા ઠેલિયાં । સ્ત્રીશૂદ્રાદિકાં પ્રાણિયાં ।
અનવસરૂ માંડૂનિયાં । રાહિલા આહે

તરી મજ પાહતાં તેં માગીલ ઉણેં । ફેડાવયા ગીતાપણેં ।
વેદુ વેઠલા ભલતેણેં । સેવ્ય હોઆવયા

ના હે અર્થુ રિગોનિ મનીં । શ્રવણેં લાગોનિ કાનીં ।
જપમિષેં વદનીં । વસોનિયાં

યે ગીતેચા પાઠુ જો જાણે । તયાચેનિ સાંગાતીપણેં ।
ગીતા લિહોનિ વાહાણેં । પુસ્તકમિષેં

ઐસૈસા મિસકટાં । સંસારાચા ચોહટા ।
ગવાદી ઘાલીત ચોખટા । મોક્ષસુખાચી

પરી આકાશીં વસાવયા । પૃથ્વીવરી બૈસાવયા ।
રવિદીપ્તિ રાહાટાવયા । આવારુ નભ

તેવીં ઉત્તમ અધમ ઐસેં । સેવિતાં કવણાતેંહી ન પુસે ।
કૈવલ્યદાનેં સરિસેં । નિવવીત જગા

યાલાગીં માગિલી કુટી । ભ્યાલા વેદુ ગીતેચ્યા પોટીં ।
રિગાલા આતાં ગોમટી । કીર્તિ પાતલા

મ્હણૌનિ વેદાચી સુસેવ્યતા । તે હે મૂર્ત જાણ શ્રીગીતા ।
શ્રીકૃષ્ણેં પંડુસુતા । ઉપદેશિલી

પરી વત્સાચેનિ વોરસેં । દુભતેં હોય ઘરોદ્દેશેં ।
જાલેં પાંડવાચેનિ મિષેં । જગદુદ્ધરણ

ચાતકાચિયેં કણવેં । મેઘુ પાણિયેસિં ધાંવે ।
તેથ ચરાચર આઘવેં । નિવાલેં જેવીં

કાં અનન્યગતિકમળા\- । લાગીં સૂર્ય યે વેળોવેળાં ।
કીં સુખિયા હોઈજે ડોળાં । ત્રિભુવનીંચા

તૈસેં અર્જુનાચેનિ વ્યાજેં । ગીતા પ્રકાશૂનિ શ્રીરાજેં ।
સંસારાયેવઢેં થોર ઓઝેં । ફેડિલેં જગાચેં

સર્વશાસ્ત્રરત્નદીપ્તી । ઉજળિતા હા ત્રિજગતીં ।
સૂર્યુ નવ્હેં લક્ષ્મીપતી । વક્ત્રાકાશીંચા

બાપ કુળ તેં પવિત્ર । જેથિંચા પાર્થુ યા જ્ઞાના પાત્ર ।
જેણેં ગીતા કેલેં શાસ્ત્ર । આવારુ જગા

હેં અસો મગ તેણેં । સદ્ગુરુ શ્રીકૃષ્ણેં ।
પાર્થાચેં મિસળણેં । આણિલેં દ્વૈતા

પાઠીં મ્હણતસે પાંડવા । શાસ્ત્ર હેં માનલેં કીં જીવા ।
તેથ યેરુ મ્હણે દેવા । આપુલિયા કૃપા

તરી નિધાન જોડાવયા । ભાગ્ય ઘડે ગા ધનંજયા ।
પરી જોડિલેં ભોગાવયા । વિપાયેં હોય

પૈં ક્ષીરસાગરાયેવઢેં । અવિરજી દુધાચેં ભાંડેં ।
સુરાં અસુરાં કેવઢેં । મથિતાં જાલેં

તેં સાયાસહી ફળા આલેં । જેં અમૃતહી ડોળાં દેખિલેં ।
પરી વરિચિલી ચુકલેં । જતનેતેં

તેથ અમરત્વા વોગરિલેં । તેં મરણાચિલાગીં જાલેં ।
ભોગોં નેણતાં જોડલેં । ઐસેં આહે

નહુષુ સ્વર્ગાધિપતિ જાહલા । પરી રાહાટીં ભાંબાવલા ।
તો ભુજંગત્વ પાવલા । નેણસી કાયી ?

મ્હણૌનિ બહુત પુણ્ય તુવાં । કેલેં તેણેં ધનંજયા ।
આજિ શાસ્ત્રરાજા ઇયા । જાલાસિ વિષયો

તરી યયાચિ શાસ્ત્રાચેનિ । સંપ્રદાયેં પાંઘુરૌનિ ।
શાસ્ત્રાર્થ હા નિકેનિ । અનુષ્ઠીં હો

યે઱હવીં અમૃતમંથના\- । સારિખેં હોઈલ અર્જુના ।
જરી રિઘસી અનુષ્ઠાના । સંપ્રદાયેંવીણ

ગાય ધડ જોડે ગોમટી । તે તૈંચિ પિવોં યે કિરીટી ।
જૈં જાણિજે હાતવટી । સાંજવણીચી

તૈસા શ્રીગુરુ પ્રસન્ન હોયે । શિષ્ય વિદ્યાહી કીર લાહે ।
પરી તે ફળે સંપ્રદાયેં । ઉપાસિલિયા

મ્હણૌનિ શાસ્ત્રીં જો ઇયે । ઉચિતુ સંપ્રદાયો આહે ।
તો ઐક આતાં બહુવેં । આદરેંસીં

તરી તુવાં હેં જેં પાર્થા । ગીતાશાસ્ત્ર લાધલેં આસ્થા ।
તેં તપોહીના સર્વથા । સાંગાવેં ના હો

અથવા તાપસુહી જાલા । પરી ગુરૂભક્તીં જો ઢિલા ।
તો વેદીં અંત્યજુ વાળિળા । તૈસા વાળીં

નાતરી પુરોડાશુ જૈસા । ન ઘાપે વૃદ્ધ તરી વાયસા ।
ગીતા નેદી તૈસી તાપસા । ગુરુભક્તિહીના

કાં તપહી જોડે દેહીં । ભજે ગુરુદેવાંચ્યા ઠાયીં ।
પરી આકર્ણનીં નાહીં । ચાડ જરી

તરી માગીલ દોન્હીં આંગીં । ઉત્તમ હોય કીર જગીં ।
પરી યા શ્રવણાલાગીં । યોગ્યુ નોહે

મુક્તાફળ ભલતૈસેં । હો પરી મુખ નસે ।
તંવ ગુણ પ્રવેશે । તેથ કાયી ?

સાગરુ ગંભીરુ હોયે । હેં કોણ ના મ્હણત આહે ।
પરી વૃષ્ટિ વાયાં જાયે । જાલી તેથ

ધાલિયા દિવ્યાન્ન સુવાવેં । મગ જેં વાયાં ધાડાવેં ।
તેં આર્તીં કાં ન કરાવેં । ઉદારપણ

મ્હણૌનિ યોગ્ય ભલતૈસેં । હોતુ પરી ચાડ નસે ।
તરી ઝણેં વાનિવસેં । દેસી હેં તયાં

રૂપાચા સુજાણુ ડોળા । વોઢવૂં યે કાયિ પરિમળા ? ।
જેથ જેં માને તે ફળા । તેથચિ તે ગા

મ્હણૌનિ તપી ભક્તિ । પાહાવે તે સુભદ્રાપતી ।
પરી શાસ્ત્રશ્રવણીં અનાસક્તી । વાળાવેચિ તે

નાતરી તપભક્તિ । હોઊનિ શ્રવણીં આર્તિ ।
આથી ઐસીહી આયતી । દેખસી જરી

તરી ગીતાશાસ્ત્રનિર્મિતા । જો મી સકળલોકશાસ્તા ।
તયા માતેં સામાન્યતા । બોલેલ જો

માઝ્યા સજ્જનેંસિં માતેં । પૈશુન્યાચેનિ હાતેં ।
યેક આહાતી તયાંતેં । યોગ્ય ન મ્હણ

તયાંચી યેર આઘવી । સામગ્રી ઐસી જાણાવી ।
દીપેંવીણ ઠાણદિવી । રાત્રીચી જૈસી

અંગ ગોરેં આણિ તરુણેં । વરી લેઈલેં આહે લેણેં ।
પરી યેકલેનિ પ્રાણેં । સાંડિલેં જેવીં

