वल्लालचरित · अध्याय 2.27

इति वल्लालचरिते श्रीमदानन्दभट्टकृतं खिलवल्लालचरितं नाम षड्वविंशो ऽध्यायः ।
अथ सप्तविंशो ऽध्यायः
पिञ्जरं शून्यमालक्ष्य रणक्षेत्रे महीपतिः ।
अत्यन्तमशुभाशङ्की त्वरया स परावृतत्

वह्निध्वजं पश्यमानो दूरतः परमाकुलः ।
ततः स्वं प्राविशद्वेश्म सर्व्वनाशं विलोकितुम्

दृष्ट्वार्द्धदग्धा ज्वलने स्वपत्नी रुम्मत्तरूपो नितरां बभूव ।
निवार्य्यमानोपि जनैः प्रयत्नात् पपात राजा ज्वलदग्निकुण्डे

सहस्रे ऽष्टविंशयुते शकाब्दे पृथिवीपतिः ।
स्त्रीभिः सार्द्धं महाभाग उत्पपात दिवं प्रति

श्रूयते ऽत्र प्रवचनं पारम्यर्य्यक्रमागतम् ।
वल्लालो ऽनुययौ युद्धे पितरं शौर्य्यशालिनम्

मिथिलायां स्थितस्तत्र कश्चिद्योगी धृतव्रतः ।
वल्लालो युद्धयात्रायां तरसा तमलङ्घयत्

[[122]]
अश्वपादेनाभिहतो वल्लालमशपन्मुनिः ।
सकलत्रो वह्निकुण्डे पतित्वा त्वं मरिष्यसि

तत् स्मृत्वा ब्रह्मशापं स विजयं लब्धवानपि ।
चिन्तयामास मनसि मृत्युकाल उपस्थितः

तेनैव विवशो राजा ध्रुवं ज्वलनमाविशत् ।
ब्रह्मशापादृते नैव विपत्तिर्भवेदीदृशी

स ब्रह्मदण्डेन पुरा हतो ऽभूत् दारैश्च सार्द्धमवनीश्वरः सः ।
कपोतप्रत्यागमनञ्च मृत्यौ राज्ञश्च शोको न हि मुख्यहेतुः