Nārāyaṇīya · Chapter 12.97

mārkaṇḍeyaścirāyuḥ sa khalu punarapi tvatparaḥ puṣpabhadrā-
tīre ninye tapasyannatulasukharatiḥ ṣaṭ tu manvantarāṇi /
devendraḥ saptamastaṃ surayuvatimarunmanmathairmohayiṣyan
yogoṣmapluṣyamāṇairna tu punaraśakat tvajjanaṃ nirjayet kaḥ //

prītyā nārāyaṇākhyastvamatha narasakhaḥ prāptavānasya pārśvaṃ
tuṣṭyā toṣṭūyamānaḥ sa tu vividhavarairlobhito nānumene /
draṣṭuṃ māyāṃ tvadīyāṃ kila punaravṛṇod bhaktitṛptāntarātmā
māyāduḥkhānabhijñastadapi mṛgayate nūnamāścaryahetoḥ //

yāte tvayyāśu vātākulajaladagalattotapūrṇātighūrṇa-
tsaptārṇorāśimagne jagati sa tu jale sambhraman varṣakoṭīḥ /
dīnaḥ praikṣiṣṭa dūre vaṭadalaśayanaṃ kañcidāścaryabālaṃ
tvāmeva śyāmalāṅgaṃ vadanasarasijanyastapādāṅgulīkam //

dṛṣṭvā tvāṃ hṛṣṭaromā tvaritamabhigataḥ spraṣṭukāmo munīndraḥ
śvāsenāntarniviṣṭaḥ punariha sakalaṃ dṛṣṭavān viṣṭapaugham /
bhūyo'pi śvāsavātairbahiranupatito vīkṣitastvatkaṭākṣair-
modādāśleṣṭukāmastvayi pihitatanau svāśrame prāgvadāsīt //

gauryā sārdhaṃ tadagre purabhidatha gatastvatpriyaprekṣaṇārthī
siddhānevāsya dattvā svayamayamajarāmṛtyutādīn gato'bhūt /
evaṃ tvatsevayaiva smararipurapi sa prīyate yena tasmā-
nmūrtitrayyātmakastvaṃ nanu sakalaniyanteti suvyaktamāsīt //

tryaṃśe'smin satyaloke vidhiharipurabhinmandirāṇyūrdhvamūrdhvaṃ
tebhyo'pyūrdhvaṃ tu māyāvikṛtivirahito bhāti vaikuṇṭhalokaḥ /
tatra tvaṃ kāraṇāmbhasyapi paśupakule śuddhasattvaikarūpī
saccidbrahmādvayātmā pavanapurapate! pāhi māṃ sarvarogāt //