સોનયાચેં સુંદર । નિર્વાળિલેં હોય ઘર ।
પરી સર્પાંગના દ્વાર । રુંધલેં આહે

નિપજે દિવ્યાન્ન ચોખટ । પરી માજીં કાળકૂટ ।
અસો મૈત્રી કપટ\- । ગર્ભિણી જૈસી

તૈસી તપભક્તિમેધા । તયાચી જાણ પ્રબુદ્ધા ।
જો માઝયાંચી કાં નિંદા । માઝીચિ કરી

યાકારણેં ધનંજયા । તો ભક્તુ મેધાવીં તપિયા ।
તરી નકો બાપા ઇયા । શાસ્ત્રા આતળોં દેવોં

કાય બહુ બોલોં નિંદકા । યોગ્ય સ્રષ્ટયાહીસારિખા ।
ગીતા હે કવતિકા\- । લાગીંહી નેદીં

મ્હણૌનિ તપાચા ધનુર્ધરા । તળીં દાટોનિ ગાડોરા ।
વરી ગુરુભક્તીચા પુરા । પ્રાસાદુ જો જાલા

આણિ શ્રવણેચ્છેચા પુઢાં । દારવંટા સદા ઉઘડા ।
વરી કલશુ ચોખડા । અનિંદારત્નાંચા

ઐશા ભક્તાલયીં ચોખટીં । ગીતારત્નેશ્વરુ હા પ્રતિષ્ઠીં ।
મગ માઝિયા સંવસાટી । તુકસી જગીં

કાં જે એકાક્ષરપણેંસીં । ત્રિમાત્રકેચિયે કુશીં ।
પ્રણવુ હોતાં ગર્ભવાસીં । સાંકડલા

તો ગીતેચિયા બાહાળીંં । વેદબીજ ગેલેં પાહાળી.ણ્ ।
કીં ગાયત્રી ફુલીંફળીં । શ્લોકાંચ્યા આલી

તે હે મંત્રરહય ગીતા । મેળવી જો માઝિયા ભક્તા ।
અનન્યજીવના માતા । બાળકા જૈસી

તૈસી ભક્તાં ગીતેસીં । ભેટી કરી જો આદરેંસીં ।
તો દેહાપાઠીં મજસીં । યેકચિ હોય

આણિ દેહાચેંહી લેણેં । લેઊનિ વેગળેપણેં ।
અસે તંવ જીવેંપ્રાણેં । તોચિ પઢિયે

જ્ઞાનિયાં કર્મઠાં તાપસાં । યયા ખુણેચિયા માણુસાં\- ।
માજીં તો યેકુ ગા જૈસા । પઢિયે મજ

તૈસા ભૂતળીં આઘવા । આન ન દેખે પાંડવા ।
જો ગીતા સાંગેં મેળાવા । ભક્તજનાંચા

મજ ઈશ્વરાચેનિ લોભેં । હે ગીતા પઢતાં અક્ષોભેં ।
જો મંડન હોય સભે । સંતાંચિયે

નેત્રપલ્લવીં રોમાંચિતુ । મંદાનિળેં કાંપવિતુ ।
આમોદજળેં વોલવિતુ । ફુલાંચે ડોળેં

કોકિળા કલરવાચેનિ મિષેં । સદ્ગદ બોલવીત જૈસેં ।
વસંત કા પ્રવેશે । મદ્ભક્ત આરામીં

કાં જન્માચેં ફળ ચકોરાં । હોત જૈં ચંદ્ર યે અંબરા ।
નાના નવઘન મયૂરાં । વો દેત પાવે

તૈસા સજ્જનાંચ્યા મેળાપીં । ગીતાપદ્યરત્નીં ઉમપીં ।
વર્ષે જો માઝ્યા રૂપીં । હેતુ ઠેઊનિ

મગ તયાચેનિ પાડેં । પઢિયંતેં મજ ફુડેં ।
નાહીંચિ ગા માગેંપુઢેં । ન્યાહાળિતાં

અર્જુના હા ઠાયવરી । મી તયાતેં સૂયેં જિવ્હારીં ।
જો ગીતાર્થાચેં કરી । પરગુણેં સંતાં

પૈં માઝિયા તુઝિયા મિળણીં । વાઢિનલી જે હે કહાણી ।
મોક્ષધર્મ કા જિણીં । આલાસે જેથેં

તો હા સકળાર્થપ્રબોધુ । આમ્હાં દોઘાંચા સંવાદુ ।
ન કરિતાં પદભેદુ । પાઠેંચિ જો પઢે

તેણેં જ્ઞાનાનળીં પ્રદીપ્તીં । મૂળ અવિદ્યેચિયા આહુતી ।
તોષવિલા હોય સુમતી । પરમાત્મા મી

ઘેઊનિ ગીતાર્થ ઉગાણા । જ્ઞાનિયે જેં વિચક્ષણા ।
ઠાકતી તેં ગાણાવાણા । ગીતેચા તો લાહે

ગીતા પાઠકાસિ અસે । ફળ અર્થજ્ઞાચિ સરિસેં ।
ગીતા માઉલિયેસિ નસે । જાણેં તાન્હેં

આણિ સર્વમાર્ગીં નિંદા । સાંડૂનિ આસ્થા પૈં શુદ્ધા ।
ગીતાશ્રવણીં શ્રદ્ધા । ઉભારી જો

તયાચ્યા શ્રવણપુટીં । ગીતેચીં અક્ષરેં જંવ પૈઠીં ।
હોતીના તંવ ઉઠાઉઠીં । પળેચિ પાપ

અટવિયેમાજીં જૈસા । વન્હિ રિઘતાં સહસા ।
લંઘિતી કા દિશા । વનૌકેં તિયેં

કાં ઉદયાચળકુળીં । ઝળકતાં અંશુમાળી ।
તિમિરેં અંતરાળીં । હારપતી

તૈસા કાનાચ્યા મહાદ્વારીં । ગીતા ગજર જેથ કરી ।
તેથ સૃષ્ટીચિયે આદિવરી । જાયચિ પાપ

ઐસી જન્મવેલી ધુવટ । હોય પુણ્યરૂપ ચોખટ ।
યાહીવરી અચાટ । લાહે ફળ

જેં ઇયે ગીતેચીં અક્ષરેં । જેતુલીં કાં કર્ણદ્વારેં ।
રિઘતી તેતુલે હોતી પુરે । અશ્વમેધ કીં

મ્હણૌનિ શ્રવણેં પાપેં જાતી । આણિ ધર્મ ધરી ઉન્નતી ।
તેણેં સ્વર્ગરાજ સંપત્તી । લાહેચિ શેખીં

તો પૈં મજ યાવયાલાગીં । પહિલેં પેણેં કરી સ્વર્ગીં ।
મગ આવડે તંવ ભોગી । પાઠીં મજચિ મિળે

ઐસી ગીતા ધનંજયા । ઐકતયા આણિ પઢતયા ।
ફળે મહાનંદેં મિયાં । બહુ કાય બોલોં

યાકારણેં હેં અસો । પરી જયાલાગીં શાસ્ત્રાતિસો ।
કેલા તેં તંવ તુજ પુસોં । કાજ તુઝેં

તરી સાંગ પાં પાંડવા । હા શાસ્ત્રસિદ્ધાંતુ આઘવા ।
તુજ એકચિત્તેં ફાવા । ગેલા આહે ?

આમ્હીં જૈસેં જયા રીતીં । ઉગાણિલેં કાનાંચ્યા હાતીં ।
યેરીં તૈસેંચિ તુઝ્યા ચિત્તીં । પેઠેં કેલેં કીં ?

અથવા માઝારીં । ગેલેં સાંડીવિખુરી ।
કિંવા ઉપેક્ષેવરી । વાળૂનિ સાંડિલેં ।

જૈસેં આમ્હીં સાંગિતલેં । તૈસેંચિ હૃદયીં ફાવલેં ।
તરી સાંગ પાં વહિલેં । પુસેન તેં મી

તરી સ્વાજ્ઞાનજનિતેં । માગિલેં મોહેં તૂતેં ।
ભુલવિલેં તો યેથેં । અસે કીં નાહીં ?

હેં બહુ પુસોં કાઈ । સાંગેં તૂં આપલ્યા ઠાયીં ।
કર્માકર્મ કાંહીં । દેખતાસી ?

