ભગવદ્ગીતા · અધ્યાય 42

બલદેવઃ :
જ્ઞાનતઃ કર્મણઃ શ્રૈષ્ઠ્યં સુકરત્વાદિના હરિઃ ।
શુદ્ધસ્ય તદ્-અકર્તૃત્વં ત્વેત્ય્ આદિ પ્રાહ પઞ્ચમે ॥
દ્વિતીયે મુમુક્ષું પ્રત્ય્ આત્મ-વિજ્ઞાનં મોચકમ્ અભિધાય તદ્-ઉપાયયા નિષ્કામં કર્મ કર્તવ્યમ્ અભ્યધાત્ । લબ્ધ-વિજ્ઞાનસ્ય ન કિંચિત્ કર્માસ્તીતિ યસ્ ત્વ્ આત્મ-રતિર્ એવ સ્યાત્ ઇતિ તૃતીયે, સર્વં કર્માખિલં પાર્થ ઇતિ ચતુર્થે ચાવાદીત્ । અન્તે તુ તસ્માદ્ અજ્ઞાન-સંભૂતં [ગીતા 4.42] ઇત્ય્ આદિના તસ્યૈવ પુનઃ કર્મ-યોગં પ્રાવોચત્ । તત્રાર્જુનઃ પૃચ્છતિ સંન્યાસમ્ ઇતિ । હે કૃષ્ણ ! કર્મણાં સન્ન્યાસં સર્વેન્દ્રિય-વ્યાપાર-વિરતિ-રૂપં જ્ઞાન-યોગમ્ ઇત્ય્ અર્થઃ । પુનર્ યોગં કર્માનુષ્ઠાનં ચ સર્વેન્દ્રિય-વ્યાપાર-રૂપં શંસસિ । ન ચૈકસ્ય યુગપત્ તૌ સમ્ભવેતાં,
સ્થિતિ-ગતિવત્ તમસ્-તેજોવચ્ ચ વિરુદ્ધ-સ્વરૂપત્વાત્ । તસ્માલ્ લબ્ધ-જ્ઞાનઃ કર્મ સન્ન્યસેદ્ અનુતિષ્ઠેદ્ વેતિ ભવદ્-અભિમતં વેત્તુમ્ અશક્તો ઽહં પૃચ્છામિ । એતયોઃ કર્મ-સન્ન્યાસ-કર્માનુષ્ઠાનયોર્ યદ્ એકં શ્રેયસ્ ત્વયા સુનિશ્ચિતં તત્ત્વં મે બ્રૂહીતિ

ભ્ગ્ 5.2
શ્રી-ભગવાન્ ઉવાચ
સંન્યાસઃ કર્મ-યોગશ્ ચ નિઃશ્રેયસ-કરાવ્ ઉભૌ ।
તયોસ્ તુ કર્મ-સંન્યાસાત્ કર્મ-યોગો વિશિષ્યતે