ભગવદ્ગીતા · અધ્યાય 36

મધુસૂદનઃ : એવમ્ આદિત્યમ્ આરભ્ય ગુરુ-શિષ્ય-પરમ્પરયા પ્રાપ્તમ્ ઇમં યોગં રાજાનશ્ ચ ત ઋષયશ્ ચેતિ રાજર્ષયઃ પ્રભુત્વે સતિ સૂક્ષ્માર્થ-નિરીક્ષણ-ક્ષમા નિમિ-પ્રમુખાઃ સ્વ-પિત્રાદિ-પ્રોક્તં વિદુઃ । તસ્માદ્ અનાદિ-વેદ-મૂલત્વેનાનન્ત-ફલત્વેનાનાદિ-ગુરુ-શિષ્ય-પરમ્પરા-પ્રાપ્તત્વેન ચ કૃત્રિમત્વ-શઙ્કાનાસ્પદત્વાન્ મહા-પ્રભાવો ઽયં યોગ ઇતિ શ્રદ્ધાતિશયાય સ્તૂયતે ।
સ એવં મહા-પ્રયોજનો ઽપિ યોગઃ કાલેન મહતા દીર્ઘેણ ધર્મ-હ્રાસ-કરેણેહેદાનીમ્ આવયોર્ વ્યવહાર-કાલે દ્વાપરાન્તે દુર્બલાન્ અજિતેન્દ્રિયાન્ અનધિકારિણઃ પ્રાપ્ય કામ-ક્રોધાદિભિર્ અભિભૂયમાનો નષ્ટો વિચ્છિન્ન-સમ્પ્રદાયો જાતઃ । તં વિના પુરુષાર્થાપ્રાપ્તેર્ અહો દૌર્ભાગ્યં લોકસ્યેતિ શોચતિ ભગવાન્ । હે પરન્તપ ! પરં કામ-ક્રોધાદિ-રૂપં શત્રુ-ગણં શૌર્યેણ બલવતા વિવેકેન તપસા ચ ભાનુર્ ઇવ તાપયતીતિ પરન્તપઃ શત્રુ-તાપનો જિતેન્દ્રિય ઇત્ય્ અર્થઃ । ઉર્વશ્ય્-ઉપેક્ષણાદ્ય્-અદ્ભુત-કર્મ-દર્શનાત્ । તસ્માત્ ત્વં જિતેન્દ્રિયત્વાદ્ અત્રાધિકારીતિ સૂચયતિ