પાર્થુ સ્વાનંદૈકરસેં । વિરેલ ઐસા ભેદદશે ।
આણિલા યેણેં મિષેં । પ્રશ્નાચેનિ

પૂર્ણબ્રહ્મ જાલા પાર્થુ । તરી પુઢીલ સાધાવયા કાર્યાર્થુ ।
મર્યાદા શ્રીકૃષ્ણનાથુ । ઉલ્લંઘોં નેદી

યે઱હવીં આપુલેં કરણેં । સર્વજ્ઞ કાય તો નેણેં ? ।
પરી કેલેં પુસણેં । યાચિ લાગીં

એવં કરોનિયાં પ્રશ્ન । નસતેંચિ અર્જુનપણ ।
આણૂનિયાં જાલેં પૂર્ણપણ । તેં બોલવી સ્વયેં

મગ ક્ષીરાબ્ધીતેં સાંડિતુ । ગગનીં પુંજુ મંડિતુ ।
નિવડે જૈસા ન નિવડિતુ । પૂર્ણચંદ્રુ

તૈસા બ્રહ્મ મી હેં વિસરે । તેથ જગચિ બ્રહ્મત્વેં ભરે ।
હેંહી સાંડી તરી વિરે । બ્રહ્મપણહી

ઐસા મોડતુ માંડતુ બ્રહ્મેં । તો દુઃખેં દેહાચિયે સીમે ।
મી અર્જુન યેણેં નામેં । ઉભા ઠેલા

મગ કાંપતાં કરતળીં । દડપૂનિ રોમાવળી ।
પુલિકા સ્વેદજળીં । જિરઊનિયાં

પ્રાણક્ષોભેં ડોલતયા । આંગા આંગચિ ટેંકયા ।
સૂનિ સ્તંભુ ચાળયા । ભુલૌનિયાં

નેત્રયુગુળાચેનિ વોતેં । આનંદામૃતાચેં ભરિતેં ।
વોસંડત તેં માગુતેં । કાઢૂનિયાં

વિવિધા ઔત્સુક્યાંચી દાટી । ચીપ દાટત હોતી કંઠીં ।
તે કરૂનિયાં પૈઠી । હૃદયામાજીં

વાચેચેં વિતુળણેં । સાંવરૂનિ પ્રાણેં ।
અક્રમાચેં શ્વસણેં । ઠેઊનિ ઠાયીં

મગ અર્જુન મ્હણે કાય દેવો । પુસતાતિ આવડે મોહો ।
તરી તો સકુટુંબ ગેલા જી ઠાવો । ઘેઊનિ આપલા

પાસીં યેઊનિ દિનકરેં । ડોળ્યાતેં અંધારેં ।
પુસિજે હેં કાયિ સરે । કોણે ગાંવીં ?

તૈસા તૂં શ્રીકૃષ્ણરાયા । આમુચિયા ડોળયાં ।
ગોચર હેંચિ કાયિસયા । ન પુરે તંવ

વરી લોભેં માયેપાસૂની । તેં સાંગસી તોંડ ભરૂની ।
જેં કાયિસેનિહી કરૂની । જાણૂં નયે

આતાં મોહ અસે કીં નાહીં । હેં ઐસેં જી પુસસી કાઈ ।
કૃતકૃત્ય જાહલોં પાહીં । તુઝેપણેં

ગુંતલોં હોતોં અર્જુનગુણેં । તો મુક્ત જાલોં તુઝેપણેં ।
આતાં પુસણેં સાંગણેં । દોન્હી નાહીં

મી તુઝેનિ પ્રસાદેં । લાધલેનિ આત્મબોધેં ।
મોહાચે તયા કાંદે । નેદીચ ઉરોં

આતાં કરણેં કાં ન કરણેં । હેં જેણેં ઉઠી દુજેપણેં ।
તેં તૂં વાંચૂનિ નેણેં । સર્વત્ર ગા

યે વિષયીં માઝ્યા ઠાયીં । સંદેહાચે નુરેચિ કાંહીં ।
ત્રિશુદ્ધિ કર્મ જેથ નાહીં । તેં મી જાલોં

તુઝેનિ મજ મી પાવોની । કર્તવ્ય ગેલેં નિપટૂની ।
પરી આજ્ઞા તુઝી વાંચોનિ । આન નાહીં પ્રભો

કાં જેં દૃશ્ય દૃશ્યાતેં નાશી । જેં દુજેં દ્વૈતાતેં ગ્રાસી ।
જેં એક પરી સર્વદેશીં । વસવી સદા

જયાચેનિ સંબંધેં બંધુ ફિટે । જયાચિયા આશા આસ તુટે ।
જેં ભેટલયા સર્વ ભેટે । આપણપાંચિ

તેં તૂં ગુરુલિંગ જી માઝેં । જેં યેકલેપણીંચેં વિરજેં ।
જયાલાગીં વોલાંડિજે । અદ્વૈતબોધુ

આપણચિ હોઊનિ બ્રહ્મ । સારિજે કૃત્યાકૃત્યાંચેં કામ ।
મગ કીજે કા નિઃસીમ । સેવા જયાચી

ગંગા સિંધૂ સેવૂં ગેલી । પાવતાંચિ સમુદ્ર જાલી ।
તેવીં ભક્તાં સેલ દિધલી । નિજપદાચી

તો તૂં માઝા જી નિરુપચારુ । શ્રીકૃષ્ણા સેવ્ય સદ્ગુરુ ।
મા બ્રહ્મતેચા ઉપકારુ । હાચિ માનીં

જેં મજ તુમ્હાં આડ । હોતેં ભેદાચેં કવાડ ।
તેં ફેડોનિ કેલેં ગોડ । સેવાસુખ

તરી આતાં તુઝી આજ્ઞા । સકળ દેવાધિદેવરાજ્ઞા ।
કરીન દેઈં અનુજ્ઞા । ભલતિયેવિષયીં

યયા અર્જુનાચિયા બોલા । દેવો નાચે સુખેં ભુલલા ।
મ્હણે વિશ્વફળા જાલા । ફળ હા મજ

ઉણેનિ ઉમચલા સુધાકરુ । દેખુની આપલા કુમરુ ।
મર્યાદા ક્ષીરસાગરુ । વિસરેચિના ?

ઐસે સંવાદાચિયા બહુલાં । લગ્ન દોઘાંચિયાં આંતુલા ।
લાગલેં દેખોનિ જાલા । નિર્ભરુ સંજયો

તેણેં મ્હણતસે સંજયો । બાપ કૃપાનિધી રાવો ।
તો આપુલા મનોભાવો । અર્જુનેંસી કેલા

તેણેં ઉચંબળલેપણેં । સંજય ધૃતરાષ્ટ્રાતેં મ્હણે ।
જી કૈસે બાદરાયણેં । રક્ષિલોં દોઘે ?

આજિ તુમતેં અવધારા । નાહીં ચર્મચક્ષૂહી સંસારા ।
કીં જ્ઞાનદૃષ્ટિવ્યવહારા આણિલેતી

આણિ રથીંચિયે રાહાટી । ઘેઈ જો ઘોડેયાસાઠીં ।
તયા આમ્હાં યા ગોષ્ટી । ગોચરા હોતી

વરી જુંઝાચેં નિર્વાણ । માંડલેં અસે દારુણ ।
દોહીં હારીં આપણ । હારપિજે જૈસેં

યેવઢા જિયે સાંકડાં । કૈસા અનુગ્રહો પૈં ગાઢા ।
જે બ્રહ્માનંદુ ઉઘડા । ભોગવીતસે

ઐસેં સંજય બોલિલા । પરી ન દ્રવે યેરુ ઉગલા ।
ચંદ્રકિરણીં શિવતલા । પાષાણુ જૈસા

હે દેખોનિ તયાચી દશા । મગ કરીચિના સરિસા ।
પરી સુખેં જાલા પિસા । બોલતસે

ભુલવિલા હર્ષવેગેં । મ્હણૌનિ ધૃતરાષ્ટ્રા સાંગે ।
યે઱હવીં નવ્હે તયાજોગેં । હેં કીર જાણેં

મગ મ્હણે પૈં કુરુરાજા । ઐસા બંધુપુત્ર તો તુઝા ।
બોલિલા તેં અધોક્ષજા । ગોડ જાલેં

અગા પૂર્વાપર સાગર । યયાં નામસીચિ સિનાર ।
યેર આઘવેં તેં નીર । એક જૈસેં

તૈસા શ્રીકૃષ્ણ પાર્થ ઐસેં । હેં આંગાચિપાસીં દિસે ।
મગ સંવાદીં જી નસે । કાંહીંચિ ભેદુ

પૈં દર્પણાહૂનિ ચોખેં । દોન્હી હોતી સન્મુખેં ।
તેથ યેરી યેર દેખે । આપણપેં જૈસેં

તૈસા દેવેસીં પંડુસુતુ । આપણપેં દેવીં દેખતુ ।
પાંડવેંસીં દેખે અનંતુ । આપણપેં પાર્થીં

દેવ દેવો ભક્તાલાગીં । જિયે વિવરૂનિ દેખે આંગીં ।
યેરુ તિયેચેહી ભાગીં । દોન્હી દેખે

આણિક કાંહીંચ નાહીં । મ્હણૌનિ કરિતી કાઈ ।
દોઘે યેકપણેં પાહીં । નાંદતાતી

આતાં ભેદુ જરી મોડે । તરી પ્રશ્નોત્તર કાં ઘડે ? ।
ના ભેદુચિ તરી જોડે । સંવાદસુખ કાં ?

