Ramayana · Chapter 5.041

tataḥ sa kiṃkarān hatvā hanūmān dhyānam āsthitaḥ
vanaṃ bhagnaṃ mayā caityaprāsādo na vināśitaḥ
tasmāt prāsādam apy evam imaṃ vidhvaṃsayāmy aham

iti saṃcintya hanumān manasā darśayan balam
caityaprāsādam āplutya meruśṛṅgam ivonnatam
āruroha hariśreṣṭho hanūmān mārutātmajaḥ

saṃpradhṛṣya ca durdharṣaś caityaprāsādam unnatam
hanūmān prajvalaṃl lakṣmyā pāriyātropamo 'bhavat

sa bhūtvā tu mahākāyo hanūmān mārutātmajaḥ
dhṛṣṭam āsphoṭayām āsa laṅkāṃ śabdena pūrayan

tasyāsphoṭitaśabdena mahatā śrotraghātinā
petur vihaṃgā gaganād uccaiś cedam aghoṣayat

jayaty atibalo rāmo lakṣmaṇaś ca mahābalaḥ
rājā jayati sugrīvo rāghaveṇābhipālitaḥ

dāso 'haṃ kosalendrasya rāmasyākliṣṭakarmaṇaḥ
hanumāñ śatrusainyānāṃ nihantā mārutātmajaḥ

na rāvaṇasahasraṃ me yuddhe pratibalaṃ bhavet
śilābhis tu praharataḥ pādapaiś ca sahasraśaḥ

ardayitvā purīṃ laṅkām abhivādya ca maithilīm
samṛddhārtho gamiṣyāmi miṣatāṃ sarvarakṣasām

evam uktvā vimānasthaś caityasthān haripuṃgavaḥ
nanāda bhīmanirhrādo rakṣasāṃ janayan bhayam

tena śabdena mahatā caityapālāḥ śataṃ yayuḥ
gṛhītvā vividhān astrān prāsān khaḍgān paraśvadhān
visṛjanto mahākṣayā mārutiṃ paryavārayan

āvarta iva gaṅgāyās toyasya vipulo mahān
parikṣipya hariśreṣṭhaṃ sa babhau rakṣasāṃ gaṇaḥ

tato vātātmajaḥ kruddho bhīmarūpaṃ samāsthitaḥ

prāsādasya mahāṃs tasya stambhaṃ hemapariṣkṛtam
utpāṭayitvā vegena hanūmān mārutātmajaḥ
tatas taṃ bhrāmayām āsa śatadhāraṃ mahābalaḥ

sa rākṣasaśataṃ hatvā vajreṇendra ivāsurān
antarikṣasthitaḥ śrīmān idaṃ vacanam abravīt

mādṛśānāṃ sahasrāṇi visṛṣṭāni mahātmanām
balināṃ vānarendrāṇāṃ sugrīvavaśavartinām

śataiḥ śatasahasraiś ca koṭībhir ayutair api
āgamiṣyati sugrīvaḥ sarveṣāṃ vo niṣūdanaḥ

neyam asti purī laṅkā na yūyaṃ na ca rāvaṇaḥ
yasmād ikṣvākunāthena baddhaṃ vairaṃ mahātmanā