स्कन्द पुराण · अध्याय 5.15

॥ सनत्कुमार उवाच ॥ ॥
शृणु व्यास महातीर्थं नाम्ना शंकरवापिका ॥
क्रीडमानेन देवेन निर्मितं तीर्थमुत्तमम्

प्रक्षिप्तं देवदेवेन कपालक्षालनं जलम् ॥
वापीगतं कृतं यस्मादतः शंकरवापिका

अर्काष्टम्यां नरः स्नात्वा दिशासु विदिशासु च ॥
पूर्वादिक्रमतो यावद्वापीमध्ये तथैव च

हविष्यान्नयुतान्व्यास दद्याच्च करका न्नवान्॥
शाकमूलांश्च विप्रेभ्यस्तस्य पुण्यफलं शृणु

परत्र चेह ये लोकाः सर्वभावसमन्विताः ॥
तत्रतत्र समायाति भुनक्त्यैश्वर्यमुत्तमम् ॥

ये नरा कीर्तयिष्यंति माहात्म्यमतिभाविकाः ॥
रुद्रलोकेऽपि ते पूज्यास्तेभ्योऽपि सततं नमः

॥ सनत्कुमार उवाच ॥ ॥
ततो वै देवदेवेशः पिनाकी वृषभध्वजः ॥
तुष्टाव प्रयतो भूत्वा देवदेवं दिवाकरम्

आजगाम दिवानाथः संतुष्टः प्राह शंकरम्

॥
॥ सूर्य उवाच ॥ ॥
वरं वरय भूतेश वरदोऽस्मि ददामि ते ॥
तमाह वरदश्चेत्त्वं याच्यमानं कुरुष्व मे

अंशेन स्थीयतामत्र हितार्थं सर्वदेहिनाम् ॥
अवतीर्णो रविस्तत्र श्रुत्वा माहेश्वरं वचः

ततो देवाधिदेवस्य शंकरस्य महौजसः ॥
वाक्येन भास्करस्तत्र ययौ ख्यातिं महाद्युतिः

शंकरादित्यनामेति लोकानुग्रहकारकः ॥
देवा दैत्याश्च गंधर्वा विस्मिताः सह किन्नरैः

अहो धन्यमिदं स्थानं यत्रास्ते त्रिपुरांतकः ॥
भास्करोऽपि च तत्रस्थस्तीर्थमध्ये च वर्तते

ततस्तुष्टाश्च ते सर्वे ब्रह्माद्याः सुरसत्तमाः ॥
देवेशं पूजयामासुरादित्यं शंकरं तथा

मूर्तिमंतश्च ते देवा अवतीर्य च शोभनम् ॥
स्थापयित्वाऽब्रवीद्वाक्यं येऽत्र स्नास्यंति मानवाः

न दुःखं जायते तेषां जरामरण शोकजम् ॥
सर्वयज्ञेषु यत्पुण्यं सर्वदानेषु यत्फलम्॥
तस्माच्चैवाधिकं ह्यत्र शंकरादित्यदर्शनात्

व्याधयो नाधयश्चैव दारिद्र्यं न कदाचन ॥
ऐश्वर्यं चातुलं तेषां जायते भुवि सर्वदा

न रोगो न च दारिद्र्यं वियोगो न च बन्धुभिः ॥
जायते मुनिशार्दूल शंकरादित्यदर्शनात्

इत्येवं देवदेवेन पुरा वै शूलपाणिना ॥
शंकरादित्यनाम्ना च स्थापितं परमं पदम्

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पंचम आवंत्यखण्डेऽवन्तीक्षेत्रमाहात्म्ये शंकरादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चदशोऽध्यायः