ઐસેં બોલતાં દુજેપણેં । સંવાદીં દ્વૈત ગિળણેં ।
તેં ઐકિલેં બોલણેં । દોઘાંચેં મિયાં

ઉટૂનિ દોન્હી આરિસે । વોડવિલીયા સરિસે ।
કોણ કોણા પાહાતસે । કલ્પાવેં પાં ?

કાં દીપાસન્મુખુ । ઠેવિલયા દીપકુ ।
કોણ કોણા અર્થિકુ । કોણ જાણેં

નાના અર્કાપુઢેં અર્કુ । ઉદયલિયા આણિકુ ।
કોણ મ્હણે પ્રકાશકુ । પ્રકાશ્ય કવણ ?

હેં નિર્ધારૂં જાતાં ફુડેં । નિર્ધારાસિ ઠક પડે ।
તે દોઘે જાલે એવઢે । સંવાદેં સરિસે

જી મિળતાં દોન્હી ઉદકેં । માજી લવણ વારૂં ઠાકે ।
કીં તયાસીંહી નિમિખેં । તેંચિ હોય

તૈસે શ્રીકૃષ્ણ અર્જુન દોન્હી । સંવાદલે તેં મનીં ।
ધરિતાં મજહી વાની । તેંચિ હોતસે

ઐસેં મ્હણે ના મોટકેં । તંવ હિરોનિ સાત્વિકેં ।
આઠવ નેલા નેણોં કેં । સંજયપણાચા

રોમાંચ જંવ ફરકે । તંવ તંવ આંગ સુરકે ।
સ્તંભ સ્વેદાંતેં જિંકે । એકલા કંપુ

અદ્વયાનંદસ્પર્શેં । દિઠી રસમય જાલી અસે ।
તે અશ્રુ નવ્હતી જૈસેં । દ્રવત્વચિ

નેણોં કાય ન માય પોટીં । નેણોં કાય ગુંફે કંઠીં ।
વાગર્થા પડત મિઠી । ઉસસાંચિયા

કિંબહુના સાત્વિકાં આઠાં । ચાચરુ માંડતાં ઉમેઠા ।
સંજયો જાલાસે ચોહટાં । સંવાદસુખાચા

તયા સુખાચી ઐસી જાતી । જે આપણચિ ધરી શાંતી ।
મગ પુઢતી દેહસ્મૃતી । લાધલી તેણેં

તેવ્હાં બૈસતેનિ આનંદેં । મ્હણે જી જેં ઉપનિષદેં ।
નેણતી તેં વ્યાસપ્રસાદેં । ઐકિલેં મિયાં

ઐકતાંચિ તે ગોઠી । બ્રહ્મત્વાચી પડિલી મિઠી ।
મીતૂંપણેંસીં દૃષ્ટી । વિરોનિ ગેલી

હે આઘવેચિ કા યોગ । જયા ઠાયા યેતી માર્ગ ।
તયાચેં વાક્ય સવંગ । કેલેં મજ વ્યાસેં

અહો અર્જુનાચેનિ મિષેં । આપણપેંચિ દુજેં ઐસેં ।
નટોનિ આપણયા ઉદ્દેશેં । બોલિલેં જેં દેવ

તેથ કીં માઝેં શ્રોત્ર । પાટાચેં જાલેં જી પાત્ર ।
કાય વાનૂં સ્વતંત્ર । સામર્થ્ય શ્રીગુરુચેં

રાયા હેં બોલતાં વિસ્મિત હોયે । તેણેંચિ મોડાવલા ઠાયે ।
રત્નીં કીં રત્નકિળા યે । ઝાંકોળિત જૈસી

હિમવંતીંચીં સરોવરેં । ચંદ્રોદયીં હોતી કાશ્મીરેં ।
મગ સૂર્યાગમીં માઘારેં । દ્રવત્વ યે

તૈસા શરીરાચિયા સ્મૃતી । તો સંવાદુ સંજય ચિત્તીં ।
ધરી આણિ પુઢતી । તેંચિ હોય

મગ ઉઠોનિ મ્હણે નૃપા । શ્રીહરીચિયા વિશ્વરૂપા ।
દેખિલયા ઉગા કાં પાં । અસોં લાહસી ?

ન દેખણેનિ જેં દિસે । નાહીંપણેંચિ જેં અસે ।
વિસરેં આઠવે તેં કૈસેં । ચુકઊં આતાં ।

દેખોનિ ચમત્કારુ । કીજે તો નાહીં પૈસારુ ।
મજહીસકટ મહાપૂરુ । નેત આહે

ઐસા શ્રીકૃષ્ણાર્જુન- । સંવાદ સંગમીં સ્નાન ।
કરૂનિ દેતસે તિળદાન । અહંતેચેં

તેથ અસંવરેં આનંદેં । અલૌકિકહી કાંહીં સ્ફુંદે ।
શ્રીકૃષ્ણ મ્હણે સદ્ગદેં । વેળોવેળાં

યા અવસ્થાંચી કાંહીં । કૌરવાંતેં પરી નાહીં ।
મ્હણૌનિ રાયેં તેં કાંહીં । કલ્પાવેં જંવ

તંવ જાલા સુખલાભુ । આપણયા કરૂનિ સ્વયંભુ ।
બુઝાવિલા અવષ્ટંભુ । સંજયેં તેણેં

તેથ કોણી યેકી અવસરી । હોઆવી તે કરૂનિ દુરી ।
રાવો મ્હણે સંજયા પરી । કૈસી તુઝી ગા ?

તેણેં તૂંતેં યેથેં વ્યાસેં । બૈસવિલેં કાસયા ઉદ્દેશેં ।
અપ્રસંગામાજીં ઐસેં । બોલસી કાઈ ?

રાનીંચેં રાઉળા નેલિયા । દાહી દિશા માની સુનિયા ।
કાં રાત્રી હોય પાહલયા । નિશાચરાં

જો જેથિંચેં ગૌરવ નેણેં । તયાસિ તેં ભિંગુળવાણેં ।
મ્હણૌનિ અપ્રસંગુ તેણેં । મ્હણાવા કીં તો

મગ મ્હણે સાંગેં પ્રસ્તુત । ઉદયલેંસે જેં ઉત્કળિત ।
તેં કોણાસિ બા રે જૈત । દેઈલ શેખીં ?

યે઱હવીં વિશેષેં બહુતેક । આમુચેં ઐસેં માનસિક ।
જે દુર્યોધનાચે અધિક । પ્રતાપ સદા

આણિ યેરાંચેનિ પાડેં । દળહી યાચેં દેવ્હડેં ।
મ્હણૌનિ જૈત ફુડેં । આણીલ ના તેં ?

આમ્હાં તંવ ગમે ઐસેં । મા તુઝેં જ્યોતિષ કૈસેં ।
તેં નેણોં સંજયા અસે । તૈસેં સાંગ પાં

યયા બોલા સંજયો મ્હણે । જી યેરયેરાંચેં મી નેણેં ।
પરી આયુષ્ય તેથેં જિણેં । હેં ફુડેં કીં ગા

ચંદ્રુ તેથેં ચંદ્રિકા । શંભુ તેથેં અંબિકા ।
સંત તેથેં વિવેકા । અસણેં કીં જી

રાવો તેથેં કટક । સૌજન્ય તેથેં સોયરીક ।
વન્હિ તેથેં દાહક । સામર્થ્ય કીં

દયા તેથેં ધર્મુ । ધર્મુ તેથેં સુખાગમુ ।
સુખીં પુરુષોત્તમુ । અસે જૈસા

વસંત તેથેં વનેં । વન તેથેં સુમનેં ।
સુમનીં પાલિંગનેં । સારંગાંચીં

ગુરુ તેથ જ્ઞાન । જ્ઞાનીં આત્મદર્શન ।
દર્શનીં સમાધાન । આથી જૈસેં

ભાગ્ય તેથ વિલાસુ । સુખ તેથ ઉલ્લાસુ ।
હેં અસો તેથ પ્રકાશુ । સૂર્ય જેથેં

તૈસે સકલ પુરુષાર્થ । જેણેં સ્વામી કાં સનાથ ।
તો શ્રીકૃષ્ણ રાવો જેથ । તેથ લક્ષ્મી

આણિ આપુલેનિ કાંતેંસીં । તે જગદંબા જયાપાસીં ।
અણિમાદિકીં કાય દાસી । નવ્હતી તયાતેં ?

