ભગવદ્ગીતા · અધ્યાય 41

વિશ્વનાથઃ :
પ્રોક્તં જ્ઞાનાદ્ અપિ શ્રેષ્ઠં કર્મ તદ્-દાઋઢ્ય-સિદ્ધયે ।
તત્-પદાર્થસ્ય ચ જ્ઞાનં સામ્યાદ્ યા અપિ પઞ્ચમે ॥
પૂર્વાધ્યાયાન્તે શ્રુતેન વાક્ય-દ્વારેણ વિરોધમ્ આશઙ્કમાનઃ પૃચ્છતિ સન્ન્યાસમ્ ઇતિ ।
યોગ-સંન્યસ્ત-કર્માણં જ્ઞાન-સંછિન્ન-સંશયમ્ ।
આત્મવન્તં ન કર્માણિ નિબધ્નન્તિ ધનંજય ॥ [ગીતા 4.41]
ઇતિ વાક્યેન ત્વં કર્મ-યોગેનોત્પન્ન-જ્ઞાનસ્ય કર્મ-સંન્યાસં બ્રૂષે ।
તસ્માદ્ અજ્ઞાન-સંભૂતં હૃત્-સ્થં જ્ઞાનાસિનાત્મનઃ ।
છિત્ત્વૈનં સંશયં યોગમ્ આતિષ્ઠોત્તિષ્ઠ ભારત ॥ [ગીતા 4.42]
ઇત્ય્ અનેન પુનસ્ તસ્યૈવ કર્મ-યોગં ચ બ્રૂષે । ન ચ કર્મ-સંન્યાસઃ કર્મ-યોગશ્ ચ એકસ્યૈવ એકદૈવ સમ્ભવતઃ, સ્થિતિ-ગતિવત્ વિરુદ્ધ-સ્વરૂપત્વાત્ । તસ્માજ્ જ્ઞાની કર્મ-સંન્યાસં કુર્યાત્, કર્મ-યોગં વા કુર્યાદ્ ઇતિ ત્વદ્-અભિપ્રાયમ્ અનવગતો ।હં પૃચ્છામિ એતયોર્ મધ્યે યદ્ એકં શ્રેયસ્ ત્વયા સુનિશ્ચિતમ્ તન્ મે બ્રૂહિ