स्कन्द पुराण · श्लोक 5.9-2

॥ श्रीरुद्र उवाच ॥ ॥
स्वर्गद्वारेश्वरं लिंगं नवमं विद्धि पार्वति ॥
सर्वपापहरं देवि स्वर्गमोक्षफलप्रदम्

यदा देवि समायाताः कैलासे पर्वतोत्तमे ॥
अश्विन्याद्या भगिन्यस्तास्त्वां दृष्ट्वा विस्मयान्विताः

निमंत्रिता वयं यज्ञे सकांताः सपरिग्रहाः ॥
स्नेहेन देवि तातेन बहुमानपुरः सरम्

कच्चित्स्मृता विशालाक्षि किं वा तातस्य विस्मृतिः ॥
कारणं किं समुद्दिश्य तातेन न निमंत्रिता

तासां तद्वचनं श्रुत्वा अवमा नात्तदा त्वया ॥
प्राणा मुक्तास्तु योगेन पुरतस्तासु पार्वति

अथ ताः शोकसंतप्ता गता यत्र प्रजापतिः॥
आचख्युः सकलं वृत्तं दक्षस्याग्रे यथा तथम्

तच्छुत्वा दारुणं वाक्यं दक्षो नोवाच किंचन

मया दृष्टा यदा देवि भूमौ पंचत्वमागता ॥
यज्ञप्रध्वंसनार्थाय तदा वै प्रेरिता गणाः॥

ते गत्वाथ गणा रौद्राः शतशोऽथ सहस्रशः ॥
विरूपा भीषणा रौद्रा नानाशस्त्रा महाबलाः ॥
मुमुचुः शरवर्षाणि कुर्वंतो भैरवान्रवान्

ततो देवगणाः सर्वे वसवः सह भास्करैः ॥
विश्वेदेवाश्च साध्याश्च धनुर्हस्ता महाबलाः ॥5.2.9.१ ०॥
युद्धाय च विनिष्क्रांता मुमुचुः सायकान्सितान् ॥
ते समेत्याथ युयुधुः प्रमथा विबुधैः सह ॥
मुमुचुः शरवर्षाणि वारिधारा यथा घनाः

तेषां मध्ये गणो नाम वीरभद्रो महाबलः ॥
स शक्रं ताडयामास शूलेन हृदये तथा

स तु तेन प्रहारेण विसंज्ञो निषसाद ह ॥
अथ मुष्ट्या हतः कुम्भे नाग ऐरावतस्तथा

स हतः सहसा तेन गजेंद्रो भेरवान्रवान् ॥
विनदन्भयमास्थाय यज्ञवाटमुपाद्रवत्

एतस्मिन्नंतरे देवा कृतास्तेन पराङ्मुखाः ॥
ततस्ते शरणं जग्मुर्विष्णुं विश्वैकनायकम्

ततः कोपसमाविष्टो विष्णुर्दृष्ट्वा दिवालयान् ॥
गणैर्विद्रावितान्सर्वान्मुमोचाशु सुदर्शनम्

तदापतत्तु वेगेन चक्रं विष्णोः सुदर्शनम् ॥
प्रसार्य वक्त्रं सहसा ह्युदरस्थं चकार ह

तस्मिंश्चक्रे तदा ग्रस्ते ह्यमोघे दैत्यसूदने ॥
क्रुद्धो नारायणो देवि वीरभद्रमुपाद्रवत्

गृहीत्वा पादयोर्भूमौ निजघानातिदूरतः ॥
हन्यमानस्याथ भूमौ गदया च सुदर्शनम्

रुधिरोद्गारसंयुक्तं वक्त्रात्तच्च विनिर्गतम् ॥
मत्तो लब्धवरो देवि वीरभद्रो गणोत्तमः ॥
न तु पंचत्वमापन्नो गदया ताडितोऽपि सः

ततस्तु प्रमथाः सर्वे विष्णुवीर्यबलार्द्दिताः ॥
कृच्छ्रेण सहसा प्राप्ता यत्राहं देवि संस्थितः

मां दृष्ट्वा शूलहस्तं तु विष्णुश्चांतरधीयत ॥
इंद्रोऽपि त्रिदशैः सार्द्धं पितृभिर्ब्राह्मणैः सह

मत्तस्त्रासपरीतात्मा ततश्चादर्शनं गतः ॥
एवं विध्वंसिते यज्ञे नष्टो देवगणो यदा

मया निरूपितो देवि स्वर्गद्वारे गणस्तदा ॥
प्रवेशो नैव दातव्यस्त्रिदशानां गणेश्वर

द्वारावरोधः कर्त्तव्यो यत्नतः शासनान्मम ॥
यः कोपि दृश्यते देवः स हंतव्यो न संशयः

उद्वसश्च ततो जातः स्वर्गो देवा विनिर्जिताः

स्वर्गद्वारे निरुद्धे तु शक्राद्या भयविह्वलाः॥
ब्रह्मलोकं गता देवा मंत्रयित्वा पुनःपुनः