કૃષ્ણ વિજયસ્વરૂપ નિજાંગેં । તો રાહિલા અસે જેણેં ભાગેં ।
તૈં જયો લાગવેગેં । તેથેંચિ આહે

વિજયો નામેં અર્જુન વિખ્યાતુ । વિજયસ્વરૂપ શ્રીકૃષ્ણનાથુ ।
શ્રિયેસીં વિજય નિશ્ચિતુ । તેથેંચિ અસે

તયાચિયે દેશીંચ્યા ઝાડીં । કલ્પતરૂતેં હોડી ।
ન જિણાવેં કાં યેવઢીં । માયબાપેં અસતાં ?

તે પાષાણહી આઘવેં । ચિંતારત્‌નેં કાં નોહાવે ? ।
તિયે ભૂમિકે કાં ન યાવેં । સુવર્ણત્વ ?

તયાચિયા ગાંવીંચિયા । નદી અમૃતેં વાહાવિયા ।
નવલ કાયિ રાયા । વિચારીં પાં

તયાચે બિસાટ શબ્દ । સુખેં મ્હણોં યેતી વેદ ।
સદેહ સચ્ચિદાનંદ । કાં ન વ્હાવે તે ?

પૈં સ્વર્ગાપવર્ગ દોન્હી । ઇયેં પદેં જયા અધીનીં ।
તો શ્રીકૃષ્ણ બાપ જનની । કમળા જયા

મ્હણૌનિ જિયા બાહીં ઉભા । તો લક્ષ્મીયેચા વલ્લભા ।
તેથેં સર્વસિદ્ધી સ્વયંભા । યેર મી નેણેં

આણિ સમુદ્રાચા મેઘુ । ઉપયોગેં તયાહૂનિ ચાંગુ ।
તૈસા પાર્થીં આજિ લાગુ । આહે તયે

કનકત્વદીક્ષાગુરૂ । લોહા પરિસુ હોય કીરૂ ।
પરી જગા પોસિતા વ્યવહારુ । તેંચિ જાણેં

યેથ ગુરુત્વા યેતસે ઉણેં । ઐસેં ઝણેં કોણ્હી મ્હણે ।
વન્હિ પ્રકાશ દીપપણેં । પ્રકાશી આપુલા

તૈસા દેવાચિયા શક્તી । પાર્થુ દેવાસીચિ બહુતી ।
પરી માને ઇયે સ્તુતી । ગૌરવ અસે

આણિ પુત્રેં મી સર્વ ગુણીં । જિણાવા હે બાપા શિરાણી ।
તરી તે શારઙ્ગપાણી । ફળા આલી

કિંબહુના ઐસા નૃપા । પાર્થુ જાલાસે કૃષ્ણકૃપા ।
તો જયાકડે સાક્ષેપા । રીતિ આહે

તોચિ ગા વિજયાસિ ઠાવો । યેથ તુજ કોણ સંદેહો ? ।
તેથ ન યે તરી વાવો । વિજયોચિ હોય

મ્હણૌનિ જેથ શ્રી તેથેં શ્રીમંતુ । જેથ તો પંડૂચા સુતુ ।
તેથ વિજય સમસ્તુ । અભ્યુદયો તેથ

જરી વ્યાસાચેનિ સાચેં । ધિરે મન તુમચેં ।
તરી યા બોલાચેં । ધ્રુવચિ માના

જેથ તો શ્રીવલ્લભુ । જેથ ભક્તકદંબુ ।
તેથ સુખ આણિ લાભુ । મંગળાચા

યા બોલા આન હોયે । તરી વ્યાસાચા અંકુ ન વાહે ।
ઐસેં ગાજોનિ બાહેં । ઉભિલી તેણેં

એવં ભારતાચા આવાંકા । આણૂનિ શ્લોકા યેકા ।
સંજયેં કુરુનાયકા । દિધલા હાતીં

જૈસા નેણોં કેવઢા વન્હી । પરી ગુણાગ્રીં ઠેઊની ।
આણિજે સૂર્યાચી હાની । નિસ્તરાવયા

તૈસેં શબ્દબ્રહ્મ અનંત । જાલેં સવાલક્ષ ભારત ।
ભારતાચેં શતેં સાત । સર્વસ્વ ગીતા

તયાંહી સાતાં શતાંચા । ઇત્યર્થુ હા શ્લોક શેષીંચા ।
વ્યાસશિષ્ય સંજયાચા । પૂર્ણોદ્ગારુ જો

યેણેં યેકેંચિ શ્લોકેં । રાહે તેણેં અસકેં ।
અવિદ્યાજાતાચેં નિકેં । જિંતલેં હોય

ઐસેં શ્લોક શતેં સાત । ગીતેચીં પદેં આંગેં વાહત ।
પદેં મ્હણોં કીં પરમામૃત । ગીતાકાશીંચેં

કીં આત્મરાજાચિયે સભે । ગીતે વોડવલે હે ખાંબે ।
મજ શ્લોક પ્રતિભે । ઐસે યેત

કીં ગીતા હે સપ્તશતી । મંત્રપ્રતિપાદ્ય ભગવતી ।
મોહમહિષા મુક્તિ । આનંદલી અસે

મ્હણૌનિ મનેં કાયેં વાચા । જો સેવકુ હોઈલ ઇયેચા ।
તો સ્વાનંદાસામ્રાજ્યાચા । ચક્રવર્તી કરી

કીં અવિદ્યાતિમિરરોંખેં । શ્લોક સૂર્યાતેં પૈજા જિંકેં ।
ઐસે પ્રકાશિલે ગીતામિષેં । રાયેં શ્રીકૃષ્ણેં

કીં શ્લોકાક્ષરદ્રાક્ષલતા । માંડવ જાલી આહે ગીતા ।
સંસારપથશ્રાંતા । વિસંવાવયા

કીં સભાગ્યસંતીં ભ્રમરીં । કેલે તે શ્લોકકલ્હારીં ।
શ્રીકૃષ્ણાખ્યસરોવરીં । સાસિન્નલી હે

કીં શ્લોક નવ્હતી આન । ગમે ગીતેચેં મહિમાન ।
વાખાણિતે બંદીજન । ઉદંડ જૈસે

કીં શ્લોકાંચિયા આવારા । સાત શતેં કરૂનિ સુંદરા ।
સર્વાગમ ગીતાપુરા । વસોં આલે

કીં નિજકાંતા આત્મયા । આવડી ગીતા મિળાવયા ।
શ્લોક નવ્હતી બાહ્યા । પસરુ કા જો

કીં ગીતાકમળીંચે ભૃંગ । કીં હે ગીતાસાગરતરંગ ।
કીં હરીચે હે તુરંગ । ગીતારથીંચે

કીં શ્લોક સર્વતીર્થ સંઘાતુ । આલા શ્રીગીતેગંગે આંતુ ।
જે અર્જુન નર સિંહસ્થુ । જાલા મ્હણૌનિ

કીં નોહે હે શ્લોકશ્રેણી । અચિંત્યચિત્તચિંતામણી ।
કીં નિર્વિકલ્પાં લાવણી । કલ્પતરૂંચી

ઐસિયા શતેં સાત શ્લોકાં । પરી આગળા યેકયેકા ।
આતાં કોણ વેગળિકા । વાનાવાં પાં ।

તાન્હી આણિ પારઠી । ઇયા કામધેનૂતેં દિઠી ।
સૂનિ જૈસિયા ગોઠી । કીજતી ના

દીપા આગિલુ માગિલુ । સૂર્યુ ધાકુટા વડીલુ ।
અમૃતસિંધુ ખોલુ । ઉથળુ કાયસા ।

તૈસે પહિલે સરતે । શ્લોક ન મ્હણાવે ગીતે ।
જુનીં નવીં પારિજાતેં । આહાતી કાઈ ?

