ભગવદ્ગીતા · અધ્યાય 101

વિશ્વનાથઃ ---
દ્વાદશે સર્વ-ભક્તાનાં જ્ઞાનિભ્યઃ શ્રૈષ્ઠ્યમ્ ઉચ્યતે ।
ભક્તેષ્વ્ અપિ પ્રશસ્યન્તે યે ઽદ્વેષાદિ-ગુણાન્વિતાઃ ॥
ભક્તિ-પ્રકરણસ્યોપક્રમે -
યોગિનામ્ અપિ સર્વેષાં મદ્-ગતેનાન્તરાત્મના ।
શ્રદ્ધાવાન્ ભજતે યો માં સ મે યુક્તતમો મતઃ ॥ [ગીતા 6.47]
ઇતિ ભક્તેઃ સર્વોત્કર્ષો યથા શ્રુતેઃ । તથૈવોપસંહારે ઽપિ તસ્યા એવં સર્વોત્કર્ષં શ્રોતુ-કામઃ પૃચ્છતિ । એવં સતત-યુક્તા મત્-કર્મ-કૃન્ મત્-પરમઃ [ગીતા 11.55] ઇતિ ત્વદ્-ઉક્ત-લક્ષણા ભક્તાસ્ ત્વાં શ્યામસુન્દરાકારં યે ચ અવ્યક્તં નિર્વિશેષમ્ અક્ષરં એતદ્ વૈ તદ્ અક્ષરં ગાર્ગિ બ્રાહ્મણા અભિવદન્ત્ય્ અસ્થૂલમ્ અનણ્વ્ અહ્રસ્વમ્ [બૌ 3.8.9] ઇત્ય્ આદિ-શ્રુત્ય્-ઉક્તં બ્રહ્મ ઉપાસતે । તેષામ્ ઉભયેષાં યોગ-વિદાં મધ્યે કે ઽતિશયેન યોગવિદશ્ ચ ત્વ-પ્રાન્તૌ શ્રેષ્ઠમ્ ઉપાયં જાનન્તિ ન લભન્તે વા । તે યોગ-વિત્તરા ઇતિ વક્તવ્યે યોગ-વિત્તમા ઇત્ય્ ઉક્તિર્
યોગ-વિત્તરાણામ્ અપિ બહૂનાં મધ્યે કે યોગવિત્તમા ઇત્ય્ અર્થં બોધયતિ