तस्याग्रे कथितं सर्वं स्वर्गद्वारावरोधनम् ॥
महेश्वरगणैर्व्याप्तं स्वर्गद्वारं पितामह

प्रवेशो दुर्लभो जातः कृते द्वारावरोधने ॥
केनोपायेन यास्यामः स्वर्गलोकं तथाविधम् २९ ॥
नास्माकं जायते प्रीतिर्विना स्वर्गं पितामह ॥

इति तेषां वचः श्रुत्वा प्रोक्तं तु ब्रह्मणा तदा ॥
आराध्यः शंकरो देवो महादेवो जगत्पतिः

स्तुत्यो वंद्यो नमस्कार्यः सृष्टि संहारकारकः ॥
दुर्लभस्तु सुराः स्वर्गो विना तस्य प्रसादतः ॥ ३२
गोप्ता स्रष्टा समर्थश्च स चास्माकं परा गतिः ॥
स एवाराधनीयस्तु स च पूज्यतमो मतः

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन गम्यतां शरणं शिवः ॥
उपायं कथयिष्यामि श्रूयतां सावधानतः

त्रिदशैः सहितः शक्र तूर्णं गच्छ ममाज्ञया ॥
महाकालवने रम्ये कपालेश्वरपूर्वतः

स्वर्गद्वार परं लिंगं विद्यते तत्तु वासव ॥
लोकानामनुकंपार्थं महादेवेन निर्मितम् ॥
तमाराधयत क्षिप्रं स वः कामं प्रदास्यति

ब्रह्मणो वचनं श्रुत्वा त्रिदशा मुदिता भृशम् ॥
समायाता महादेवि महाकालवनं तदा

स्वर्गद्वारप्रदं पुण्यं ददृशुर्लिंगमुत्तमम् ॥
तस्य दर्शनमात्रेण स्वर्गद्वारमपावृतम्

स्वर्गलोकं गताः सर्वे यथापूर्वं यशस्विनि ॥
निःशंकांस्त्रिदशान्दृष्ट्वा विज्ञप्तोहं गणैस्तदा

मयाज्ञप्ताश्च ते सर्वे निवर्त्तध्वं गणोत्तमाः ॥
स्वयमेव प्रतिज्ञातं कथं मिथ्या भविष्यति ॥

स्वर्गद्वारप्रदो देवो दृष्टो देवैर्न संशयः ॥
महाकालवने रम्ये कथितो हि विरंचिना

स्वर्गद्वारं गताः सद्यः शक्राद्यास्त्रिदशा गणाः ॥
अतः प्रभृति विख्यातः स्वर्गद्वारेश्वरः शिवः

ख्यातिं यास्यति भूलोके स्वर्गलोकप्रदायकः

ये पश्यंति नरा लोके स्वर्गद्वारेश्वरं शिवम् ॥
ते यांति स्वर्गलोकं हि स्वर्गद्वारेश्वरार्चनात्

स्वर्गद्वारेश्वरं देवं ये पश्यंति प्रसंगतः ॥
न तेषां भयमस्तीति कल्प कोटिशतैरपि

अश्वमेधसहस्रेण यत्पुण्यं समुदाहृतम् ॥
तत्पुण्यमधिकं देवि स्वर्गद्वारेश्वरार्चनात्

जन्मांतरसहस्रेण यत्पापं पूर्व संचितम् ॥
यत्पापं विलयं यांति लिंगस्यास्य च कीर्तनात्

अष्टम्यां वा चतुर्दश्यामथवा चंद्रवासरे ॥
ये पश्यंति नरा भक्त्या स्वर्गद्वारेश्वरं शिवम् ॥
ते देवि मे शरीरं तु प्रविष्टास्त्वपुनर्भवाः

दशकोटिसहस्राणि तस्मिँल्लिंगे तु पूजिते ॥
पूजितानि भवं तीह लिंगान्यंतःस्थितानि तु

स्पर्शनात्तस्य लिंगस्य कीर्त्तनाद्यजनात्तथा ॥
सुखेन स्वर्गमायांति यथा कामानवाप्नुयात्

अकामावा सकामा वा ये पश्यंति दिने दिने ॥
तेऽपि पुण्या महाभागाः स्वर्गलोकं प्रयांति वै

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवंत्यखण्डे चतुरशीतिलिङ्गमाहात्म्ये स्वर्गद्वारेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम नवमोऽध्यायः