આણિ શ્લોકા પાડુ નાહીં । હેં કીર સમર્થુ કાઈ ।
યેથ વાચ્ય વાચકહી । ભાગુ ન ધરી

જે ઇયે શાસ્ત્રીં યેકુ । શ્રીકૃષ્ણચિ વાચ્ય વાચકુ ।
હેં પ્રસિદ્ધ જાણે લોકુ । ભલતાહી

યેથેં અર્થેં તેંચિ પાઠેં । જોડે યેવઢેનિ ધટેં ।
વાચ્યવાચક યેકવટેં । સાધિતેં શાસ્ત્ર

મ્હણૌનિ મજ કાંહીં । સમર્થનીં આતાં વિષય નાહીં ।
ગીતા જાણા હે વાઙ્ગ્મયી । શ્રીમૂર્તિ પ્રભૂચિ

શાસ્ત્ર વાચ્યેં અર્થેં ફળે । મગ આપણ માવળે ।
તૈસેં નવ્હેં હેં સગળેં । પરબ્રહ્મચિ

કૈસા વિશ્વાચિયા કૃપા । કરૂનિ મહાનંદ સોપા ।
અર્જુનવ્યાજેં રૂપા । આણિલા દેવેં

ચકોરાચેનિ નિમિત્તેં । તિન્હી ભુવનેં સંતપ્તેં ।
નિવવિલીં કળાંવતેં । ચંદ્રેં જેવીં

કાં ગૌતમાચેનિ મિષેં । કળિકાળજ્વરીતોદ્દેશેં ।
પાણિઢાળુ ગિરીશેં । ગંગેંચા કેલા

તૈસેં ગીતેચેં હેં દુભતેં । વત્સ કરૂનિ પાર્થાતેં ।
દુભિન્નલી જગાપુરતેં । શ્રીકૃષ્ણ ગાય

યેથે જીવેં જરી નાહાલ । તરી હેંચિ કીર હોઆલ ।
નાતરી પાઠમિષેં તિંબાલ । જીભચિ જરી

તરી લોહ એકેં અંશેં । ઝગટલિયા પરીસેં ।
યેરીકડે અપૈસેં । સુવર્ણ હોય

તૈસી પાઠાચી તે વાટી । શ્લોકપાદ લાવા ના જંવ વોઠીં ।
તંવ બ્રહ્મતેચી પુષ્ટી । યેઈલ આંગા

ના યેણેસીં મુખ વાંકડેં । કરૂનિ ઠાકાલ કાનવડેં ।
તરી કાનીંહી ઘેતાં પડે । તેચિ લેખ

જે હે શ્રવણેં પાઠેં અર્થેં । ગીતા નેદી મોક્ષાઆરૌતેં ।
જૈસા સમર્થુ દાતા કોણ્હાતેં । નાસ્તિ ન મ્હણે

મ્હણૌનિ જાણતયા સવા । ગીતાચિ યેકી સેવા ।
કાય કરાલ આઘવાં । શાસ્ત્રીં યેરીં

આણિ કૃષ્ણાર્જુનીં મોકળી । ગોઠી ચાવળિલી જે નિરાળી ।
તે શ્રીવ્યાસેં કેલી કરતળીં । ઘેવોં યે ઐસી

બાળકાતેં વોરસેં । માય જૈં જેવઊં બૈસે ।
તૈં તયા ઠાકતી તૈસે । ઘાંસ કરી

કાં અફાટા સમીરણા । આપૈતેંપણ શાહાણા ।
કેલેં જૈસેં વિંજણા । નિર્મૂનિયાં

તૈસેં શબ્દેં જેં ન લભે । તેં ઘડૂનિયા અનુષ્ટુભેં ।
સ્ત્રીશૂદ્રાદિ પ્રતિભે । સામાવિલેં

સ્વાતીચેનિ પાણિયેં । ન હોતી જરી મોતિયેં ।
તરી અંગીં સુંદરાંચિયે । કાં શોભિતી તિયેં ?

નાદુ વાદ્યા ન યેતાં । તરી કાં ગોચરુ હોતા ।
ફુલેં ન હોતાં ઘેપતા । આમોદુ કેવીં ?

ગોડીં ન હોતી પક્વાન્નેં । તરી કાં ફાવતી રસનેં ? ।
દર્પણાવીણ નયનેં । નયનુ કાં દિસે ?

દ્રષ્ટા શ્રીગુરુમૂર્તી । ન રિગતા દૃશ્યપંથીં ।
તરી કાં હ્યા ઉપાસ્તી । આકળતા તો ?

તૈસેં વસ્તુ જેં અસંખ્યાત । તયા સંખ્યા શતેં સાત ।
ન હોતી તરી કોણા યેથ । ફાવોં શકતેં ?

મેઘ સિંધૂચેં પાણી વાહે । તરી જગ તયાતેંચિ પાહે ।
કાં જે ઉમપ તે નોહેં । ઠાકતેં કોણ્હા

આણિ વાચા જેં ન પવે । તેં હે શ્લોક ન હોતે બરવે ।
તરી કાનેં મુખેં ફાવે । ઐસેં કાં હોતેં ?

મ્હણૌનિ શ્રીવ્યાસાચા હા થોરુ । વિશ્વા જાલા ઉપકારુ ।
જે શ્રીકૃષ્ણ ઉક્તી આકારુ । ગ્રંથાચા કેલા

આણિ તોચિ હા મી આતાં । શ્રીવ્યાસાચીં પદેં પાહતાં પાહતાં ।
આણિલા શ્રવણપથા । મ઱હાઠિયા

વ્યાસાદિકાંચે ઉન્મેખ । રાહાટતી જેથ સાશંક ।
તેથ મીહી રંક યેક । ચાવળી કરીં

પરી ગીતા ઈશ્વરુ ભોળા । લે વ્યાસોક્તિકુસુમમાળા ।
તરી માઝિયા દુર્વાદળા । ના ન મ્હણે કીં

આણિ ક્ષીરસિંધૂચિયા તટા । પાણિયા યેતી ગજઘટા ।
તેથ કાય મુરકુટા । વારિજત અસે ?

પાંખ ફુટે પાંખિરૂં । નુડે તરી નભીંચ સ્થિરૂ ।
ગગન આક્રમી સત્વરૂ । તો ગરુડહી તેથ

રાજહંસાચેં ચાલણેં । ભૂતળીં જાલિયા શાહાણેં ।
આણિકેં કાય કોણેં । ચાલાવેચિના ?

જી આપુલેનિ અવકાશેં । અગાધ જળ ઘેપે કલશેં ।
ચુળીં ચૂળપણ ઐસેં । ભરૂનિ ન નિઘે ?

દિવટીચ્યા આંગીં થોરી । તરી તે બહુ તેજ ધરી ।
વાતી આપુલિયા પરી । આણીચ કીં ના ?

જી સમુદ્રાચેનિ પૈસેં । સમુદ્રીં આકાશ આભાસે ।
થિલ્લરીં થિલ્લરાસેં । બિંબેચિ પૈં

તેવીં વ્યાસાદિક મહામતી । વાવરોં યેતી ઇયે ગ્રંથીં ।
મા આમ્હી ઠાકોં હે યુક્તિ । ન મિળે કીર ?

જિયે સાગરીં જળચરેં । સંચરતી મંદરાકારેં ।
તેથ દેખોનિ શફરેં યેરેં । પોહોં ન લાહતી ?

અરુણ આંગાજવળિકે । મ્હણૌનિ સૂર્યાતેં દેખેં ।
મા ભૂતળીંચી ન દેખે । મુંગી કાઈ ?

યાલાગીં આમ્હાં પ્રાકૃતાં । દેશિકારેં બંધેં ગીતા ।
મ્હણણેં હેં અનુચિતા । કારણ નોહે

આણિ બાપુ પુઢાં જાયે । તે ઘેત પાઉલાચી સોયે ।
બાળ યે તરી ન લાહે । પાવોં કાયી ?

તૈસા વ્યાસાચા માગોવા ઘેતુ । ભાષ્યકારાતેં વાટ પુસતુ ।
અયોગ્યહી મી ન પવતુ । કેં જાઈન ?

આણિ પૃથ્વી જયાચિયા ક્ષમા । નુબગે સ્થાવર જંગમા ।
જયાચેનિ અમૃતેં ચંદ્રમા । નિવવી જગ

જયાચેં આંગિક અસિકેં । તેજ લાહોનિ અર્કેં ।
આંધારાચેં સાવાઇકેં । લોટિજત આહે

સમુદ્રા જયાચેં તોય । તોયા જયાચેં માધુર્ય ।
માધુર્યા સૌંદર્ય । જયાચેનિ

પવના જયાચેં બળ । આકાશ જેણેં પઘળ ।
જ્ઞાન જેણેં ઉજ્વળ । ચક્રવર્તી

વેદ જેણેં સુભાષ । સુખ જેણેં સોલ્લાસ ।
હેં અસો રૂપસ । વિશ્વ જેણેં

તો સર્વોપકારી સમર્થુ । સદ્ગુરુ શ્રીનિવૃત્તિનાથુ ।
રાહાટત અસે મજહી આંતુ । રિઘોનિયાં

આતાં આયતી ગીતા જગીં । મી સાંગેં મ઱હાઠિયા ભંગીં ।
યેથ કેં વિસ્મયાલાગીં । ઠાવો આહે

શ્રીગુરુચેનિ નાંવેં માતી । ડોંગરીં જયાપાસીં હોતી ।
તેણેં કોળિયેં ત્રિજગતીં । યેકવદ કેલી

ચંદનેં વેધલીં ઝાડેં । જાલીં ચંદનાચેનિ પાડેં ।
વસિષ્ઠેં માંનિલી કીં ભાંડે । ભાનૂસીં શાટી

મા મી તવ ચિત્તાથિલા । આણિ શ્રીગુરુ ઐસા દાદુલા ।
જો દિઠીવેનિ આપુલા । બૈસવી પદીં

આધીંચિ દેખણી દિઠી । વરી સૂર્ય પુરવી પાઠી ।
તૈં ન દિસે ઐસી ગોઠી । કેંહી આહે ?

મ્હણૌનિ માઝેં નિત્ય નવે । શ્વાસોશ્વાસહી પ્રબંધ હોઆવે ।
શ્રીગુરુકૃપા કાય નોહે । જ્ઞાનદેવો મ્હણે

યાકારણેં મિયાં । શ્રીગીતાર્થુ મ઱હાઠિયા ।
કેલા લોકાં યયા । દિઠીચા વિષો

પરી મ઱હાઠે બોલરંગેં । કવળિતાં પૈં ગીતાંગેં ।
તૈં ગાતયાચેનિ પાંગેં । યેકાઢતાં નોહે

મ્હણૌનિ ગીતા ગાવોં મ્હણે । તેં ગાણિવેં હોતી લેણેં ।
ના મોકળે તરી ઉણેં । ગીતાહી આણિત

સુંદર આંગીં લેણેં ન સૂયે । તૈં તો મોકળા શૃંગારુ હોયે ।
ના લેઇલેં તરી આહે । તૈસેં કેં ઉચિત ?

કાં મોતિયાંચી જૈસી જાતી । સોનયાહી માન દેતી ।
નાતરી માનવિતી । અંગેંચિ સડીં

નાના ગુંફિલીં કાં મોકળીં । ઉણીં ન હોતી પરીમળીં ।
વસંતાગમીંચીં વાટોળીં । મોગરીં જૈસીં

તૈસા ગાણિવેતેં મિરવી । ગીતેવીણહી રંગુ દાવીં ।
તો લાભાચા પ્રબંધુ ઓંવી । કેલા મિયાં

તેણેં આબાલસુબોધેં । ઓવીયેચેનિ પ્રબંધેં ।
બ્રહ્મરસસુસ્વાદેં । અક્ષરેં ગુંથિલીં

આતાં ચંદનાચ્યા તરુવરીં । પરીમળાલાગીં ફુલવરીં ।
પારુખણેં જિયાપરી । લાગેના કીં

તૈસા પ્રબંધુ હા શ્રવણીં । લાગતખેંવો સમાધિ આણી ।
ઐકિલિયાહી વાખાણી । કાય વ્યસન ન લવી ?

પાઠ કરિતાં વ્યાજેં । પાંડિત્યેં યેતી વેષજે ।
તૈં અમૃતાતેં નેણિજે । ફાવલિયા

તૈસેંનિ આઇતેપણેં । કવિત્વ જાલેં હેં ઉપેણેં ।
મનન નિદિધ્યાસ શ્રવણેં । જિંતિલેં આતાં

હે સ્વાનંદભોગાચી સેલ । ભલતયસીચિ દેઈલ ।
સર્વેંદ્રિયાં પોષવીલ । શ્રવણાકરવીં

ચંદ્રાતેં આંગવણેં । ભોગૂનિ ચકોર શાહાણે ।
પરી ફાવે જૈસેં ચાંદિણેં । ભલતયાહી

તૈસેં અધ્યાત્મશાસ્ત્રીં યિયે । અંતરંગચિ અધિકારિયે ।
પરી લોકુ વાક્ચાતુર્યેં । હોઈલ સુખિયા

ઐસેં શ્રીનિવૃત્તિનાથાચેં । ગૌરવ આહે જી સાચેં ।
ગ્રંથુ નોહે હેં કૃપેચેં । વૈભવ તિયે

ક્ષીરસિંધુ પરિસરીં । શક્તીચ્યા કર્ણકુહરીં ।
નેણોં કૈં શ્રીત્રિપુરારીં । સાંગિતલેં જેં

તેં ક્ષીરકલ્લોળાઆંતુ । મકરોદરીં ગુપ્તુ ।
હોતા તયાચા હાતુ । પૈઠેં જાલેં

તો મત્સ્યેંદ્ર સપ્તશૃંગીં । ભગ્નાવયવા ચૌરંગી ।
ભેટલા કીં તો સર્વાંગીં । સંપૂર્ણ જાલા

મગ સમાધિ અવ્યુત્થયા । ભોગાવી વાસના યયા ।
તે મુદ્રા શ્રીગોરક્ષરાયા । દિધલી મીનીં

તેણેં યોગાબ્જિનીસરોવરુ । વિષયવિધ્વંસૈકવીરુ ।
તિયે પદીં કાં સર્વેશ્વરુ । અભિષેકિલા

મગ તિહીં તેં શાંભવ । અદ્વયાનંદવૈભવ ।
સંપાદિલેં સપ્રભવ । શ્રીગહિનીનાથા

તેણેં કળિકળિતુ ભૂતાં । આલા દેખોનિ નિરુતા ।
તે આજ્ઞા શ્રીનિવૃત્તિનાથા । દિધલી ઐસી

ના આદિગુરુ શંકરા\- । લાગોનિ શિષ્યપરંપરા ।
બોધાચા હા સંસરા । જાલા જો આમુતેં

તો હા તૂં ઘેઊનિ આઘવા । કળીં ગિળિતયાં જીવાં ।
સર્વ પ્રકારીં ધાંવા । કરીં પાં વેગીં

આધીંચ તંવ તો કૃપાળુ । વરી ગુરુઆજ્ઞેચા બોલૂ ।
જાલા જૈસા વર્ષાકાળૂ । ખવળણેં મેઘાં

મગ આર્તાચેનિ વોરસેં । ગીતાર્થગ્રંથનમિસેં ।
વર્ષલા શાંતરસેં । તો હા ગ્રંથુ

તેથ પુઢાં મી બાપિયા । માંડલા આર્તી આપુલિયા ।
કીં યાસાઠીં યેવઢિયા । આણિલોં યશા

એવં ગુરુક્રમેં લાધલેં । સમાધિધન જેં આપુલેં ।
તેં ગ્રંથેં બોધૌનિ દિધલેં । ગોસાવી મજ

વાંચૂનિ પઢે ના વાચી । ના સેવાહી જાણેં સ્વામીચી ।
ઐશિયા મજ ગ્રંથાચી । યોગ્યતા કેં અસે ?

પરી સાચચિ ગુરુનાથેં । નિમિત્ત કરૂનિ માતેં ।
પ્રબંધવ્યાજેં જગાતેં । રક્ષિલેં જાણા

ત઱હી પુરોહિતગુણેં । મી બોલિલોં પુરેં ઉણેં ।
તેં તુમ્હીં માઉલીપણેં । ઉપસાહિજો જી

શબ્દ કૈસા ઘડિજે । પ્રમેયીં કૈસેં પાં ચઢિજેં ।
અળંકારુ મ્હણિજે । કાય તેં નેણેં

સાયિખડેયાચેં બાહુલેં । ચાલવિત્યા સૂત્રાચેનિ ચાલે ।
તૈસા માતેં દાવીત બોલે । સ્વામી તો માઝા

યાલાગીં મી ગુણદોષ\- । વિષીં ક્ષમાવિના વિશેષ ।
જે મી સંજાત ગ્રંથલોં દેખ । આચાર્યેં કીં

આણિ તુમ્હાં સંતાંચિયે સભે । જેં ઉણીવેંસી ઠાકે ઉભેં ।
તેં પૂર્ણ નોહે તરી તૈં લોભેં । તુમ્હાંસીચિ કોપેં

સિવતલિયાહી પરીસેં । લોહત્વાચિયે અવદસે ।
ન મુકિજે આયસેં । તૈં કવણા બોલુ ।

વોહળેં હેંચિ કરાવેં । જે ગંગેચેં આંગ ઠાકાવેં ।
મગહી ગંગા જરી નોહાવેં । તૈં તો કાય કરી ?

મ્હણૌનિ ભાગ્યયોગેં બહુવેં । તુમ્હાં સંતાંચેં મી પાયે ।
પાતલોં આતાં કેં લાહે । ઉણેં જગીં ।

અહો જી માઝેનિ સ્વામી । મજ સંત જોડુનિ તુમ્હીં ।
દિધલેતિ તેણેં સર્વકામીં । પરીપૂર્ણ જાલોં

પાહા પાં માતેં તુમ્હાં સાંગડેં । માહેર તેણેં સુરવાડેં ।
ગ્રંથાચેં આળિયાડેં । સિદ્ધી ગેલેં

જી કનકાચેં નિખળ । વોતૂં યેઈલ ભૂમંડળ ।
ચિંતારત્‌નીં કુળાચળ । નિર્મૂં યેતી

સાતાંહી હો સાગરાંતેં । સોપેં ભરિતાં અમૃતેં ।
દુવાડ નોહે તારાંતેં । ચંદ્ર કરિતાં

કલ્પતરૂચે આરામ । લાવિતાં નાહીં વિષમ ।
પરી ગીતાર્થાચેં વર્મ । નિવડૂં ન યે

તો મી યેકુ સર્વ મુકા । બોલોનિ મ઱હાઠિયા ભાખા ।
કરી ડોળેવરી લોકાં । ઘેવોં યે ઐસેં જેં

હા ગ્રંથસાગરુ યેવ્હઢા । ઉતરોનિ પૈલીકડા ।
કીર્તિવિજયાચા ધેંડા । નાચે જો કાં

ગીતાર્થાચા આવારુ । કલશેંસીં મહામેરુ ।
રચૂનિ માજીં શ્રીગુરુ\- । લિંગ જેં પૂજીં

ગીતા નિષ્કપટ માય । ચુકોનિ તાન્હેં હિંડે જેં વાય ।
તેં માયપૂતા ભેટી હોય । હા ધર્મ તુમચા

તુમ્હાં સજ્જનાંચેં કેલેં । આકળુની જી મી બોલેં ।
જ્ઞાનદેવ મ્હણે થેંકુલેં । તૈસેં નોહેં

કાય બહુ બોલોં સકળાં । મેળવિલોં જન્મફળા ।
ગ્રંથસિદ્ધીચા સોહળા । દાવિલા જો હા

મિયાં જૈસજૈસિયા આશા । કેલા તુમચા ભરંવસા ।
તે પુરવૂનિ જી બહુવસા । આણિલોં સુખા

મજલાગીં ગ્રંથાચી સ્વામી । દુજીં સૃષ્ટી જે હે કેલી તુમ્હી ।
તેં પાહોનિ હાંસોં આમ્હીં । વિશ્વામિત્રાતેંહી

જે અસોનિ ત્રિશંકુદોષેં । ધાતયાહી આણાવેં વોસેં ।
તેં નાસતેં કીજે કીં ઐસેં । નિર્માવેં નાહીં

શંભૂ ઉપમન્યુચેનિ મોહેં । ક્ષીરસાગરૂહી કેલા આહે ।
યેથ તોહી ઉપમે સરી નોહે । જે વિષગર્ભ કીં

અંધકારુ નિશાચરાં । ગિળિતાં સૂર્યેં ચરાચરાં ।
ધાંવા કેલા તરી ખરા । તાઉની કીં તો

તાતલિયાહી જગાકારણેં । ચંદ્રેં વેંચિલેં ચાંદણેં ।
તયા સદોષા કેવીં મ્હણે । સારિખેં હેં

મ્હણૌનિ તુમ્હીં મજ સંતીં । ગ્રંથરૂપ જો હા ત્રિજગતીં ।
ઉપયોગ કેલા તો પુઢતી । નિરુપમ જી

કિંબહુના તુમચેં કેલેં । ધર્મકીર્તન હેં સિદ્ધી નેલેં ।
યેથ માઝેં જી ઉરલેં । પાઈકપણ

આતાં વિશ્વાત્મકેં દેવેં । યેણેં વાગ્યજ્ઞેં તોષાવેં ।
તોષોનિ મજ દ્યાવેં । પસાયદાન હેં

જે ખળાંચી વ્યંકટી સાંડો । તયાં સત્કર્મીં રતી વાઢો ।
ભૂતાં પરસ્પરેં પડો । મૈત્ર જીવાચેં

દુરિતાચેં તિમિર જાવો । વિશ્વ સ્વધર્મસૂર્યેં પાહો ।
જો જેં વાંછીલ તો તેં લાહો । પ્રાણિજાત

વર્ષત સકળમંગળીં । ઈશ્વરનિષ્ઠાંચી માંદિયાળી ।
અનવરત ભૂમંડળીં । ભેટતુ ભૂતાં

ચલાં કલ્પતરૂંચે અરવ । ચેતના ચિંતામણીચેં ગાંવ ।
બોલતે જે અર્ણવ । પીયૂષાચે

ચંદ્રમે જે અલાંછન । માર્તંડ જે તાપહીન ।
તે સર્વાંહી સદા સજ્જન । સોયરે હોતુ

કિંબહુના સર્વસુખીં । પૂર્ણ હોઊનિ તિહીં લોકીં ।
ભજિજો આદિપુરુખીં । અખંડિત

આણિ ગ્રંથોપજીવિયે । વિશેષીં લોકીંયેં ।
દૃષ્ટાદૃષ્ટ વિજયેં । હોઆવેં જી

તેથ મ્હણે શ્રીવિશ્વેશરાવો । હા હોઈલ દાનપસાવો ।
યેણેં વરેં જ્ઞાનદેવો । સુખિયા ઝાલા

ઐસેં યુગીં પરી કળીં । આણિ મહારાષ્ટ્રમંડળીં ।
શ્રીગોદાવરીચ્યા કૂલીં । દક્ષિણલિંગીં

ત્રિભુવનૈકપવિત્ર । અનાદિ પંચક્રોશ ક્ષેત્ર ।
જેથ જગાચેં જીવનસૂત્ર । શ્રીમહાલયા અસે

તેથ યદુવંશવિલાસુ । જો સકળકળાનિવાસુ ।
ન્યાયાતેં પોષી ક્ષિતીશુ । શ્રીરામચંદ્રુ

તેથ મહેશાન્વયસંભૂતેં । શ્રીનિવૃત્તિનાથસુતેં ।
કેલેં જ્ઞાનદેવેં ગીતે । દેશીકાર લેણેં

એવં ભારતાચ્યા ગાંવીં । ભીષ્મનામ પ્રસિદ્ધ પર્વીં ।
શ્રીકૃષ્ણાર્જુનીં બરવી । ગોઠી જે કેલી

જેં ઉપનિષદાંચેં સાર । સર્વ શાસ્ત્રાંચેં માહેર ।
પરમહંસીં સરોવર । સેવિજે જેં

તિયેં ગીતેચા કલશુ । સંપૂર્ણ હા અષ્ટાદશુ ।
મ્હણે નિવૃત્તિદાસુ । જ્ઞાનદેવો

પુઢતી પુઢતી પુઢતી । ઇયા ગ્રંથપુણ્યસંપત્તી ।
સર્વસુખીં સર્વભૂતીં । સંપૂર્ણ હોઈજે

શકે બારાશતેં બારોત્તરેં । તૈં ટીકા કેલી જ્ઞાનેશ્વરેં ।
સચ્ચિદાનંદબાબા આદરેં । લેખકુ જાહલા